Loud House Luna Novels & Stories

Hinihingal akong lumibot ang mga mata sa living room, pero wala rito ang pakay ko. "Ready?" Lumingon ako sa pinagmumulan ng isang fierce voice na alam kong sa isang tao ko lang naririnig these past few days. Ang dating unfamiliar tone ay naging pamilyar na sa akin. Sumalubong sa akin si Luna na nakalugay ang mahabang buhok na kulay ash gray. Suot niya ang usual niyang get-up—black leather jacket, with some piece of cloth underneath na kitang-kita ang hulma ng abs niya. Naka-tattered jeans siya na hindi naman ganoon kafitted, matching with her black boots.

Pag-iiba nang usapan ng robot habang kaagad nitong inilahad at ipinakita ang bagong instrumentong dumating na nasa kabilang kwarto sa pamamagitan ng isang holographic image. Mahilig nga pala si Larry na maglaro ng piyano. Lagi kasi nila itong ginagawa ng kanyang ina sa tuwing siya'y nalulungkot. Napangiti naman siyang maalala ang panahong kasama pa ang kanyang ina habang pinapatugtog ang paborito niyang piyesa, ang christmas rhapsody. "Mukhang nagbago agad ang iyong timpla ngayon, Larry?" Masayang sambit ni Miss May.

**Luna** ay nagising sa umaga na may kaunting pagkabahala. Ang bigat sa kanyang dibdib ay tila hindi maipaliwanag, at alam niyang may mga bagay na kailangan niyang tingnan muli. Ang kanyang mga kasamahan, sina **Nathan**, **Alex**, at **Teresa**, ay hindi pa nagigising, kaya't nagdesisyon siyang maglakad-lakad sa paligid ng kanilang safe house upang mag-isip. Ang araw na ito ay puno ng mga kaganapan, at bawat hakbang na kanilang ginagawa ay tila isang hakbang patungo sa isang mas malalim na pagsubok.

Pinahid niya ang kaniya luha at panay ang hinga ng malalim. Tama ang ginawa niyang papauntahin si joey sa apartment na tinutuluyan nila ni Clara. "Jov ang galing mo talaga!" Exited niyang inihanda ang mga sangkap na gagamitin niya sa pag luluto ng kanilang pagkain. Kinikilig siyang nag luluto, sumasayaw at sumisipol dahil sa saya at kilig na nararamdaman. Shes the number one fan of their love team, mula ng mag katuluyan ang kaibigan niya at si joey ay naging numero uno na siyang tiga ship at kinikilig sa dalawang mag kasintahan nayon.

Ito ay walang iba kundi ang hostess ng Room 606, Luna. “Huwag ka masyadong maingay, Luna. Hindi kami bulag, nakikita namin ang aso na papasok. " Tawa ng tawa si Luna. "Ah, ngunit hindi ninyo ito nakita mismo! Ang babaeng ito ay nakasuot ng isang clown costume na may napaka panget na make-up. Pinakiusapan siya ni Master Lynch na gumapang sa kanyang tuhod habang kinukuha ang pera, at sumunod siya. Sinabi niya sa kanya na i-wagwag ang kanyang buntot, at ginawa niya ito. Totoo ito, hindi ako nagbibiro! Sobrang nabigla ako nang makita ko ito!"

Pero sa gabi bago ang araw ng launch, nakatanggap pa rin si Luna ng tawag mula sa lalaki. Kakatapos lang niyang mag-shower at palabas na ng banyo, ang kanyang boses ay malambot pa mula sa init ng tubig. “Hello.” “You just showered?” Sa ibaba, nakasandal si Hunter sa street lamp, nakatingin sa liwanag mula sa itaas… sa mismong kwarto ni Luna. Malalim at matatag ang kanyang boses. “You haven’t dried your hair yet, have you?”

Kundi dahil hindi niya alam kung dapat ba siyang magalit o maiyak. "You can't buy your way into forgiveness, Damon." "I'm not buying forgiveness. I'm trying to start... somewhere. Kahit sa gilid lang ng mundo mo." Tahimik na naglakad si Luna papasok ng bahay. Sa bawat hakbang ay parang may tanong sa isip niya na hindi niya kayang itanong nang malakas. Pinagmasdan niya ang paligid. Maaliwalas. May modernong kusina na simple pero elegante, isang playroom na puno ng soft toys at mini-bookshelves, at sa isang sulok ng living area ay may maliit na reading nook na may cushioned seat at floor lamp.

Hapon ng Linggo Tahimik ang paligid. Tanging mga huni ng ibon mula sa labas at ang mahinang hagikgik ng isang sanggol ang maririnig sa loob ng bahay. Sa sala, nakaupo si Louie sa isang beige na armchair, yakap-yakap si Luna. Wala siyang imik, pero ang kanyang mga mata ay nakatuon sa inosenteng mukha ng bata na masayang humahawak sa kanyang ilong. "Papa…" bulong ni Luna habang sinusubukan niyang buuin ang salita.

she said softly, "tell the others who helped me escape... thank you. From the bottom of my heart, thank you." The housemaids nodded, their faces reflecting the sincerity of Luna's words. One of them smiled gently, her eyes welling up with tears. "Sasabihin namin, Madam They'll be glad to know." As Luna smiled back, a sense of camaraderie and shared triumph filled the air. The housemaids' faces glowed with pride, knowing their actions had made a difference. Luna's friend placed a supportive hand on her shoulder, and together they shared a moment of mutual appreciation and respect.

Literal na napaigtad ako at mabilis na naitulak si Zion palayo habang pareho kaming tarantang napalingon sa pinagmulan ng boses. Doon sa dulo ng hagdanan, nakatayo si Luna. Naka-suot siya ng kaniyang unicorn pajama, gulo-gulo ang buhok, at kusot-kusot ang kaniyang mga mata habang yakap-yakap ang kaniyang paboritong walkie-talkie. “I heard a loud boom po… Are the bad guys outside?” antok na antok at may bakas ng takot na tanong ni Luna habang naglalakad siya patungo sa amin.