Novel & Cerita Monstrous

Bigyan ka ba naman ng patay na daga na may damit at nakakakilabot na sulat na nagbabanta sa buhay mo, hindi ka ba matatakot nang husto? Pero siyempre, hinding-hindi ko pwedeng sabihin ang katotohanang iyon. "Hindi ba pwedeng may nai-imagine lang akong kung anong bagay kaya ako natakot nang ganoon?" Bahagya siyang lumayo sa aking leeg at mariing tinitigan ang aking mga mata. "You imagine a monster? Who's the monster in your head, Maya?" Okay? "I wouldn't take your answer if it's someone else's name. It should be me. I don't care if that monster is ugly or handsome, it should only be me in your head..." seryoso niyang pahayag.

Hindi man perpekto ang aming mundo pero marunong kami sumunod sa batas ng aming Dyosang kataas-taasan at napakalayo sa kung paano ang mga mortal ay wala na atang kinikilalang batas. I am a royalty and it is true that I had a thirst for blood. I am a frightening creature that no one will ever wish to encounter. I am indeed a monster for small minded human. I am one of those who glow when the light of the moon embrace our pale skin. I have fangs, sharp nails and flaming red eyes pero ito lamang ba ang basehan upang matawag na isang halimaw?

“Dito nakatira ang monster, ‘di ba?” Nagkatingan ang babae at si Psalm. “Monster?” tanong ng babae. “Iyong monster po… I heard daddy call him a monster. That person who always makes my mother cry.” “Oh! No, baby. You shouldn’t call people like that, kahit pa they’ve been a bad person or did some bad things to you, you don’t call them a monster.” “Why? They’re bad, mommy.” “Just don’t. Nobody’s perfect son… Just don’t call them that.”

“Kasi trip ko lang talaga na ilayo ang mga mahaharot na babaeng iyon saiyo. You should be grateful with my effort.” “I fucking wonder why. A case of jealousy? Do you even know me, don’t you?” “Selos? Ako? What a big word! “Bakit naman ako magseselos sa mga babae mo, aber? Kaya ba nilang i-spell ang Hippopotomonstrosesquippedaliophobia nang walang hingahan?” she challenged without blinking.

Kaso nga lang hindi ko pwede makita ang monster na ‘yon dahil nandito ang mga anak namin, kaya dyan na lang muna siya sa loob ng pajama ng asawa ko. “Alam niyo anak, ang monster ay isang kathang isip lang nating mga tao, hindi sila totoo at guni-guni lang natin ‘yong naririnig nating mga tunog o boses,” “Really Mom?” Wika naman ni Bradley habang nilingon ako. tumango naman ako sa kanya at ngumiti. “Alam niyo ba, na mas nakakatakot pa ang tao kaysa monster?”

Mabilis kong kinuha ang bathrobe na nasa sampayan at linakihan siya ng mata. "What the fuck is wrong with you!" Hinila niya ang braso ko na may kulay violet na. "Your hurt."He stated while looking into it. "Sigurado kabang hindi mo nakita ang mukha ng bumangga sayo?"Ang lamigng boses niya at sobrang seryoso. Nakatingin lang siya sa braso ko. "No." Huminga siya ng malalim at parang may naalala.

Parang nasunog yung balat ko nung lumayo ako. Akala ko makakatayo ako agad. Hindi pala. He grabbed my wrist. Twisted it behind my back. Instant control. My breath hitched. “Monster ka,” bulong ko, nanginginig. He smiled. Not human. Not warm. Just… empty amusement. He pulled me closer again. Too close. “You’re not ready to see how bad I can be,” he whispered near my ear. Then everything blurred. Pagdilat ko…

Iniisip niya na darating siya bilang isang hari na mananakop ng lupain. Hindi niya alam... darating siya sa isang giyera na hindi niya kayang ipanalo gamit ang pera. At lalong hindi niya alam na sa islang iyon, sa likod ng palda ng matapang na babaeng 'yon, may isang sekreto na naghihintay—isang sekreto na may mga mata at ilong na kamukhang-kamukha niya. Ang "Monster" ay parating na.

Lumapit ako sa kama at pumuwesto nang higa. Luscrea walks away from the window and heads toward me. "Are you afraid of monsters?" she asked. "Yep, 'cause they're scary. And they eat humans," balewala kong sagot. Luscrea scoffed before climbing the bed. "Humans are a lot scarier than monsters..." she murmured. "It's proven now. There are cute monsters and some of them are friendly. Mystic creatures like mermaids and nymphs and even dragons. Alichinos could be a little rough but they're manageable. Except for Mantas, they're total

"Y-youre a monster" Nanginginig na saad ni Damon kay Vergelio na ikinahalakhak lamang nito. "Marahil nga monster talaga ako, but they are the reason why I became like this. Dahil sa ilang beses na panloloko nang pamilya mo sa'kin. Pati ang mom ko apektado, co'z I was so devastated those times. I made my life miserable hanggang sa hindi na kinaya ni mom ang nakikita niyang nangyayare sa akin. She had a heart attacked which lead to her death. Kamuntik pa ngang sumunod ang dad ko noon dahil sa labis-labis na pangungulila niya sa mom ko. Ganyan ang naging epekto nang ginawa nang malandi at manloloko mong ina sa pamilya ko!"