We Are Married Novels & Stories

“We are already talking.” “I know, what I mean is, pag-usapan natin ang tungkol sa atin. Sa pagsasama natin.” Napaunat ako ng upo bago napasandal. Mataman ko siyang tinitigan at ganun din siya sa akin. Bakit bigla yatang matino siyang kausap? “Ano naman ang tungkol sa atin?” “Ayaw mo bang subukan na magsama tayo ng maayos? We’re married and I don’t have any intention of getting an annulment.”

No! Bumuntong-hininga ako, saka humarap sa kaniya. "Yes, kasal nga tayo pero hindi ibig sabihin na nakatali na ako sa 'yo. We're just married in a paper at hindi iyon dahil sa mahal natin ang isa't isa. Don't act like you really mean this marriage," seryoso kong balik sa kaniya.

Always. That's when our plan started. Napag- usapan at napagdesisyunan namin pareho na magpakasal kapag tumuntong na kami sa legal na edad. And that's eighteen, yes. At ngayon nga ang araw na mangyayari na ang pinaka hihintay namin. We will be married only few hours left. Ilang sandali na lang at magiging isa na kami. Not just officialy. But also legally.

Nothing is cheap with Justin. “I, Arizona Marie Consigna, take you, Justin Paul Calderon, as my lawful husband, to have and to hold from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do us part. I will love and honor you all the days of my life.” We are officially married.

Marriage certificate namin ni Zari. Sa mata ng batas, we are a married couple. Magagamit ko ito kapag nagkagipitan na.

Masaya rito, nakakapag enjoy ako. “Kailan kayo magpapakasal? Anak ka ni Sir Velsonwy hindi ba?” Nagulat kami sa biglaang pagsabi ng hindi namin kakilala. Napaiwas ako ng tingin at pekeng nakangiti. Fota nakakahiya. “U-Uhm, actually we are married but in paper. We are still uhm.” Sinisiko ako ni Kaizen pero 'di ko rin alam kung anong sasabihin ko.

Masaya ang lahat dahil sa wakas kasal na kami. We are finally married.

Umiling siya. "It's not an ordinary marriage, and we're no ordinary couple." Paglilinaw niya rito.

Ilang segundo kaming magkatitigan bago kami parehong natawa, marahil dahil pareho naming naiisip ang iisang bagay. Mag-asawa na kami. Hindi na kami engaged. Hindi na kami fiancé at fiancée. At lalong hindi na kami dalawang taong nangangarap pa lamang ng kinabukasan. Ito na iyon. Nagsimula na ang habang-buhay namin.

Nakatitig siya sa akin at wala akong makitang anumang bakas ng emosyon sa napakaseryoso at gwapo niyang mukha. Today, I'm marrying the man of my dreams. Sobrang tagal ko nang pinangarap ang araw na ito. Ang araw na maikakasal ako sa lalaking pinakakagusto at pinakamamahal ko. Ever since I was a teenager ay pinangarap ko na talaga na maikasal kay Dalton. At ngayon ay natupad na ang lahat ng mga pangarap na iyon.