Until The Next Time の小説・ストーリー

Hindi po ako kumikita dyan unless i-uunlock niyo po by tapping po ng cash :) I always promote po na add po sa page or what pero wala pong gumagawa but I never got mad. Sana po kayo rin. See you January 2025, sammies <3 lulunurin ko kayong lahat sa chapters next year :)

"I'll explain everything to you tomorrow. Ayaw ko dito sa cellphone. I want to see your every reaction while I'm explaining." Ngumuso ako. At ano naman ang pinupunto niya? "I'll be there tomorrow by nine. Okay lang? Gising ka naman na siguro nun." Tumango ako. Hindi ko na pinatagal pa ang pag-uusap namin. Marami pa sana akong gustong sabihin pero makakapaghintay naman ang mga iyon bukas. Kailangan ko munang tapusin ang pag-iimpake.

“I-I’m sorry, Klara. Yeah, naging busy kasi ako e, kaya hindi kita nakukumusta.” “It’s okay, Brianna. So, kailan ang uwi mo ba?” “Baka bukas, oo, bukas.” “Sure?” “O-oo. Bukas after work, diyan na ako uuwi.” “Okay, hihintayin kita. Need na talaga natin magkita.” “Bakit? May sasabihin ka ba?” “Basta bukas na.” Nagtaka ako at biglang kinutuban kung ano ang sadya nito sa akin. “Hindi ba pwede ngayon?”

To: Ricci Magkita tayo sa Sunday. We are just delaying the innevitable. Dito rin naman papunta 'yon, bakit hindi pa namin putulin ngayon? Magkikita pa rin naman kami pag-uwi niya. Baka rin magbago ang nararamdaman namin kung ilang taon kaming walang komunikasyon.

nang makapunta ako sa pantry ay na salubong ko si Kevin ang kanyang mang liligaw pero matagal na niya ito sinabihan na tumigil na sa pang liligaw wala siya balak na sagotin ito Ilan beses na nga niya Ito binusted, makulit parin saka babaero ito at may pag ka mayabang pa, "Hi Iya. bati nito sa akin, hi wika ko rin. may gagawin ka ba mamaya pag katapos ng ship natin, tanong nito SA akin, "Ah Meron Kevin,kaya kailangan ko rin umuwi nang maaga kasi mag empaki pa kasi ako ng mga gamit ko, uuwi kasi ako sa amin na ka pag leave na ako bukas at sa sunod na araw na ang uwi ko papunta province namin.

“May mga sugat na kailangan munang gumaling bago harapin.” “Pero kailan po?” Ang tanong ay nagmula kay Raine. Simple. Ngunit tumama nang malalim. “Pitong taon na, Aunt Mara.” Napayuko siya. “Kailan magiging tamang oras?” Walang sagot si Mara. Dahil wala siyang maibibigay na sagot. Dahil kahit siya… hindi niya alam kung kailan magiging handa si Venice.

" Sabi Niya Dito habang bumabyahe Sila. " Ano yon?" " Pwede nang next time mag Sabi ka naman ng advance para di Yung tulad kanina natataranta Ako." nakayukong Sabi Niya. Ngumisi naman ito nang pagkalapad lapad. " Yes! I'm glad there's still next time." masayang wika nito. " No Hindi ganun ibig Kong — " pinutol na nito Ang sasabihin niya.

"Justine, uuwi ka na? Paano na yung usapan natin?" Napabuga sya ng hangin. "Marami pa namang nexttime. For now, kailangan kong umuwi." Napangiti na lang ako ng peke. Wala naman kasi akong dapat na sabihin pang iba. "Tama. Lasing na rin ako kaya nexttime na lang." Pagsisinungaling ko. Ewan ko ba kung bakit nakati-katihan ko pang itanong yung tungkol sa birthday ni Sir Westly bukas. "Huwag mo na lang awayin, Sir. Bukas aattend kayo ng birthday. Ang pangit naman kung makita kayo ng tao na hindi sweet."

Hindi ko alam kung maiinis ba ako o kikiligin. “Salamat po—” napatigil ako. Napatingin siya sa akin. “Ah… thank you…” mabilis kong pagwawasto. Ngumiti siya. “Better.” “Gusto niyo po bang magmeryenda muna?” alok ko, para maiba ang usapan. Umiling siya. “Next time. May pupuntahan pa ako.” “Ah… okay po,” sagot ko. “Hindi libre ’yon,” sabi niya.

Kung hindi naman- ayos lang naman po sa'kin. Next update, mamayang gabi.Matatapos ang story nila-this month.Salamat......