Walking At The Park Novels & Stories

sabi niya. Sinundan namin si Irvin na nag-umpisa nang maglakad hanggang sa makarating kami sa parke na tinutukoy niya. Kakaunti lang ang mga tao rito at dahil maganda ang panahon ngayon ay na-re-relax ako sa ganda nang paligid at sa sariwang simoy ng hangin. Huminto kami sa paglalakad at naupong lahat sa ground grass ng parke. Nagpresinta naman sina Irvin at Amir na bibili muna ng makakain kaya sandaling umalis ang mga ito.

Umiling sila kaya ay lumapit ako sa iba pang mga tao sa ibang bahagi ng park. “This man left his wallet in this park. Have you seen him?” “Non! Non!” Huminga ako nang malalim. “Sana makita kita, Farris,” bulong ko sa sarili ko. Tumanaw ako sa kahit na saang bahagi ng park. Tumakbo ako sa puwesto ko kanina nang makita ko ang isang lalaki na nakasuot ng puting pantaas na pinaresan niya ng slacks at makintab na sapatos.

“Patience, Maya. It’s a little walk I’ve planned, but I think you’ll like it.” Without saying much more, Ash gently took her hand, and they began walking through the park. The afternoon sun cast a golden hue over the surroundings, making everything look even more beautiful. Birds chirped above them, and the sound of leaves rustling in the breeze added a sense of tranquility to the moment.

Muli siyang napamura nang wala ng bala ang kanyang baril. Kinabig niya ang manibela paliko sa bukana ng Sunset Park. Ekspertong tinalunton niya ang pathwalk, iniiwasan na bumangga sa kahit ano habang inililigaw ang mga humahabol. Pagkalabas niya sa malaking Parke ay may sidewalk pa na kailangan niyang daanan bago ang highway. Dahil mas dumami ang nag-uulanang bala ay mas binilsan niya pa ang takbo.

Mainit ang panahon ngayon pero hindi naman masakit sa balat ang sikat ng araw dahil na din sa temperatura ng lugar. Naglakad-lakad siya habang lumilinga-linga sa paligid. May park pala rito at mukhang napakalawak ng lugar. Pumasok siya sa entrance at namangha siya sa ganda ng lugar na ito nang tuluyan na siyang makapasok. Maraming mga tao dito ngayon ang namamasyal. Nagtuloytuloy siya sa paglalakad hangang marating na niya ang falls.

Maraming tao ang naglalakad sa parke sa umaga. Nakahanap ng pwesto si Madeline at itinulak si Eloise sa ilalim ng isang puno sa tabi ng lawa. Tumakbo si Lilian papunta sa puno nang patalon ang kanyang mga hakbang at pinulot ang mga pink na talulot sa lapag. Pagkatapos, tumalikod siya para tumakbo papunta kay Eloise at iniabot sa kanya ang mga ito.

,tugon naman niya. Humakbang na siya papasok sa park. Tahimik lang kaming naglalakad. Nakatingin lang ako sa kanya habang siya naman ay nakatingin sa daan. May mga nahuhulog ding mga dahon mula sa mga punong naka-arko. Ang sarap tingnan. Parang ang bagal ng takbo ng mundo ko. Mas bumagal ngayon.

Ang araw ay maaliwalas, at ang hangin ay banayad na dumadampi sa balat habang naglalakad si Zarraeah sa parke kasama si Bree at ang yaya nito. Hawak-hawak niya ang maliit na kamay ng kanyang anak habang masayang pinagmamasdan nitong tumatakbo sa berdeng damuhan. "Mommy, ang laki ng butterfly!" turo ni Bree, tila tuwang-tuwa habang sinusundan ng tingin ang lumilipad na paru-paro.

Nakakatuwa silang pagmasdan. Umupo ako sa isang bakanteng upuan na nasa gilid lang ng park at inayos ang aking suot na sandals. Medyo sumasakit na kasi ang talampakan ko sa paglalakad at kakalibot sa buong parke. Sana nagsuot na lang ako ng flat sandal ngayon.

Hindi na ‘rin niya ito tinawag pa at maya maya pa naging tama ang kaniyang hula dahil ng makarating sila sa bermuda grass sa kanilang park doon pabagsak na nahiga si Lira doon. Malayo ang park na iyon sa kanila at aabutin ka ng halos kalahating oras sa paglalakad pero ngayon tinakbo lang nilang magkaibigan. Naisp tuloy ni Hilda na tila natuloy ang jogging na matagal na nilang pinaplanong dalawa.