Werewolf Ripping Shirt の小説・ストーリー

Nang napansin niya ang patuloy na pagdurugo, agad siyang kumumpas sa kaniyang kamay at may binanggit na kataga na ikinatigil ng lahat na parang mga estatwa. Napatda ako. Dumating si Jilliane sa arena at agad na pinigilan ang pagdurugo. Compared sa lahat, Claire and Jilliane seems to be controlled with their strength dahil hindi man lang sila natinag sa dugo ko. Alam kong isa silang werewolf kaya nakakapanibago pa rin na hindi sila nape-preskuhan. “Hingang malalim,” utos ni Jilliane agad nang napansin niyang parang nawawala ako. “Stay with me and don’t close your eyes.”

How I really wished that everything we’re still the same, but not anymore. Yumuko ako sa kaniya hanggang sa magkalapit ang aming mga mukha. And without a word, I made a cut on his throat using my claws just like how he did to my mother. A cut that was enough to end his life in any second right now. Bumulwak ang madaming dugo mula sa hiwa sa kaniyang leeg. Umaagos ito na katulad ng isang ilog na nagmumula sa bundok. Mula sa kaniyang mga mata ay nakita ko ang repleksyon ng aking lobo. I became a big violet wolf with eyes that has the same colors to my fur. A kind of wolf that is dangerous and eager for a revenge with no remorse.

Mabilis namilog ang mga mata niya nang bigla nitong kunin ang dalawang kamay niya at puwersahang itinaas sa riles ng kama. Nang mapansin naman niya na naroon pa rin ang shirt nito sa riles, natigilan siya sa labis na pagkagulat. Doon niya napagtanto kung paano nakawala si Russel sa pagkakatali niya. Naiwan ang kalahati ng shirt na pinunit nito para makawala sa pagkakagapos niya sa mga kamay nito. Ibig sabihin, nakalaya ito sa pagpunit sa damit.

Nang makarating si Darryl sa momentum ng pagpatay sa mga lobo, isang angil na nakapagpayanig sa lupa ang kaniyang narinig sa kalapit niyang butas. Isang napakalaking imahe ang nakita niyang gumagapang palabas ng butas. Binalot ang buong katawan nito ng kulay niyebeng balahibo na naging kasing dulas ng seda. Naglabas din ang katawan nito ng isang napakalakas na aurang pipigil sa paghinga ng kahit na sinong lalapit dito. Nagmula ang nakakatakot na pagangil na ito sa dambuhalang Wind Spirit Wolf na iyon.

She then smirked and said in a nonchalant tone, “I did it, so what?” Hearing her almost disinterested tone, Antonio was dumbfounded. His brows are even furrowing. “Did you really do it?” He asked again. He didn’t know why he had asked. But he did expect that she would say no. “What do you think?” “Her shoulder was clearly bitten by a beast.” Antonio said in a certain tone. He saw Alice’s wound, and it was obviously not made by a human. He then looked at the snow wolf beast beside his younger sister who was looking warily at him.

He's a werewolf kaya alam niyang narinig siya nito kahit pa maingay ang paligid dahil sa maharot na tugtugin at sigawan ng mga naroroon. Mabilis itong tumayo at kaagad siyang inalalayan. Sinamahan siya nito hanggang sa labas ng comfort room at nagpaiwan sa labas. Maghihintay daw ito doon kaya mabilis siyang pumasok sa loob at ginawa ang dapat. Nagretouch na rin siya bago lumabas ngunit laking gulat niya ng makitang madilim ang mukha nito at tila anumang oras ay kakawala na ang tinitimping galit. Mabilis niya itong nilapitan at hinawakan sa braso ngunit pumiksi ito. Bahagya pa siya nitong naitulak kaya napa-igik siya tumama siya sa pinto ng comfort room. Tiningnan siya nito at kitang-kita niy

Her slim fingers grew darker and longer claws; it reveals more of veins in her paler skin. Blythe jumps into one of the wolves standing in her front, her weight is enough to knock him down the cold floor. The poor man tried to fight back and morph to give an act of wild revenge but the fool man kind of forgot about the reminder of not looking with a vampire's eyes; they can steal your humanity and freeze you in your steps. It seems that Blythe learned to use that in a blink of an eye. The man suddenly froze in terror, his body went rigid and eventually cast out his blood from all of the open spaces of his body.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, itinaas ni William ang kanyang kanang kamay at agad na kinilala ng kanyang propesor, na nagsabing, "Yes, Mr. Styles?" Tumayo si William mula sa kanyang upuan at taimtim na nagtanong, "Ano ang hitsura ng isang werewolves?" Ang kanyang mga kaklase at propesor ay parehong natawa bilang reaksyon sa kanyang tanong.

Ang mga werewolf ay kilala sa kanilang matalas na pang-amoy at pakiramdam, at dahil Alpha si Dyke at may mas malakas na kapangyarihan kaysa sa iba niyang kadugo ay iyon panigurado ang dahilan kung bakit nakilatis na niya agad si Heinrich. “Ano ang ginagawa mo rito?! Isa kang De—” hindi naituloy ni Dyke ang tangka niyang pagsugod kay Heinrich at pagsasalita nang mabilis na ipinapulupot ko sa kanya ang mga anino upang matikom ang kanyang bibig na kalakas-lakas, at upang hindi siya makakilos. Nagtatakang tumingin siya sa akin kung kaya’t bahagya kong itinabingi ang aking ulo at hinila siya palapit. Tumayo ako sa aking pwesto at agad na piningot ang kanyang tenga na nakapagpangiwi sa kanya. “A-a

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at ang mukha ng werewolf ang bumungad sa akin. "Brown fur?" usal ko. Tumakbo na ito paalis na sinunod ko naman ng tingin, pumunta siya sa isa sa mga malalaking puno at paglabas doon ng werewolf ay nasa anyong tao na siya na tanging pantalon lang ang suot. "R-Renz?" usal ko sa ngalan niya nang makilala ko siya. "Hindi ko inaasahan na gusto mo talaga palang mamatay," walang emosyon na sabi niya nang makalapit na sa akin.