Bakit Ba Ikaw Michael Pangilinan Lyrics の小説・ストーリー

Para niya akong tinangalan ng pangarap. Pagka-akyat ko ng kuwarto ay ibinaba ko ang bag ko at saka ako umiyak ng malakas. Wala akong paki-alam kung may makarinig sa akin. Broken hearted ako at ang sakit ng puso ko. Bakit kasi nauna pa siyang ipinangak? Bakit kasi hindi na lang ako ang nauna kay Kuya Ivan? “Niamh? Okay ka lang?!”

Parang background music ng pagkabigo ko. Hindi ko na kinaya. Lumabas ako sa balcony. Kailangan ko ng hangin. Kailangan ko ng kahit anong preskong pakiramdam. Sumandal ako sa railing, pinipilit na huwag umiyak. Sa harap ko, tanaw ang city lights—parang bituin na malayo at untouchable. Gusto ko lang sana ng moment. Ng connection. Ng simpleng I’m happy for us.

maanghang niyang sagot dahilan upang batukan siya ni Michael at agad na kumaripas ng takbo. "Pwe! Akala mo hahabulin kita? Hindi uy hindi ka magandang dilag baliw!" sigaw niya na tila nakaagaw ng pansin sa buong paligid at wala naman akong magawa kundi ang umiling-iling nalanag. Nasanay narin kasi ako sa set na ganito ang dalawang ito.

"Isaac, bakit? Bakit kailangan mo akong saktan ng gan'to? B-bakit mo pa ako pinakasalan kung bibitawan mo lang naman pala ako sa huli? Ano ba'ng nagawa kong kasalanan para maging ganito ka kalupit sa 'kin?" Humugot siya nang malalim na paghinga at saka umiling-iling. Marahan niyang hanaplos ang likod ng ulo ni Hope at hinalikan ang tuktok niyon. Mariin siyang pumikit habang minumuni ang sarili.

bakas sa mukha ang kaligayahan ng bata habang nagkukuwento sa ina. "But you know what, Mommy? When we were in Batangas po, Daddy showed me how much he loves me, too. He would always carry me, kiss me and hug me. And sa pagtulog po palagi siyang nasa tabi ko and he would always hug me to sleep. I am afraid to tell you this, Mommy, baka po kasi magalit kayo." May pumatak na luha sa mga mata nito. "I know that you love Tito Marvin, Mom. But I prayed na sana po we could be together someday -- you, me and Daddy po."

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.

Bagay na hinding-hindi ko pwedeng hayaang mangyari, pero tadhana na rin yata ang gumagawa ng paraan para wala na akong choice kundi ang magpahulog. 'Binibini Sabi mo noon sa 'kin, ayaw mo pa Pero ang yakap ngayo'y kakaiba Hindi ka ba nalilito? Totoo na bang gusto ko? 'Wag nang lalabanan ang puso' Napapangiti ako ng mapakla sa aking isipan. Those lyrics, those lines...para silang isang sampal sa akin. Her sweet voice weakens my knees even more.

Ngumiti ako sa kanila bago umupo ulit sa upoan ko. "While some endings are painful, there are some endings that's worth it." Sabi ni sir Kenn habang nakangiting nakatingin sa'kin. Napangiti naman ako sa sinabi niyan 'yon. "Fight for what makes you happy. Wag mong isipin na lahat ng tao ay sasaktan ka lang. May mga taong may kakayahang mahalin ka tulad ng gusto mo. Lahat ng hirap mo ay masusuklian yan pagdating ng panahon. All you have to do is to keep on fighting and don't you ever give up. You can rest if you're tired, but please keep on going. Magiging masaya ka rin balang araw." Sabi nito na nagpaluha sa akin.

Tanong nito pabalik habang matiim na nakatitig sa kanya. "I am asking you kasi hindi ko alam! Gulong-gulo na ako. Bakit kailangang umabot sa ganito? Ayokong magpakasal sa'yo o sa kahit sino pa! Alam mo naman, hindi ba? Hindi ako kagaya ng ibang babae. I am a lesbian. Alam mo 'yun. At alam mo din na may ibang mahal ako. May iba ng nagmamay-ari sa puso ko kaya nakikiusap ako sa'yo, pakawalan mo na ako. Kakalimutan ko ang lahat ng ginawa mo sa akin, pakawalan mo lang ako. Please..." Pagsusumamo niya sa binata.

Umiling siya at napangiti. “Nica, you don’t have to thank me like that. You didn’t do anything wrong. Kung may kasalanan ka man, 'yun ay ang masyado kang mabait para pabayaan na lang saktan ka ng ganoon-ganoon,” sagot ni Michael habang pinagbubuksan siya ng pinto ng isang fast-food restaurant. "Michael na lang ang itawag mo sa akin kung tayo lang dalawa. Ang pormal mo naman kung dudugtungan mo pa ng Sir."