Talagang nakakabilib sa akin ang destructive power ng 'Gura Gura no Mi' — parang may literal na “armageddon” sa kamao ng may hawak. Sa personal kong pagmamasid mula pa noong panahong pinapanood ko ang 'Marineford', ang pinaka-matinding aplikasyon ng prutas na ito para sa akin ay yung mga quakes na hindi lang tumatama sa lupa kundi umaabot sa hangin at dagat: shockwaves na pumuputok ng alon, gumagapang sa hulls ng barko, at nag-iiwan ng singhasang lupa. Nakita natin kung paano kayang sirain ng isang malakas na pagkuskos o palo ang istruktura ng paligid at magtapon ng debris na parang mga projectile.
Kung magpapaka-teknikal ako, ang pinaka-malupit na bersyon ay yung concentrated directional quake — kapag na-focus ng isang malakas na gumagamit (na may body strength at willpower) ang energy sa iisang punto o isang linya. Iba sa omnidirectional na pagguho ng lupa, ang directional quake ay parang high-powered punch na may radius ng devastation. Dagdag pa, kapag sinamahan ng Conqueror’s Haki o simpleng brutal na determinasyon ng gumagamit, mas nagiging lethal ito: mas madali niyang maputol ang momentum ng kaaway, sirain barko, o mag-udyok ng tsunami. Sa huli, para sa akin ang pinakamalakas na atake gamit ang 'Gura Gura no Mi' ay yung pinagsamang konsepto ng total-area quake at pinong directional strike — one-two combo ng malawakang pinsala at pinpoint destruction. Talagang nakakatakot isipin kung sino pa ang makakagamit nito sa hinaharap.