Walking At The Park Novels & Stories

They look like a mother and son. Napatakip ako sa bunganga ko at walang ano'y tumakbo paalis. Pîsteh kahit saan talaga. Tinakbo ko nalang hanggang sa makalayo ako. May park nanaman akong nakita kaya napasalampak ako rito. Grabeng pagod ko at pawis mabuti nalang at mapuno at mahangin ngayon. Hindi ganoon katirik ang araw pero 'yong pawis ko parang tubig na. Hiningal akong tumakbo kaya pati tuhod ko parang nanghihina na.

Ngayon palang ata siya nagdadalaga. Inabot sila ng gabi hindi pa natatapos ang isang peak. Napakabagal ng lakad nila na tila namamasyal lang sa Luneta Park. Natatawa nalang siya, mabilis naman sana sila kung bumibitaw lang ito sa kamay niya, pero hindi. Namawis na ang mga kamay nila at natuyo na rin pero hindi bumitaw. "I think we should stop here." Inilapag nito ang mga gamit nila sa ilaim ng malaking puno.

"No, you should finish your meal. Sabi mo ang tagal mo nang hindi nakakatikim ng kung pao chicken." But he still stood up and gently grabbed my elbow. "Let's get out of here." "Okay." I stood up. That noon, we were strolling leisurely down the stone steps of a nearby park. Wala kaming imikan at ramdam kong malalim ang iniisip niya base sa lalim ng paghinga niya. Thick layers of pine trees blocked out the sun’s rays, and the beautiful blue water nearby added to the serenity of the place.

Hanggang sa hindi na napansin ng batang lalake na nakarating na pala ito sa park. At nang tumigil ang lalaking sinusundan ng batang lalake ay nawala na ito sa kanyang paningin. Doon lang napansin ng batang lalake na wala na siya sa kanilang bahay. Napalingon-lingon ito ngunit hindi pamilyar ang lugar. Maraming tao, may nagjo-jogging, may mga batang naglalaro at may mga magkasintahan na naglalakad habang magkahawak ang kamay.

Minsan sarili na lang niya talaga ang kaaway niya. Sa paligid nila ay patuloy ang ingay ng amusement park. May mga batang tumatakbo habang may hawak na makukulay na lobo. May mga magulang na abala sa paghabol sa kanilang mga anak. May mga magkasintahang magkahawak-kamay habang naglalakad.

Mukhang naisahan sila ng anak. Naglakad na si Allan at napasunod na din siya. Ayaw niyang iwan ang dalawa. Natatakot siya sa isiping ilalayo nito sa kanya si Ali. Para silang isang buong pamilya na namamasyal sa parke. Maliban sa mukha siyang yaya ng mag-ama. At napasalikop niya ang kamay sa dibdib. Wala pala siyang bra! Malayo na ang kanilang nalalakad.

Hinubad muna namin ang mga sapatos na suot. Kinarga ko ang kambal at pina upo sa sapin. Tumabi na ako sa kanila pag katapos. Maraming tao ang narito sa park. Simple lang ang lugar, maraming puno kaya hindi masyadong mainit. May mga stool sa tabi. Kahit naman private village ito basta weekend ay pwede silang mag tinda rito sa sa park. Pero syempre chini-check muna ng mga security para ligtas ang lahat.

"Hindi ko kasi alam kung hanggang kailan lang 'to. Kaya sinusulit ko na lahat ng oras na meron tayo." Pagkarating namin sa Park, nakita namin ang iba't ibang taong may kaniya-kaniyang ginagawa. Nakabisikleta ang iba habang ay iba naman ay naglalakad lang katulad ng ginagawa namin ni Arila. Hawak-kamay kaming umiikot sa parke kung saan makikita ang iba't ibang klase ng bulaklak.

sabi ko at tumayo. Kinuha ko ang bag ko at naglakad palabas ng office. Sasakay n asana ako ng kotse ng maisipan kong maglakad muna. Nakarating ako sa isang park. Walang masyadong tao dahil siguro hindi naman siya mukhang park na. Mukha siyang abandona na. May mga panabong na manok at mga tuyong kahoy. May tambak din ng basura at hindi kaaya-ayang amoy.

Tumatawag na kasi si Braxton, gabi na raw wala pa ako sa bahay kaya naninikis ako, hindi ko sinasagot para maramdaman niyang binabalewala ko na siya. Ramdam ata ni Sylas na ayoko pang umuwi kaya imbes na tapusin ang gabi, bigla niya akong inalok na maglakad-lakad sa park. “Let’s take a walk,” alok niya habang nakangiti, weird lang kasi ang mga mata niya ay tila may sinasabi. “You look like you could use some fresh air.”