Walking At The Park Novels & Stories

Kabanata 57 Noong hapong iyon, matao ang parke ng lungsod. May mga taong naglalakad nang dahan-dahan, habang ang iba naman ay nakaupo sa mga bangko, tinatamasa ang preskong hangin. Naglalakad si Juna sa bangketa malapit sa parke kasama sina Aurora at Daven. Mas masigla ang dalawang bata kumpara sa mga nagdaang araw.

Pagkaraan ng ilang minuto ay napadpad siya sa maliit na parke sa gitna ng bayan. Tahimik ang lugar. May mga batang naglalaro sa playground habang ang ilang matatanda naman ay abala sa pakikipagkuwentuhan sa ilalim ng malalaking puno na naiikutan ng upuan. May ilang estudyante ring nakaupo sa mga bench habang nagre-review at may mga magkasintahang tahimik na naglalakad sa sementadong pathway. Saglit na napangiti si Georgina.

“Sapat na ito. Higit pa sa sapat.” Sa mga sumunod na araw, ginugol nila ang kanilang oras sa paglalakad at pagtuklas sa iba’t ibang panig ng lungsod. Pumunta sila sa Burnham Park kung saan sumakay sila sa mga bangka sa malawak na lawa, magkahawak ang kamay habang inililibot ang kanilang sasakyan sa tubig. Doon, nakita nila ang mga pamilyang naglalakad, mga batang nagtatawanan, at mga taong nagpapahinga — isang tanawin na nagpapaalala sa kanila na ang tunay na kaligayahan ay madalas matatagpuan sa mga simpleng sandali.

And that… That's the kind of pain no one ever prepares you for. Hinihingal na napatigil ako sa kakatakbo. Uminom ako ng tubig. Deciding to take a break, I sat on a nearby bench. I sighed and closed my eyes as the wind began to gently embrace me. The fresh air in the park was calming. When I gradually opened my eyes, I looked around. Some people were jogging, while a couple strolled hand in hand, their gazes locked on each other. Nearby, a parent bonded with their children, who were running playfully while being chased.

sagot ni Cearina, puno ng suporta. Matapos ang kanilang masayang almusal, nagpasya silang maglakad-lakad sa park. Ang sikat ng araw ay nagbibigay-init sa kanilang balat, at ang hangin ay sariwa at puno ng buhay. Sa bawat hakbang, nagkukwentuhan sila ng mga alaala at pangarap. Ang mga simpleng pag-uusap na ito ang nagpatibay sa kanilang relasyon.

nakangisi kong sabi. "Baby, that's supposed to be my line..." he muttered. I laughed and winked at him. "Well, checkmate." Ngumisi siya. May mga couples din na naglalakad sa park. Some of them are younger than us and some are older. It made me smile widely while scanning the whole place. It's a perfect night to spend outside and see the beauty of the night life with someone very special. Evron got my attention when he kissed my knuckles, where my rings are. I smiled widely and let out entwined hands swung back and forth as we walked around the park, under the warm electronic lights and under the cold night.

May ilang nagja-jogging na rin, at may mga nakaupo sa bench, may dalang kape o cellphone. “Doon tayo dumaan,” aniya, sabay lakad papunta sa park. Tumango si Lucas at sumunod, kasabay niya sa bilis at ritmo. Pagdating sa walking trail, unti-unti nilang binilisan ang hakbang hanggang sa makabuo ng marahang ritmo ng pagtakbo. Hindi mabilis. Hindi rin sobrang bagal. Parang sakto lang para mahulog sa natural nilang paghinga.

Kahit anong bilis ng lakad ko, naiiwan niya pa rin ako. Lumingon siya. Parang napansin niyang hirap akong sabayan siya. Medyo bumagal ang hakbang, saka ibinalik ang tingin sa unahan. Ramdam ko ring gumalaw ang kamay niya. Inayos ang hawak niya sa akin. Nakamot ko naman ang batok ko. Sa bagal ng paglalakad namin, para na kaming namamasyal sa park. Dinadama ang lamig ng gabi.

sabi ko pa rito dahil hindi pa ako nakatapos na mag-park. "I can manage." Pahabol na sambit nito saka umalis. Madali naman akong nag-unbuckle saka lumabas at sumunod rito. Kung anong bilis nitong maglakad ay ganoon naman ang dahan-dahang apak ko sa mabatong daan. I am wearing my leather sandals, and it's terrible to walk that way, exposed ang paa ko sa matutulis na bato na nandoon.

ROSENDA'S POV: "That's it, good job Cupcake," saad ni Wade habang inaalalayan niya akong maglakad-lakad sa garden. Naka wheeled walker ako na siyang suporta upang makapag lakad. Tuwing umaga ay ganito ang ginagawa namin upang maka recover at ma-exercise ang tuhod at paa ko. "Konting practice pa, mukhang makakalakad ka na ulit," saad ni Wade na nakangiti sa akin.