Warmer Tagalog Novels & Stories

Hindi ko naman kayang tumakbo at gamitin ang kapangyarihan ko dala ng sobrang panghihina. "Joaquin! Qunioa! Quinoa! Joaquin!" With so many people shouting names, it's impossible for none of them to hear! Why are these wolves so deaf? Is this what I'm saying because they don't like to clean their ears! It's really like a dog! Ilang ulit kong sinigaw ang pangalan ng mga nilalang na iniwan ako sa pamamahay na ito. Kahit mawalan na ako ng boses kakasigaw, basta mailigtas ko lang ang batang nasa sinapupunan ko.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

"Ginagawa namin ito para sa ikakabuti--" "No! Ginagawa n'yo ito para sa sarili ninyo mom! Ang se-selfish niyo naman na hindi niyo man lang inisip kung anong nararamdam ko, kung masaya ba ako sa ganito! Naguguluhan tuloy ako kong pinakain at pinalaki niyo lang ako para sa ganitong buhay, kung alam ko lang talaga eh, di sana hiniling ko nalang na hindi mabuhay nong nagkasakit ako!!"

Tumanggi ito ngunit ipinagpilitan pa rin niya ang pagbibigay ng tip. Nang makaalis na ang lalaki, naglagay siya ng "Don't Disturb" sa labas ng pintuan at siniguradong naka-lock ito. Inilagay niya sa sofang naroon ang mga nabiling gamit. Malamig ang klima ng Hong Kong dahil malapit na ang Winter pero bearable naman. Ganunpaman, bumili pa rin siya ng turtleneck na blouse, jacket, rubber shoes at jeans.

Hindi mawala wala sa isip ko ang kabuuan ni Mutya. “Sh*t! Why is she so f*cking hot tonight?” Mainit pa rin ang aking pakiramdam kaya hinubad ko ang aking pantalon. Nagwawala pa rin ang aking kargäda habang nagpapalit ako ng boxer. “Relax buddy...” para akong tanga na kinakausap ang aking alaga na sa mga oras na yun ay parang may sariling utak na ayaw tumigil sa pagwawala.

Gusto kong sabihin iyon pero pinigilan ko ang sarili ko. "Well, nung una tayong magkita, summer na. At saka may puso ka na parang taglamig. Sobrang lamig. Iniisip ko na baka natigil ang puso mo sa taglamig." Ngumiti ako. "At least nasa winter ang puso ko kapag naglalabas ng Snow sa malamig na panahon. My Snow."

"I will, Ma. Atsaka, h'wag kayong mag-alala sa akin. I'll be safe. Fierro and I will be safe," "O sige na, baka mahuli na kayo." tumingin muli siya kay Fierro at ngumiti. Saglit lang iyon at binalik rin ang tingin sa akin. Sa huling pagkakataon, niyakap ako ulit ni Mama. Then after that, I bid a goodbye to them.

Agad na nag react ang kan'yang katawan sa init na nagmumula sa katawan ng dalaga. "I call you babe too, how's that?" malambing na tanong n'ya rito. Nanlaki ang mga mata ng dalaga at umawang ang labi. At ng makita n'ya ang pagbuka ng labi nito at walang pag-alinlangan na ginawaran n'ya agad ito ng halik ngunit mabilis lang.

Inis pang anito. "Wow... Ang galing mo namang mag-english." Aniya na ibinaba ang kutsara at pinalakpakan pa ito. "Kaso di ko naintindihan. Kaya ulitin mo, yung tagalog version." Aniya saka ipinagpatuloy ang pagkain.

Kinokonsensya nila ang anak nila. Matapos sabihin iyon ni Amelie, naging panatag ang mukha ni Wommie na para bang nakahinga siya ng maluwag. “Pumasok ka muna dito chairman sa bahay namin. Malakas ang ulan e. Pakiramdam ko may bagyo.” Sabi ni Amelie. Lihim nagpasalamat si Aru sa mama at papa ni Wommie na kinindatan lang siya. Tumingin siya kay Wommie na hindi man lang siya tinapunan ng tingin. Napanguso si Aru.