Walking At The Park Novels & Stories

agad naman nitong sabi na nauna ng naglakad sa akin habang paminsan minsan ay sumisimsim ng macha milk tea nito. Nilagpasan siya ng dalaga na kay tulin na nakarating sa lilim ng puno.Lumingon ito sa kanya na inuwestra ang kamay na may hawak na mik tea sa direksyong pababa. Agad siyang humabol sa dalaga at naabot ang kinaroroonan nito.Mayroon pa lang pababang hagdan papunta sa secret park and garden.Sabay nilang tinahak ang daan pababa at nakarating sila sa main entrance ng nasabing parke at hardin.

"Mommy, tayo na!" Nagsimula na silang maglakad ni Ranier na para bang naglalakad lang sila sa parke. Minsan na tumatalon pa si Ranier. Hanggang sa matapakan nito ang dulo ng gown niya dahilan para mapunit iyon.

Para sa ngayon, hinayaan muna nilang manatili sa imahinasyon ng bata. Pagkatapos ng almusal, nagpasya silang mag-family walk sa maliit na park malapit sa kanilang bahay. Pinaghandaan nila ito na parang maliit na outing dahil may stroller si Ayanna, may dalang picnic mat, at may basket ng prutas at juice. Habang naglalakad, napansin ni Alexis na panay ang lingon ni Ralph sa paligid, laging tinitiyak na walang delikadong bagay. “Relax, love,” wika niya. “Safe naman dito.”

Nakaalis na nga siya sa lugar na iyon, nakuha na niya ang pera niya, dala naman niya ang matinding sama ng loob. Nakarating siya sa park at habang naglalakad siya sa kalsada, tumutulo ang mga luha niya. Lalo na kapag nakakita siya ng mga dalagitang kasama ang kanilang mga ina o ama hindi niya maiwasang mainggit. Mainit ang panahon, ngunit dahil maraming puno sa park, nagpasya siyang maglakad-lakad muna para man lang makahinga.

Kaya naman ito ang perfect time para magkaroon siya ng sariling oras para sa kanyang sarili at para magawa ang mga bagay na gusto niyang gawin na mag-isa. Nagtungo siya sa malapit na people’s park sa lugar na kinaroroonan niya. Doon ay naglakad-lakad siya at nalibang sa kanyang mga ibat’t ibang nakikita. Ang mga puno ay marahang kumikilos dahil sa hangin, at ang mga tao ay abala sa kanya-kanyang paraan. May mga nag-uusap, may nagbabasa, at may mga bata ring masayang naglalaro.

"Crazy." After breakfast ay naisipan nila na mag punta sa isang park malapit sa village nila upang mag lakad-lakad hindi nila ito gawain pero dahil Wala naman silang pasok at maaga rin sila nagising ay ito nalang ang naisipan nila. Habang nag lalakad ay may mga nakakasalubong sila na mga mag asawa na may edad na nag jo-jogging din hindi maiwasan ni Yenna na mapatingin at mapangiti sa mga ito.

"Thanks, I'm glad you liked them. So, are we ready to head out for our walk?" "Yeah, let's grab our things and go." Gemar grabbed a blanket, some snacks, and a frisbee before we headed out to the park. We walk hand in hand, enjoying the sunshine and the fresh air. "This is so nice. I love spending time with you like this." "Me too. It's nice to just relax and enjoy each other's company." We find a quiet spot in the park and lay out the blanket. Nagkataon na hindi weekend ngayon kaya kunti lang ang mga tao.

Mula dito ay tanaw ko ang malawak na parke kung saan pangilan-ngilan lamang ang tao. "What are we doing here?" Puno ng pagtataka kong tinanong dito. Imbes na sumagot ay pinatay na nito ang makina ng kanyang sasakyan at bumaba. He hurriedly open the door for me and held my hand gently. Gusto ko sanang bawiin ang mga kamay dito ngunit mahigpit niya itong gagap. While we entering the park, a wind breeze ruthless, the leaves making them fall to the ground. There where benches for people to sit and the tall trees, bermuda grass and bushes grew all around.

came her whispered reply, as they both succumbed to sleep, finding solace in each other's presence. One afternoon, Luke and Zoie were strolling in the park, he breathed as his eyes wandered around. This place was like a calm haven in a busy city. Trees provided shade, and birds sang happily. A path wound through the park, inviting people to walk slowly and enjoy the scenery. Grass covered the ground, perfect for picnics. Colorful flowers added beauty everywhere. Benches offered places to rest. Children played on the playground, and a pond sparkled with swans and fish. It was utterly peaceful, and Zoie felt energetic and happy running around the vicinity. “Zoie be careful!” paalaala niya dito

Napangiti ako,nakasuot kasi ako ng puting bestida hanggang siko ang manggas at hangang tuhod ang haba. Bigla niyang hinawakan ang kamay ko at nagsimula ng maglakad. "Uhh,maglalakad?" Awkward kong tanong. "Exercise,atsaka pupunta tayo sa park." I bit my lower lip,park? Well it's okay for me.Alam kong gagawa siya ng effort para saakin.