We Are Married Novels & Stories

"Dahil hindi naman talaga tayo kasal, hindi ba? We both know that our marriage is fake. Nagawa lang nating magsama sa iisang bubong dahil sa kagustuhan niyong magtiyuhin." Napatiim-bagang siya at nag-iwas ng tingin. Lihim akong napangisi sa inasta niyang iyon at hindi kalaunan ay nagpasya na akong magtungo sa kusina upang paghandaan siya ng makakain. Ngunit akmang magsasandok na ako ay natigil ako nang muli siyang magsalita. "Yes, our marriage is fake," anas niya. "But we're still considered married. If you don't act like one, alam mo kung ano ang mangyayari. Aware ka naman siguro tungkol doon, hindi ba?"

Masaya rito, nakakapag enjoy ako. “Kailan kayo magpapakasal? Anak ka ni Sir Velsonwy hindi ba?” Nagulat kami sa biglaang pagsabi ng hindi namin kakilala. Napaiwas ako ng tingin at pekeng nakangiti. Fota nakakahiya. “U-Uhm, actually we are married but in paper. We are still uhm.” Sinisiko ako ni Kaizen pero 'di ko rin alam kung anong sasabihin ko.

Paliwanag ko pa sa kanya. She nodded. "Okay," Sabi niya. "I will be at home before six." Pagtanggap niya sa deal. "Now, we are talking!" Excited na sabi ko. "Diba? There is nothing wrong with this. Let's do this more. Let's try to bond, okay? It's been three years since we married each other and we are living together." Ani ko pa sa kanya. "As long as hindi ka talkshit." Komento niya.

Ilang segundo kaming magkatitigan bago kami parehong natawa, marahil dahil pareho naming naiisip ang iisang bagay. Mag-asawa na kami. Hindi na kami engaged. Hindi na kami fiancé at fiancée. At lalong hindi na kami dalawang taong nangangarap pa lamang ng kinabukasan. Ito na iyon. Nagsimula na ang habang-buhay namin.

Nakatitig siya sa akin at wala akong makitang anumang bakas ng emosyon sa napakaseryoso at gwapo niyang mukha. Today, I'm marrying the man of my dreams. Sobrang tagal ko nang pinangarap ang araw na ito. Ang araw na maikakasal ako sa lalaking pinakakagusto at pinakamamahal ko. Ever since I was a teenager ay pinangarap ko na talaga na maikasal kay Dalton. At ngayon ay natupad na ang lahat ng mga pangarap na iyon.

Sinubukan kong tatagan ang loob ko sa susunod pang sasabihin. "Gavin and I were just forced to get married 3 years ago. Pwede po bang 'wag nyo na ulit kaming pilitin ngayon? Kasi ang kasal, nararapat po yun sa dalawang taong nagmamahalan, hindi para sa kapakanan lamang ng isang bagay. Sana po hayaan nyo nalang kaming magdesisyon sa gusto namin. 'Wag nyo na po kaming pilitin." I added.

Chapter 52 Promise PINAGMAMASDAN ko si Damien habang mahimbing na natutulog sa aking tabi. Isang linggo na ang nakakaraan nang doon ito natutulog sa aking tabi. We have no serious talk about ourselves. Walang sinuman ang nagsasalita o nagtatanong kung ano na ba ang tatahakin ng aming pagsasama. Yes, we are a married couple, and yes valid ang pagsasama namin at walang mali kung may nangyayari man sa aming dalawa, ngunit may naging usapan kami before our wedding. And about Katherine...

“We’re heading to your favorite place the one with the chocolate volcano cake.” Elise clapped her hands with delight as we made our way out. Robyn walked a step behind us, and I could see her watching us with a look that made my heart flip. We’d built something real here a family in every way that mattered, even if our marriage was still technically just ink on paper. The restaurant was bustling, but the manager led us straight to our usual corner table. Elise climbed into her booster seat and scanned the menu intently, while Robyn and I settled in across from each other.

Muli kong inikot ang mga braso ko sa batok ni Isles at inabot ang labi niya. Binuhat niya ako at inikot ang mga binti ko sa kaniyang bewang. Kung maghalikan kami ay parang ang tagal naming hindi naramdaman ang labi at init ng katawan ng isa’t isa. “I’m excited to be your wife, Isles.” Ang lakas pa rin ng kabog ng dibdib ko tuwing naiisip na kinasal na kami ngayong araw. That we’re finally married! We could’ve been married years ago, pero siguro tama nga ang langit, mayroong tamang panahon para sa lahat.

Naghiwalay na kami mula sa pagyayakapan and smiled at each other. We took pictures and a lot of pictures. We wanted to have as much documentation as possible. Masasabi kong ito na talaga ang isa sa mga pinakamasasayang araw ng buhay ko. I believe this is what Zandrey feels as well. Today, we just really happy because after everything we went through, all the backwards and forwards that came in between, we are finally here and are officially married. I am Maria Airaleen Alfonso-Del Fuerto now. And I think what a beautiful name that is.