Why You So Quiet What's On Your Mind นิยาย & เรื่องราว

Mabuti na lang at makalipas ang ilang minuto ay nagsalita na siya, kaso… "Why are you so quiet?" he asked in a low, husky voice. Sandali niya akong nilingon bago muling ibinalik ang tingin sa daan. Napamaang na lang ako sa naging tanong niya. "Uhm... ano ba dapat kong sabihin?" Isang mapait na ngisi ang sumilay sa kaniyang labi, kita ko ang bahagyang paghigpit ng hawak niya sa manibela. "You didn't even deny about him. Kasal na kayo na hindi ko alam?"

Maybe I really am that easy to let go of. Gabi na naman. It's that kind of night again... tahimik pero maingay sa loob. The kind of silence that screams louder than any voice. 'Yung lungkot na parang kumakapit sa balat, na kahit huminga ako, parang may kasamang bigat. Every breath feels like a sin. The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts.

Sinundan ko lang naman siya ng tingin sa kung ano ang ginagawa niya, ewan ko ba kung ano ang mayron sa akin at ganito ako pag stagaan ni Jaez na sa totoo lang mas maraming babae dyan na healthy ang mental health at hindi toxic katulad ko. "Ano na namang iniisip mo?" Lumingon naman ako kay Jaez na natigil sa ginagawa niyang pag aayos sa table niya, umiling naman ako upang ipaalam sa kaniya na ayos lang ako. Siundan ko lang naman siya ng tingin sa lumapit sa akin at bigla'y niyakap ako. " Iniisip mo pa rin ba yung nangyare kanina?" He asked softly.

I can also hear murmurs but I don't hear it clearly. "Are you wondering why are they looking at you?" biglang tanong ni Queenie kaya napatingin ako sa kanya. "Do you have an idea why?" tanong ko. Hindi ko kasi alam kung bakit sila nagtitinginan saakin. Meron nanaman bang nagkalat ng masamang balita tungkol saakin?

I just quietly followed him until he sat in his usual place. "Why did you go here? Do you need something?" I asked him but he didn't answer. Tinapik niya lang ang pwesto niya kaya umupo ako ron. He remained silent after that, he didn't utter a word which made me feel nervous for no reason. "Why aren't you asking anything?" I asked him. "Do you want me to ask everything that's on my mind right now?" he replied. I blinked thrice because of that. "I have so many questions but I don't want to force you to answer all of that."

Ilang segundo siyang tahimik bago siya muling nagsalita. “Because this is the only place where I feel… quiet.” Napakunot ang noo ko. “You?” sabi ko. “Quiet?” Bahagya siyang natawa. “Hard to believe, I know.” Napangiti ako ng konti. “But it’s true,” dugtong niya. “Dito lang ako nakakawala sa lahat.” “Sa lahat ng ano?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot.

Dahil doon, unti-unting sumilay ang isang pilyong ngiti sa mga labi ng lalaki. Hindi niya kailangang tanungin kung bakit namumula si Riz. Mas gusto niyang panoorin itong magpanggap na walang nangyayari. “Why are you suddenly quiet?” tanong niya, bahagyang nakatagilid ang ulo. “Hindi naman ako quiet,” mabilis na sagot ni Riz. “You are.” “Hindi.” “Okay.” “Okay.”