Walking At The Park 소설 & 이야기

“Salamat, ha.” At doon, parang may humila sa dibdib ko. Hawak ng anak ko ang kamay ng ama niya. At wala siyang kaalam-alam. Nagsimula silang maglakad sa gilid ng parke. Dahan-dahan. Maingat. Si Janine ang nangunguna, parang guide. Si Javier ay bahagyang nakasandal sa tungkod, pero halata ang pagsisikap. Si Liza ay sumunod, tahimik at nakamasid.

They look like a mother and son. Napatakip ako sa bunganga ko at walang ano'y tumakbo paalis. Pîsteh kahit saan talaga. Tinakbo ko nalang hanggang sa makalayo ako. May park nanaman akong nakita kaya napasalampak ako rito. Grabeng pagod ko at pawis mabuti nalang at mapuno at mahangin ngayon. Hindi ganoon katirik ang araw pero 'yong pawis ko parang tubig na. Hiningal akong tumakbo kaya pati tuhod ko parang nanghihina na.

Ngayon palang ata siya nagdadalaga. Inabot sila ng gabi hindi pa natatapos ang isang peak. Napakabagal ng lakad nila na tila namamasyal lang sa Luneta Park. Natatawa nalang siya, mabilis naman sana sila kung bumibitaw lang ito sa kamay niya, pero hindi. Namawis na ang mga kamay nila at natuyo na rin pero hindi bumitaw. "I think we should stop here." Inilapag nito ang mga gamit nila sa ilaim ng malaking puno.

"No, you should finish your meal. Sabi mo ang tagal mo nang hindi nakakatikim ng kung pao chicken." But he still stood up and gently grabbed my elbow. "Let's get out of here." "Okay." I stood up. That noon, we were strolling leisurely down the stone steps of a nearby park. Wala kaming imikan at ramdam kong malalim ang iniisip niya base sa lalim ng paghinga niya. Thick layers of pine trees blocked out the sun’s rays, and the beautiful blue water nearby added to the serenity of the place.

Hanggang sa hindi na napansin ng batang lalake na nakarating na pala ito sa park. At nang tumigil ang lalaking sinusundan ng batang lalake ay nawala na ito sa kanyang paningin. Doon lang napansin ng batang lalake na wala na siya sa kanilang bahay. Napalingon-lingon ito ngunit hindi pamilyar ang lugar. Maraming tao, may nagjo-jogging, may mga batang naglalaro at may mga magkasintahan na naglalakad habang magkahawak ang kamay.

Minsan sarili na lang niya talaga ang kaaway niya. Sa paligid nila ay patuloy ang ingay ng amusement park. May mga batang tumatakbo habang may hawak na makukulay na lobo. May mga magulang na abala sa paghabol sa kanilang mga anak. May mga magkasintahang magkahawak-kamay habang naglalakad.

"Tara na at pumunta doon, babe." Sumakay naman kaagad sila sa kotse para pumunta doon sa park na sinasabi ni Isabel. Malapit lang naman ang park na 'yon sa kinainan nila ng dinner na restaurant. Pagkarating nila doon ay lumabas na sila sa loob ng kotse. Magkahawak-kamay silang naglalakad doon. Hindi naman gaano karami ang mga taong nandoon sa park. Karamihan sa mga nandoon ay mga magkasintahan na magkahawak-kamay. Maraming ilaw doon sa park kaya hindi nakakatakot. Wala naman sigurong magtatangka ng hindi maganda sa kanilang dalawa kaya wala silang kailangan na ikatakot o ano pa. Wala naman silang nakikitang mga bata doon sa park dahil gabi na rin naman maliban na lang sa mga batang palaboy.

"Crazy." After breakfast ay naisipan nila na mag punta sa isang park malapit sa village nila upang mag lakad-lakad hindi nila ito gawain pero dahil Wala naman silang pasok at maaga rin sila nagising ay ito nalang ang naisipan nila. Habang nag lalakad ay may mga nakakasalubong sila na mga mag asawa na may edad na nag jo-jogging din hindi maiwasan ni Yenna na mapatingin at mapangiti sa mga ito.

Tumatawag na kasi si Braxton, gabi na raw wala pa ako sa bahay kaya naninikis ako, hindi ko sinasagot para maramdaman niyang binabalewala ko na siya. Ramdam ata ni Sylas na ayoko pang umuwi kaya imbes na tapusin ang gabi, bigla niya akong inalok na maglakad-lakad sa park. “Let’s take a walk,” alok niya habang nakangiti, weird lang kasi ang mga mata niya ay tila may sinasabi. “You look like you could use some fresh air.”

sabi niya. Sinundan namin si Irvin na nag-umpisa nang maglakad hanggang sa makarating kami sa parke na tinutukoy niya. Kakaunti lang ang mga tao rito at dahil maganda ang panahon ngayon ay na-re-relax ako sa ganda nang paligid at sa sariwang simoy ng hangin. Huminto kami sa paglalakad at naupong lahat sa ground grass ng parke. Nagpresinta naman sina Irvin at Amir na bibili muna ng makakain kaya sandaling umalis ang mga ito.