روايات وقصص ضمن Walking At The Park

Hindi na ‘rin niya ito tinawag pa at maya maya pa naging tama ang kaniyang hula dahil ng makarating sila sa bermuda grass sa kanilang park doon pabagsak na nahiga si Lira doon. Malayo ang park na iyon sa kanila at aabutin ka ng halos kalahating oras sa paglalakad pero ngayon tinakbo lang nilang magkaibigan. Naisp tuloy ni Hilda na tila natuloy ang jogging na matagal na nilang pinaplanong dalawa.

agad naman nitong sabi na nauna ng naglakad sa akin habang paminsan minsan ay sumisimsim ng macha milk tea nito. Nilagpasan siya ng dalaga na kay tulin na nakarating sa lilim ng puno.Lumingon ito sa kanya na inuwestra ang kamay na may hawak na mik tea sa direksyong pababa. Agad siyang humabol sa dalaga at naabot ang kinaroroonan nito.Mayroon pa lang pababang hagdan papunta sa secret park and garden.Sabay nilang tinahak ang daan pababa at nakarating sila sa main entrance ng nasabing parke at hardin.

"Mommy, tayo na!" Nagsimula na silang maglakad ni Ranier na para bang naglalakad lang sila sa parke. Minsan na tumatalon pa si Ranier. Hanggang sa matapakan nito ang dulo ng gown niya dahilan para mapunit iyon.

Para sa ngayon, hinayaan muna nilang manatili sa imahinasyon ng bata. Pagkatapos ng almusal, nagpasya silang mag-family walk sa maliit na park malapit sa kanilang bahay. Pinaghandaan nila ito na parang maliit na outing dahil may stroller si Ayanna, may dalang picnic mat, at may basket ng prutas at juice. Habang naglalakad, napansin ni Alexis na panay ang lingon ni Ralph sa paligid, laging tinitiyak na walang delikadong bagay. “Relax, love,” wika niya. “Safe naman dito.”

And that… That's the kind of pain no one ever prepares you for. Hinihingal na napatigil ako sa kakatakbo. Uminom ako ng tubig. Deciding to take a break, I sat on a nearby bench. I sighed and closed my eyes as the wind began to gently embrace me. The fresh air in the park was calming. When I gradually opened my eyes, I looked around. Some people were jogging, while a couple strolled hand in hand, their gazes locked on each other. Nearby, a parent bonded with their children, who were running playfully while being chased.

Nakaalis na nga siya sa lugar na iyon, nakuha na niya ang pera niya, dala naman niya ang matinding sama ng loob. Nakarating siya sa park at habang naglalakad siya sa kalsada, tumutulo ang mga luha niya. Lalo na kapag nakakita siya ng mga dalagitang kasama ang kanilang mga ina o ama hindi niya maiwasang mainggit. Mainit ang panahon, ngunit dahil maraming puno sa park, nagpasya siyang maglakad-lakad muna para man lang makahinga.

Kaya naman ito ang perfect time para magkaroon siya ng sariling oras para sa kanyang sarili at para magawa ang mga bagay na gusto niyang gawin na mag-isa. Nagtungo siya sa malapit na people’s park sa lugar na kinaroroonan niya. Doon ay naglakad-lakad siya at nalibang sa kanyang mga ibat’t ibang nakikita. Ang mga puno ay marahang kumikilos dahil sa hangin, at ang mga tao ay abala sa kanya-kanyang paraan. May mga nag-uusap, may nagbabasa, at may mga bata ring masayang naglalaro.

Tinignan ko ang paligid at napansin ko na wala masyadong tao kaya umupo ako sa isang swing doon at nagisip-sip. Sa oras ba naman na ito may tao pa kayang tatambay o maglalaro dito habang pinagmamasdan ko ang paligid. Meron akong nakitang mangilan-ngilan na naglalakad sa park na ito. Meron din mga couple na sweet at magkaakbay sa ilang bench. "Hay!"

Mula dito ay tanaw ko ang malawak na parke kung saan pangilan-ngilan lamang ang tao. "What are we doing here?" Puno ng pagtataka kong tinanong dito. Imbes na sumagot ay pinatay na nito ang makina ng kanyang sasakyan at bumaba. He hurriedly open the door for me and held my hand gently. Gusto ko sanang bawiin ang mga kamay dito ngunit mahigpit niya itong gagap. While we entering the park, a wind breeze ruthless, the leaves making them fall to the ground. There where benches for people to sit and the tall trees, bermuda grass and bushes grew all around.

came her whispered reply, as they both succumbed to sleep, finding solace in each other's presence. One afternoon, Luke and Zoie were strolling in the park, he breathed as his eyes wandered around. This place was like a calm haven in a busy city. Trees provided shade, and birds sang happily. A path wound through the park, inviting people to walk slowly and enjoy the scenery. Grass covered the ground, perfect for picnics. Colorful flowers added beauty everywhere. Benches offered places to rest. Children played on the playground, and a pond sparkled with swans and fish. It was utterly peaceful, and Zoie felt energetic and happy running around the vicinity. “Zoie be careful!” paalaala niya dito