White Tree Novels & Stories

"Hello!" Pero nagulat naman ako nang sumalubong din sa aking harapan ang isang lalaki. Nang makita ko ang mukha niya'y una ko agad naalala si Loid. Pero hindi naman palangiti ang lalaking 'yon. Isa pa, dyed white ang buhok ng lalaking 'to. Nakasuklay patalikod at hindi mabilang earrings. May tattoo ito sa leeg at nakasuot lang ng simpleng white sleeves at pants.

Kasabay nito ang hangin na humihip sa mga puno na nagbibigay ng kahali-halinang tunog. Dinukwang ko ang ulo sa balon at napag-alaman kong may tubig ito. Pero ang nakakuha sa akin ng interes ay ang nakasabit na kahoy sa gilid nito, habang naka-ukit ang mga katagang. "Make a wish and I will grant what you're truly desire.." Tumaas ang kilay ko sa nabasa. Sino naman naka-isip nito? Sunud-sunod akong umiling at pinasya nalang na bumalik sa loob ng bahay.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

Bilang Overworld cultivators, hindi nila gusto ng pangkaraniwang bagay. Mahikal ang Sacred Tree na nahanap nila sa Mount Silbergh. Naglalaman ito ng napakaraming Empyrean Spiritual Energy. Naghintay sila ng anim na buwan para lang mamulaklak at magbunga ang puno. Gayunpaman, nang mahihinog ang prutas, ninakaw ito mula sa kanila. Matiyaga silang naghintay. Samantala, dahan-dahang papalapit si James sa lokasyon nila.

Kailangan pa na mula sa ilang kilometro ang layo para makita ang kabuuan ng napakaling puno na ito. Tumayo ako at humabol kay Estavo para sabayan maglakad para makapag tanong tanong. Naging interesado tuloy ako sa lugar na 'to na tinatawag nilang Sacrum Silvam. "This tree is unbelievably huge!" namamanghang saad ko. Bumaling siya sa akin at ngumiti ng maliit. "This is the sacred tree at the center of this sacred forest." "Sacred? Kaya ba hindi maaaring magamit dito ang magus?"

Sa gitna ng malawak na hardin ng dukedom, nakapalibot ang matataas na pine tree na inobrahan ng maihahalintulad sa isang malapad na bakuran. Sa entrada ng nasabing pine tree yard ay naka-arko ang buhay na halaman na maihahalintulad sa rose, bagamat walang tinik ang mga sanga. Sa bawat dampi ng hangin sa bulalak na kulay dilaw, ay ang paglaganap ng mahalimuyak na amoy na nang-gagaling sa bulaklak.

Ganito naman talaga ito, tila kay laki ng problema nito sa mundo. May nakita naman akong malaking tulay na gawa sa kahoy na may nakapalibot na vines to cross over the huge swamp. And across that is the huge tree pero nanlaki na lang ako ng marealized ko kung ano ang punong ito. It is a freaking huge tree house! No, this is not just a tree house, this is the mother of all tree house. A tree palace! But shit, it sounds so corny coming from me. Tree palace?! I know they have a better name with this freaking enormous tree.

pag-aamin ko kasi parang gets niya agad ako. Napangiti siya nang mas malaki. “Ah, gano’n ba? Alam mo ba, hijo, ang mga white tulips ay simbolo ng pagsisisi. Puwede rin ang yellow roses kung gusto mong magbigay ng mensahe ng pagpapatawad sa taong bibigyan mo.”

MARAHAS na sumasayaw sa malamig na hangin ang mga sanga ng matandang wishing tree habang unti-unting lumalalim ang dilim ng kalangitan. Tahimik na huminto si Talia sa ilalim ng puno bago dahan-dahang napaangat ng tingin. Nakatali pa rin doon ang dalawang wishing balls na sabay nilang isinabit noon ni Caden. Isang pula, isang berde.

Huminto si Rowan at ngumiti sa halip na sumagot. Lumingon si Alexander para tulungan siya. “Mr. Irwin, narinig kong mayroon kang White Egret Orchids dito, na tinaguriang mga pambihirang halaman. Ngayon ang blooming season ito. Seswertehin ba akong makita ito?” “Syempre naman!” Mabilis na sumagot si Rowan, “Dito ang daan, Kamahalan!”