Why You So Quiet What's On Your Mind Novels & Stories

“What’s on your mind?” Agad napa angat ng tingin si Amara nang basagin ni Xavier ang namumuong katahimikan sa silid. Nag pilit naman siya ng ngiti bago umiling bilang sagot. “W-wala naman…” “Wala? If there isn’t anything bothering you why are you so quite then, Amara?” Kunot-noong sabi pa nit0 habang mataman siyang tinititigan.

Tumango ako at pinanood siyang maglakad palabas. At dahil nilalamon na ako ng kuryosidad, binuksan ko ang bag ko at inilabas ang maliit na card na nakasiksik sa bouquet. I may tell you to shut up or say that your voice is annoying but what I truly mean is don’t ever be silent. I like your voice. It sounds so lively and fun. Talk as much as you want. Talk about random useless things. Talk when you’re happy or even when you’re sad. I’m willing to listen to everything you will say. Whether those are rants, it doesn’t matter. Just don’t do that again. Don’t be so silent. I was worried, don't you know that?

Sobrang mahal siguro nito ang girlfriend nito kaya hindi madali para rito na magalit ang babaeng iyon. "Why are so silent, Gun? Kanina ka pa walang kibo. Nagalit ba ang girlfriend mo at nais ka niyang mag-resign sa trabaho mo?" hindi nakatiis na tanong niya kay Gun. Masyado kasing nakakailang ang katahimikan sa paligid nila at naiinis siya dahil nagkakaganoon ito dahil sa babaeng iyon.

Kaya ko nga ba syang pakisamahan? "Why are you so quiet?" Rinig kong tanong nya. "Wala naman" Sagot ko. Hinintay ko syang mag react pero hindi nya ginawa, oo ng pala parehas kami ni Charmie ng boses. Speaking of Charmie, nasaan kaya sya? Kahit naman naiingit ako sakanya, hindi ko parin maiwasang mag alala. Iiwasan ko nalang na huwag masyadong dumikit kay Ryder dahil ayokong saktan ang loob ni Charmie.

Walang kibuan kaming naglakad papunta sa kusina na walang tao kundi kaming dalawa lang. "Bakit ganyan ang suot mo?" Agad ko na tanong. "Diba 18th roses kita?" Nakatalikkod parin sakin si Cassy na parang sobrang lalim ng iniisip. "Cassy..." Pero imbis na sagutin ang tanong ko ay inilabas nya ang dala nyang cellphone from her pocket bago ako harapin. There is no any single emotions in her face but emptiness. "Bakit ka ganyan? Anong problema?"

Medyo matagal tagal na din pala mula noon. Nagsasayawan na ang lahat. Kami na lamang ang naririto at nanonood lamang. Kahit na ang itim itim ng taong ito ay kahit papaano ay bumawi naman siya sa maputing ngipin. Tumayo ako at hinayaan siya sa gusto niyang mangyari. Ang sarap pa ng simoy ng hangin at pati ang tugtog ni Westlife ay sumasabay sa kuryenteng dumadaloy sa mga braso ko ngayon. Ang sabi sa akin ni Nanay Selya, ang gabing ito ay para sa kaniya. At hinihiling niyang magkausap kaming dalawa ni Aidan. Maayos na usap.

“That’s who you are?” Isang hakbang pa ang inilapit niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya. Ang pabango niya. Ang tensyon sa pagitan namin. Kung may makakakita sa amin ngayon, siguradong may tsismis na naman bukas. Pero wala akong pakialam. Sa sandaling iyon, kami lang ang mundo. “Why does it matter?” tanong ko. Mahina ang boses ko.

“What are you thinking this time?” Kahit na hindi ko idilat ang aking mga mata, alam ko na agad kung sino ang nagsalita. I just hummed and paddled my feet a little to keep me moving. Hindi gaanong masakit ang sinag ng araw kaya ayos lang. “Nothing,” I replied. “What are you doing here?” “I just thought you want someone to talk out your thoughts.”

Ang tanging maririnig mo lang ay ang mahinang tunog ng air-conditioning at ang sariling yabag ng sapatos. ‎ It was so quiet... Too quiet... ‎ ‎Lumingon siya sa likod, ilang beses. Walang sumusunod, walang kakaibang tunog. Pero nananatili pa rin ang kaba sa dibdib niya, para bang may hindi tama. ‎ ‎Calm down, Zein. You’re just overthinking. Matagal nang masama ang loob ni Marian sa 'yo, pero hindi naman siya ganon kasama. Kung gusto ka niyang gawan ng masama, sana noon pa.

Walang ilaw, no walls between us and no noise, just our quiet breathing and the rain. “Do you ever stop thinking?” tanong ko. “No.” “That’s what I think.” “You?” “Sometimes. Usually when I’m doing something stupid.” He let out this small laugh. Mahina lang, pero tototo. The kind that makes you forget weve been faking everything. Then the lights came back. It’s too bright, pareho kaming napapikit. Parang naputol ‘yung moment na hindi naman dapat nangyari. He straightened. Back to Callisto Maxim, balik ulit siya sa composed self niya.