Why You So Quiet What's On Your Mind Mga Nobela at Kwento

How is she supposed to guard her heart when this man can literally shake her with just a simple touch? Napakagat siya sa labi habang pilit na nakatingin sa harapan. Huminga siya nang malalim. "Why are you so quiet?" mahinang tanong nito. Muntik na siyang matawa. Quiet? Paano siya makakapagsalita nang maayos kung simpleng pagtabi pa lang nito ay parang gusto nang tumalon palabas ng dibdib niya ang puso niya?

After a few minutes, hindi ko na kinaya. “Why are you staring?” Hindi siya nag-angat agad ng tingin. “Because you’re quiet.” “So?” “That usually means you’re overthinking.” Napairap ako nang mahina. “You profile me too much.” “I memorized you.” Napatingin ako sa kanya. Bad idea. Kasi seryoso siya. No hesitation. No shame. “I know the difference between your angry silence and your scared silence,” dagdag niya.

Galing lumangoy, nagbunga tuloy. "Why are you silent?" Pansin niya sa pagiging tahimik ko. "Ahh wala lang. Di ko lang trip magsalita?" Patanong kong saad. Halatang hindi ako sigurado sa sasabihin. Kumunot ang kanyang noo at maya maya pa'y nanlalaki ang kanyang mga mata. "Don't tell me the topic makes you uncomfortable?" Tompak! Sana kanina mo pa 'yan naisip.

Kung magpapatuloy ang katahimikang ito, baka tuluyan na akong mabaliw. "So..." panimula ko. "Are you always this quiet?" Tumaas nang bahagya ang isang kilay niya. "Usually." Napailing ako. "That sounds exhausting." "Talking just for the sake of talking is more exhausting." Napakurap ako. Hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa. "Wow." "What?" "Nothing." Bumalik siya sa pagkain na parang walang nangyari.

Nakakapagtaka dahil hindi nya ko dinadaldal marahil alam nyang asar pa din ako sa kanya. Idagdag mo pa yung huling pagkikita namin ay kasama nya ang impaktang Ella. "Why so quiet Akira? It's not like you" sa wakas binasag nya din ang katahimikan. Why so quiet pala ha? "It's not like me talaga. Naiinis ako sayo kaya tumahimik ka na dyan. Bakit ba kasi nandito ka ha?! Dun ka dapat kay Ella!" sabi ko sabay humalukipkip.

Nagtataka kung bakit kami tahimik at walang masabi. "What's with the silence? Is Dahlia's already hurting?" Kunot-noo niyang tanong sa amin. Nang walang sumagot ay sa akin niya ibinaling ang tingin niya at hinintay ang aking pagsagot. Ngumiti muna ako para maalis man lamang ang nakakunot niyang noo bago nagsalita. "We're all eating that's why we're quite. Talk again after." Sagot ko. Tumango naman siya at kumain na nga tulad ng sinabi ko.

Pero hindi lang iyon ang dahilan kung bakit tahimik ako. Kasama ko kasi si Tita Fely at nandito ako sa bahay nila. Nahihiya ako. “Why are you so quiet, hija?” tanong sa akin ni Tita Fely na ngayon ay ginigisa ang mga sangkap sa putahe na lulutuin niya. “Po?” gulat na tanong ko. “H-Hindi po, tita. Medyo marami lang pong iniisip,” pagsisinungaling ko naman.

Mukhang naghahanap talaga siya ng damit. "Ano ba! I don't want to go there! It's late," inis na sabi ko. "Then, what do you want me to do? Gagawin ko nang matigil 'yang pag-iisip mo," sabi niya. Inirapan ko siya. Inis akong naupo sa kama saka siya inirapan. Gusto kong sampalin ang sarili sa naisip. Really, Reisha? You think sex will make your anger fade?

“May mali po ba akong sinabi kanina?” I kept my eyes on the road. “Why would you ask that?” “Parang iba na po kayo pagkatapos nating makita 'yung picture.” Napangiti ako nang bahagya. “You're observant.” “Hindi naman po.” “Then why did you notice?” Nagkibit-balikat siya. “Tahimik lang po kayo.” Napailing ako nang bahagya. “So you notice when people are quiet?”

“Kanina pa ba kayo rito? Bakit hindi ninyo man lang sinabi sa akin o kaya ay hindi ninyo ako nilapitan?” Umakbay siya sa dalawa, halata na wala pa siyang ideya sa nangyayari, ngunit ng hindi kumibo ang dalawa ay sa akin na siya tumingin. Naguguluhan ang tingin niya sa akin, nagtatanong ang mga mata at gustong malaman kung ano ang nangyayari. “What’s wrong, why are you guys so quiet?” Tanong niya at bumulong na, kahit hindi alam ang nangyayari ay sinusubukan niyang maging maingat.