Walking With God Novels & Stories

A/N: I love the music of Goblin and I think this is perfect for this moment. Napalingon ako ng niyugyog ako ni Misha. May itinuturo ito kaya sinundan ko naman ang itinuturo nito. The music is playing and a saw five people walking towards us. I could not see them clearly dahil nasisilaw ako sa liwanag ng papataas na araw. Their pace is not that fast, like they are walking in a cat walk.

Wika nito sa akin na na kangiti. "Ahh ba,,kit,,,!! Yun Lang ang lumabas sa kanyang bibig. dahil hawak na nito ang kamay niya at inalalayan na siyang tumayo Namalayan na lang niya ay hawak na nito ang kamay niya at nag lalakad patungo sa pintuan ng simbahan kung saan nakapila para sa pag aalay para sa misa. "Dude" napatingin si sandy sa lalaki na nakapila rin na my hawak na alak at subre!!

Patuloy pa ito sa pagkanta habang hindi pinuputol ang pagkakahinang ng mga mata sa kanya. Laica started to walk. Pakiramdam niya, iyon na ang pinakamatagal na paghakbang na kanyang ginawa. Habang naglalakad kasi ay kay Hendrick lamang nakatuon ang kanyang mga mata, katulad sa kung paano rin ito tumitig sa kanya. Wari bang walang ibang tao sa kanilang paligid at sila lamang ang naroon sa loob ng simbahan na iyon.

Kitang kita mula rito sa kinauupoan namin ang pagbagsak ng araw. Wow! Yan nalamang ang masasabi ko sa nakikita ko ngayon. Grabe napaka peaceful ng lugar na ito at napaka fresh pa ng hangin. "Titingin ka nalang ba o may katiting ka ring balak magpabasa ng tubig dagat?" biglang tanong ni Calix

Hindi naman kailangan um-acting dahil gusto ng mga ito ay natural lang, basta mag s-shoot lang daw ang mga ito. Hindi sobrang hirap mag trekking, mas nare-relax pa siya dahil sa natural na ihip ng hangin at sakto lang din ang init. Nakasuot sila ng parehong black rubber shoes ni Thunder. Siya naman naka black sports bra at black highwaist leggings, may jacket din na nakatali sa bewang niya at suot suot niya ang bag.

he’d said, voice strained, though he knew he couldn’t do anything about it—this was his child too, and I was the one carrying it. In the past weeks, I had taken to walking every morning, hand in hand with Aaron. I’d been doing it for months, but recently it became an everyday ritual. It was simple but special, those early strolls through the peaceful land around our home. The place was surrounded by a wide, green field that stretched endlessly, a picture of calm. The quiet rustle of the grass and the distant chirping of birds always soothed me. Beside me, Aaron’s tall frame and protective grip made me feel safe, like no harm could ever reach me there.

Siguradong matutuwa rin ang kambal. "Yes," saad niya. "Let's do that." They were walking hand in hand toward the exit, Ziancio carrying her bag like he always insisted on doing, when the sound of approaching footsteps made Divine freeze. Nataranta si Divine. Agad niyang binawi ang kamay mula sa pagkakahawak kay Ziancio at kinuha rin ang bag mula sa kanya. Napailing si Ziancio habang pinapanuod siya, napabuntong-hininga na lang at napairap.

ROSENDA'S POV: "That's it, good job Cupcake," saad ni Wade habang inaalalayan niya akong maglakad-lakad sa garden. Naka wheeled walker ako na siyang suporta upang makapag lakad. Tuwing umaga ay ganito ang ginagawa namin upang maka recover at ma-exercise ang tuhod at paa ko. "Konting practice pa, mukhang makakalakad ka na ulit," saad ni Wade na nakangiti sa akin.

“Walk beside Rhett with respect, support and love.” “Like the sea before us,” wika niya, “may your marriage remain steady through every season. When storms come, let your faith in God be your anchor. May your home be filled with grace, joy, and His presence. Today, you begin this journey not alone, for God goes with you.” Sa buong mensahe ng pastor, nakatingin lang kami ni Rhett sa isa’t isa. Nakita ko sa mga abuhin niyang mata ang kasiyahan. Malalim, totoo at payapa.

Natutuwa kong inabot ang kamay niya para hindi ako mahulog. Hydeo guided me walk. He always told me to walk straight. Tuwid daw ang katawan at huwag tumingin sa paanan ko. "Don't look down" sermon na naman niya. "Paano ko makikita dinadaanan ko? Mamaya may lubak" Sinamaan niya ako ng tingin kaya sinamaan ko din siya. Akala niya hindi ako lalaban. Then his stares immediately become soft. "May problema ba?" Tanong ko.