Uring Novels & Stories

// Please Comments or vote po para maramdaman ko naman ang mga presents niyo at mapasalamatan. Please vote comments and share and don't forget to follow me on my account Lady Kimmy thank you!

Doon siya nito derechong dinala. Wala pa sana siyang balak na pagbuksan iyon at magkukunwari pang naroon pa siya sa banyo subalit sa huli ay hindi na niya matiis ang persistent na katok sa pinto. Kagyat niyang naitikom ang mga labi dahil hindi si Hydrus ang bumungad sa kanya. "Can I have a word with you, Missy? I'm Horizon's mom." The middle aged Turkish woman spoke unsmiling and with a very casual tone, eyes were icy and freakishly serious.

“Sabi ko na womanizer yang si James!” “NOOOOOOOOO!” “Hey, whore! Stay the f* away from our king!” “Ak3n k4 n4l4ng Nad3n3. J3j3j3.” “Are the break-up rumors true?” She stopped right there. Nangiti siya at pinisil ang lagayan ng ice cream na hawak niya. Nagbeep ulit ang phone niya. A text from James. “Love, I’m coming home.” Hinagis ni Nadine ang phone.

Isang anino ang dumaan—mabilis, sinadya. “Check all angles,” utos niya. “No engagement.” Lumapit si Aurora sa tabi niya. “Pakiramdam ko’y tinitingnan nila tayo.” “Ginagawa nila,” sagot ni Samuel. “Sinusukat.” “Hanggang kailan?” tanong niya. “Hanggang may magkamali,” tugon niya. “Sana hindi tayo.” May ilang minutong tila huminto ang oras. Walang sumunod na galaw. Ang anino ay nawala, parang hindi kailanman dumaan. Ngunit alam nilang pareho—hindi iyon imahinasyon.

“Kung ganun, mukhang swerte ka, hindi ba?” “Ah, swerte nga!” Ngumiti ng nahihiya si Wilbur. Agad na nawala ang ngiti ni Remy. “Kailangan mo pa ng training bago ito. Kumuha kayo ng mga pills ng may mas mataas na dosage.” “Okay.”

Simple lang pero nakakamatay: kailangan kong tamaan ang ulo at ang dibdib. That’s the deal. No room for error, no second chances. Pagkahawak ko sa baril, may kakaibang sensasyon na dumaloy sa mga ugat ko. It felt... strange. Para bang ang mga daliri ko ay sadyang hinubog para humawak ng ganitong klaseng gamit. There was no shaking, no hesitation. My system was strangely calm, as if I was finally executing a program that had been dormant in my DNA for a long time.

No choice naman ako kung hindi ang pumasok sa loob. “Hi, ikaw ‘yong transferee? Erin Cross, tama ba?” Tanong ng babae. Tumango lang ako ng tipid at saka niya hinawakan ang balikat ko para maupo. “May ilalagay ako sa ‘yo, this chip could be injected through a syringe and used as a sort of human bar code in security applications. Lahat ng intrepid may ganito, clench your fist.” Aniya at sumunod lang ako. Maya maya ay may itinusok na siya sa may bandang pulsuhan ko, medyo napapikit pa ang isa kong kamay ngunit hindi naman iyon masakit.