Walking At The Park Novels & Stories

Isinuot n'ya ang airpod para magamit n'ya sa pakikinig ng music habang tumatakbo. Wearing his running pants and sando he walk out from his unit and went downstairs. May malapit na park sa kan'yang condo kung saan pwedeng mag jogging at mag outdoor exercise dahil may mga gamit sa pag eehersisyo na inilagay ang comittee ng nasabing lugar. Nagsimula na s'yang tumakbo papunta sa park, alas singko pa lang ng umaga pero marami-rami na ang mga tao na tumatakbo.

I smiled sadly even more. I want to enter but I don't want to trespass. Nakuntento na lang ako sa pagmamasid sa labas at nang magsawa ay naglakad ako patungo sa maliit na park dito lang rin sa bukana ng village na ito. Hindi ko maiwasang maging emosyonal nang makita na walang ditong katao-tao dahil tanghali na. Dahan-dahan akong umupo sa swing.

Tahimik nalang akong nanood sa mga sumasayaw sa gitna, habang ang dalawa naman ay naghahanap ng kanilang pupunain. Nang ma-bored na ako ay nagpaalam muna akong maglalakad lakad sa labas ng parke. Sumang-ayon naman ang dalawa dahil napansin na din ata nilang wala ako sa huwisyo ngayon.

Kaya sa palagay ko ay kailangan ko pa magpatuloy sa aking paghihiganti. I was walking with Dylan through the park while the sun was high in the sky. Sinabi niya na marahil kailangan din namin ang kahit isang araw na pahinga sa hectic namin na schedule, para naman daw magkaroon kami ng bonding.

Hindi ko alam kung saan ako papunta, basta ang alam ko lang, gusto kong lumayo. Nakarating ako sa park na hindi namamalayan. It’s quiet here this afternoon. A few children are playing on the playground, a couple walks hand in hand, and some students sit on the grass, either studying or chatting. Even though we’re in the city, this place feels like a peaceful escape from all the noise and rush. The park is lined with tall trees, their leaves swaying gently with the breeze, casting soft shadows on the ground. The distant hum of traffic barely reaches this spot, drowned out by the occasional laughter of kids and the quiet murmur of conversations. It’s rare to find a place like this—calm, unhurr

At ngayon ay Sabado. Malamig ang simoy ng hangin sa parke habang marahang sumasayaw ang mga dahon ng puno. Ang paligid ay puno ng tawanan ng mga bata, tunog ng mga ibong dumadapo sa mga sanga, at mga bula ng sabon na lumilipad sa ere na tila maliliit na pangarap na hinahabol ng mga paslit. Naglalakad kami sa maliit na daan sa gitna ng parke habang nakaupo si Alexa sa balikat ni Alexander.

Sa halip, nagyaya si Candice ng maikling lakad sa parke. Tahimik ang paligid. Marami ding tao, pero higit na maraming couples na naglalakad sa ilalim ng palubog na araw. Habang tumatagal, dumidilim ang langit at umiilaw ang maliliit na poste sa gilid ng pathway. Magkahawak-kamay silang naglalakad. Simple lang. Pero sa bawat hakbang, lalong gumugulo ang dibdib ni Candice.

Naiwan kami ni Ada para makapag-date na rin kami ng maayos. Nagpasya kaming maglakad sa park, naka-disguise kami ngayon para walang makakilala sa sa kaniya. Simple lang ang suot ni Ada, pero kahit ganoon, hindi niya maitago ang natural niyang ganda. Habang naglalakad kamk, hinawakan ko ang kamay niya. “This feels nice,” sabi ko. Ngumiti siya. “It does. I love how peaceful it is here.”

sagot niya na lang. Ganoon na lang ang pagkamangha nila sa gara ng naturang lugar, may iilang matataas na gusali ang naroon, pero mayroon naman parke roon at mangilan-ngilan rin ang mga tao na naglalakad sa lugar, kahit nakapambahay lamang ay halatang mamahalin ang mga kasuotan ng mga ito. Bumaba sila sa isang magarang gusali at ganoon na lang ang pag-angat nila ng tingin sa laki nito.

Para sa kanya ay napaka-peaceful ng nasabing park at madalas din itong tambayan ng mga mag-jowa o lovers. Pumuwesto siya sa isang bench na puwede ang pandalawahan. Pagkaupo niya, kitang-kita niya ang mga taong paroo’t parito na naglalakad sa harapan niya. Iba-ibang lahi pero karamihan ay mga puti.