Novel & Cerita Why You So Quiet What's On Your Mind

She really knows how to melt my heart. "Hey are you okay? Alam ko namang tahimik ka talagang tao but you're extra quiet now, is there any problem?" nag aalalang tanong niya kaya itinabi ko muna ang kotse para mas makaag usap kami ng maayos. Hinarap ko siya at handa nang pag usapan ang kanina pang gumugulo sa isipan ko

Biglang nagkaroon ng eerie silence sa pagitan namin at hindi ko magawang salubungin ang titig niya. “W-well, I’m thinking about it for a while now,” basag ko sa katahimikan. “Why? Give me a valid reason?” seryosong tanong niya. Itinigil niya ang ginagawa at itinuon ang buong atensyon sa ‘kin.

Tahimik akong naglalakad sa tabi niya, iniisip kung anong trip na naman ang iniisip niya. "You're unusually quiet," puna niya habang nilalagay ang mga kamay sa bulsa ng coat niya. Tumingin ako sa kanya. "Ikaw kasi, ang weird mo kanina." Umangat ang isang kilay niya. "Weird?" "Yeah. Parang may gusto kang sabihin pero hindi mo sinabi." Tumigil siya sa paglalakad, kaya napatingin ako sa kanya. Nakatingin siya diretso sa akin, pero hindi ako sigurado kung anong iniisip niya.

Pero lately, she’s been quiet in ways that don’t feel normal, alam ko naman na kasalanan ko. But that silence… it’s louder than anything I’ve heard all day.

Wala naman kaming pansinan sa loob ng sasakyan habang bumabyahe. I'm uncomfortably sitting at my chair, dahil sa panaka-naka nitong pag sulyap saakin. Ayokong maging bastos pero wala naman kasi akong gustong itanong sa kaniya or malaman na detalye ng kaniyang buhay. So why do I have to effort in that case? "Tama nga sila, you are a silent person. Kung hindi mo ta-tapikin hindi magsasalita." wika niya.

"Son, let's talk, please." Bumuntong-hininga si Winston. "Pagod ako, Mom. Puwede bang sa susunod na lang?" maagap nitong sagot. "What made you change your mind?" Hindi mapigilang matanong ng Mommy niya. Napayuko siya at naiyukom ang kanyang palad. Nag-uumpisa na namang magbadya ang mga luha sa kanyang pisngi. "Tell me, son. Silence often means pain. Please, tell me what happened that made you change your mind. This isn't you!"

"At pinagsisisihan ko iyon." Tumayo ako ng frozen. Yung puso ko parang pinipigilan ng mahigpit, hindi ako makahinga. Huminto ang aming sayaw, kasama ang kantang, 'Ikaw ang dahilan' ni Calum Scott na tumutugtog pa rin sa background, na tumutulong sa mood na mayroon kami sa kasalukuyan. I wanted to say something, to say that it was not a big deal and comfort him but I stopped...deciding to just keep quiet.

Minsan kailangan din nating maisip at ipagpahinga ang ating utak. Pain is the only thing that's telling me im alive. Someday this pain will be useful for me. Diko namalayan na umiiyak na pala ako. every silent cry i been all this years The loud shout that no one can hear. The ears was covered because of fear And the eyes that was blurred because of tears. A facade that you have been wearing Guess you forgot why you're hurting You just smile through the pain But you're having a hard time to keep yourself sane

malambing kong sagot, pilit pinapakalma ang sarili. Bahagyang kumunot ang noo niya, halatang nag-aalala. “Why are you so quiet? Are you okay?” May kung anong kumirot sa dibdib ko. Hindi ko gustong makita niya akong ganito. Conflicted, irritated, at higit sa lahat, madaling maapektuhan ng presensya ng taong pilit kong iniiwasan.

I was drifting off… until faint, stifled sobs kept reaching my ears—soft, shaking sounds she thought I wouldn’t hear. Tumayo ako nang may pagka inis. hindi ko alam kung nananadya ba siya o nagpapansin. Hindi talaga siya pumapalya na inisin ako. “What drama is this now? Can you never just be quiet?”