Why You So Quiet What's On Your Mind Novels & Stories

“What are you thinking this time?” Kahit na hindi ko idilat ang aking mga mata, alam ko na agad kung sino ang nagsalita. I just hummed and paddled my feet a little to keep me moving. Hindi gaanong masakit ang sinag ng araw kaya ayos lang. “Nothing,” I replied. “What are you doing here?” “I just thought you want someone to talk out your thoughts.”

sambit ko. At hindi siya sumagot, nag buntong-hininga lamang siya. The whole scene was filled with silence. And I hate silence. Makes me want to think about life...my life. Kaya nagpasipol sipol na lang ako para na rin hindi siya mag overthink. Silence gives you that peaceful time to overthink. "Masama ba na hilingin mo na mamatay na ang isang tao?" he asked. I never really thought of killing someone except for myself. Baka hindi naman masama? We all wanted peace kaya we think of killing the people who don't give us that peace.

“You’re unusually quiet.” Napakurap ako. “Hindi ah… I’m just—” “Overthinking?” putol niya. Napatawa ako nang mahina, pero may tama sa dibdib ko. “Maybe.” “About me?” tanong niya, diretsong-diretso, walang preno. Parang napigil ang mundo ko. Hindi ako nakasagot agad. At doon, bahagya siyang yumuko para pantay ang mga mata namin. Hindi siya nagmamadali, hindi rin nananakot — pero ang intensity, Diyos ko, halos hindi ko kayanin.

"Wala." Ngumiti rin siya, nakatitig pa rin sa akin. "Why are you so silent?" natatawang tanong niya. Napabuga ako ng hangin sa kaba. "Wala." "No'ng nakaraan lang ang sungit sungit mo. Bakit ang tahimik mo ngayo—" "Ano naman sa 'yo?" kunwaring inis na putol ko sa kaniya. Mukhang na-offend siya sa sinabi ko dahil bahagyang sumeryoso ang mukha niya. Nagsisi ako agad. "Sorry."

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

He will just speak if he needs to and most of the time he rather listens to the noise of his surroundings. I want to infiltrate his mind and know what he's been thinking. If only I have the chance. Hmpf. "Why are you so quiet?" Lakas loob kong tanong sa kanya habang sinimulan na niyang pa andarin ang kotse. "I'm contemplating," I almost bolted out from my seat when he chewed his lower lips, and with his thoughtful eyes? It's so hard not to fall in love with him. "About what?"

Nilagok ko ito pero akong napangiwi ng malasahan ang pait nito. 'Di pwede'ng ganito! Paano ko malalaman problema n'ya kung 'di s'ya nagsasalita, wika ko sa isipan habang palihim siyang sinusulyapan. "You're quiet," basag ko sa katahimikan. Sumulyap naman siya sa'kin pagkasabi ko noon. "I thought we were friends. But why do I feel like, you don't want to talk to me?" kunwari pang biro ko na sinabayan pa ng mahinang pagtawa. "It's not like that. I just didn't find anything interesting to talk about."

“Salamat po, sir.” Natahimik ako, Muli ay nagfocus na sa meeting hanggang sa matapos. Pauwi na kami, she was quiet. Too quiet. Usually, hindi natatapos ang limang minuto na walang banat mula sa kanya. Napansin ko na nakatitig lang siya sa kamay niya, parang nagrereplay ng lahat ng nangyari. “Why so quiet?” tanong ko. Umiling siya. “Wala, sir. Iniisip ko lang kung ilang beses akong napahiya kanina. Siguro… sampu?”

FIME** I don't know why but the way hellios look me it's give goosebumps. "why are you so quiet?" i asked "......." walang imik Ang tanga ko shemay! Kailan ba siya naging madaldal. Kaya nanahimik nalang ako at sa bintana nalang tumingin baka kase mamaya mayamot sipain nalang ako palabas ng sasakyan malayo pa naman ako sa Mansion namin.

Pero kahit malamig na ang simoy ng hangin, hindi pa rin siya mapakali. Kailangan niyang umuwi. Kailangan niyang mapag-isa. Kailangan niyang matahimik kahit saglit. Pagdating sa bahay, bukas ang ilaw sa sala. Tahimik. Malinis. Parang walang tao. Tahimik din ang utak niya—pero hindi dahil kalmado siya. It was quiet, because his mind had been noisy for a while now. Laura’s voice kept echoing. The image of her face, as she said what she had seen, kept replaying. The question in his mind, one he couldn’t answer, spun over and over.