Luna's Journey Mga Nobela at Kwento

That's the reason we couldn't use our cars or even my motorcycle because that could catch their attention. It's still 6 am and the surroundings are still slightly dim. So I could still hide in the dark spots of the tree and behind the damaged lamp posts. After that, I arrived to my destination---the shortcut towards the town of Saka without passing every place on the road. Every ends of Santa Luna has boundaries so people couldn't leave this place because we're under total lockdown. Yet, I and my people always find ways. Ashley left Santa Luna through his own means. May it be negotiating with the guards or such. While I left Santa Luna through creating a small passage from the boundaries cre

Nasa dulo ng lungsod ang bahay na iyon, tila ba isang munting paraiso sa gitna ng kaguluhan ng siyudad. “May naisip na akong unang hakbang,” biglang sabi ni Kara habang iniinom ang kape. Nag-angat ng tingin si Leandra mula sa pinipirasong tinapay. “Ano ‘yon?” Ngumisi si Kara, puno ng kapilyahan. “Balikan mo ‘yung mga bagay na gusto mong gawin dati. Lahat ng napigilan mo dahil kay Reiwon.”

Ilang araw ko na rin siyang hindi nakikita dahil naroon siya sa nirentahan niyang condo malapit sa pinagtatrabahuan niya. Rinig ko ang ugong ng sasakyan hudyat na dumating na si Luna mula sa kan'yang trabaho. Weekend ngayon kaya alam kong hindi sila magkasama ni Daniel. "Hi Gali!" masiglang bati ni Luna sa akin. Humalik pa ito sa aking pisngi na animo'y close na close kaming dalawa. "Where have you been?" tanong ko sa kan'ya.

Tinarayan siya nito saka inabot ang bulaklak. "Pirana ka diyan, salamat ha." Natawa kaming tatlo sa inasta ni Drea, halatang naiinis ito. Nag aya si Lawrence na lumapit sa cottage dahil mainit na. Bumati muna si Lucas sa mga matatanda saka nito ibinigay ang natitirang bouquet kay tita Lucia.

She just needs to find a way para kausapin siya ni Max. She was watching a man from behind the bush nang lumabas ito sa sasakyan nito na tila hinahanap siya. Sinadya niyang bumaba sa sasakyan niya and walk nang makita niyang tumigil ang sasakyan nito. Sa una ay nakikipag usap siya sa ibang models ngunit nang lumabas it was confirmed he was really Lance na mukhang napagutusan nga ni Max na sundan siya.

“Himbis na sabihin ko sa iyo, ipapakita ko na lang.” Napasunod ako sa kaniya. “Paano?” Himbis na sumagot nagpatuloy sa paglalakad si Luna sa madilim na mga pasilyo. Hindi siya nakakakita pero sigurado ang bawat hakbang niya. Kabisado na ang buong kabahayan. Sa isang pasilyo ang dulo ay isang makipot na hagdan. Umakyat kami doon. Isang pinto lang ang nasa tuktok niyon.

Ngunit ang katuwaang iyon ay biglang naglaho, tila isang kandilang hinipan ng malakas na hangin, nang banggitin ni Ayumi ang huling bahagi ng usapan nila ni Klent. "Kailangan na raw niyang umalis kanina dahil susunduin niya ang anak niyang si Luna." Sa isang iglap, nanigas ang buong katawan ni Hunter. Ang pangalang Luna ay tila isang matalim na kutsilyo na bumaon sa kanyang likuran, binubuksan ang mga sugat na pilit na niyang pinaghilom. Hindi na siya sumagot. Nanatili siyang nakatitig sa telebisyon, pero ang kanyang isip ay lumipad pabalik sa England sa gabing nadatnan niya si Luna na may kasamang ibang lalaki, ang gabing winasak nito ang lahat ng tiwala niya sa pag-ibig.

aniya, casual ang tono. “Okay lang?” ulit ni Jenna, bahagyang natawa. “Luna, nakita ko kayo.” Napatingin si Luna rito. “Saan?” “Sa event,” sagot nito. “Hindi naman ako bulag.” Napabuntong-hininga si Luna at sumandal sa upuan. “It was… work-related.” “Work?” Tinaasan siya ng kilay ni Jenna, saka uminom ng kape. “Ganun na ba ngayon ang ‘work’ niyo?”

mahina ang tinig na wika nito sa kanya. "Bakit? Sa tingin mo ba ay bubuhayin pa kami ng taong iyan kapag natagpuan na niya ang hinahanap niyang kayamanan?" nakaismid niyang sagot dito. Napahugot ng marahas na buntong-hininga si Alex. " I promise I will let all of you go home safe and sound after this journey," ani Alex pagkatapos ay bigla na siyang tinalikuran. Naiwan siyang naguguluhan sa mga mga inaakto nito. Bakit parang concern ito sa kanila? Hindi ba't isa ito sa mga taong dumukot at nagdala sa kanila sa lugar na iyon?

The kind that doesn't scream, but slowly eats at you when no one is looking. She closed her eyes for a second, hoping that when she opened them again, she would feel like herself again. But she didn't. When she opened her eyes, the city was still there. Damien was still driving. The world was still moving. And Luna was still stuck somewhere between who she was yesterday and who she was becoming now. She pressed her lips together, forcing herself not to cry again. Not yet. Not here.