Novel & Cerita White Lie

saad ko sabay kagat ng aking pang-ibabang labi. Masasabi kong white lies ang ginamit ko. Sometimes it is better to tell a white lie than to hurt someone's feelings, or I could say, a white lie is an innocuous lie, it was just maybe being kind? I don't know, minsan ginagamit ko talaga iyon.

"Hello!" Pero nagulat naman ako nang sumalubong din sa aking harapan ang isang lalaki. Nang makita ko ang mukha niya'y una ko agad naalala si Loid. Pero hindi naman palangiti ang lalaking 'yon. Isa pa, dyed white ang buhok ng lalaking 'to. Nakasuklay patalikod at hindi mabilang earrings. May tattoo ito sa leeg at nakasuot lang ng simpleng white sleeves at pants.

"I never thought na may tao pa pala hanggang ngayon na hindi magaling magsinungaling.. Uso na kasi ngayon ang sinungaling. Alam mo? Buti nag engineer ka at hindi ka nag abugado. Hindi naman sa sinasabi kong sinungaling ako, but..there are times lang talaga na kailangan kong magsinungaling just to prove someone guilty. And to tell you my honest verdict.. Guilty ka.. For being a bad liar, Raphaelle." Tiningnan sya nito mata sa mata.

May mga manananggal at white lady na lumapit dito pero hindi niya pinansin. "Raaaawr!" Isang tikbalang ang lumapit sa'kin kaya ako napatili. Kumalas ako mula sa pagkakahawak dito at balak-balak nang tumakbo ngunit hinila ako nito para dalhin sa kaniyang mga bisig. "Sssh.. It's not true! Tinatakot ka lang nila.." Humalakhak ito dahil halos magpa-karga na ako dito sa labis na takot.

Pumasok siya sa loob ng elevator sa tabi ko. I glanced at his pulse before glancing at his masked face. “Who are you?” Sigurado akong hindi siya ang nakausap ko kanina. Diretso siyang tumingin sa akin saka tumikhim. “I’m his cousin. Trigger Wolkzliere.” Tinanggal nito ang suot niyang mask kaya bahagya akong natigilan. I can say that some of his facial features look like someone I kept running from, even his voice is almost the same with him.

Ang bilog na buwan sa malalim na gabi ang nagsisilbing liwanag ng madilim na kapaligiran, ngunit mahirap na siya ay makita sapagkat nababalot siya ng kaniyang itim na balabal. “Halughugin ninyo lahat! Hindi tayo aalis hanggat hindi natin bitbit ang babaeng ‘yon!” dinig niyang hiyaw ng mga kawal. Hindi na niya kayang tumayo at hindi niya kayang alisin ang palasong nakatusok sa kaniyang braso sapagkat alam niyang mapahihiyaw siya sa sakit.

Namanipula lang siya nito nung mga oras na ‘yon. Huminga ng malalim si Alex. The fact that Zach did a white lie doesn’t mean patatawarin na niya ito agad. Pero ngayon niya pa ba sasayangin ang pagkakataon kung nasaan alam at ramdam naman niya na sincere ang asawa niya sa paghingi ng patawad sa kasalanang nagawa nito?

"So, how's your new boss? Is he as handsome as me? As kind as me? As hot as me?" Blythe wants to answer a huge "yes" to all of his questions but since she can hear frustrations from her boss's hoarse voice, batid niyang hindi iyon makakatulong. Mukhang kailangan niya munang magsinungaling ngayon. White lies, kumbaga. "Isa lang ang masasabi ko, boss... walang tatalo sa'yo. Mas hot ka roon, mas guwapo at mas mabait."

sabi Whisly na galit na galit. "Pakamahal mahal pa naman ng ballpen na yan tapos ang dali lang nakawin. Nialalagyan ko na nga ng pangalan ko at bible verse na Leviticus 19:11 You shall not steal; you shall not deal falsely; you shall not lie to one another." dire-diretsong sabi ni Whisly "Tapos nananakaw pa rin?" wika pa nito "Kelalaki mong tao, burara ka." sagot naman ni Amira at napatingin ako sa kanya.

“Oo naman. I am always vocal about it. I am honest , you know that?” “Alam mo ba yung white lies? Gamitin mo paminsan-minsan. Sana kasi hindi mo na lang sinabi.” “Hindi sinabi? Kung hindi ako totoo sa mga salita ko at ginagawa, e di hindi na ako ‘yon?” “Sabagay. Hindi ka nga pala kagaya ko.” “You know me naman, honest akong tao. Hindi ako mapaglihim. Well mapaglihim sa sarili ko lang. Hindi ko pwedeng magsabi ng lihim ng iba.”