Witty Questions の小説・ストーリー

"Babae mo?" He smirked. "Why? Are you jealous?" Umawang ang labi ko. Aba, palaban na siya, ah? "What if sabihin kong oo? Anong gagawin mo?" "What if you tell me what I should do every time you're jealous?" Ano 'to? Laro ng what if question? Batuhan kami ganun? "What if sabihin kong i-kiss mo ko sa tuwing nagseselos ako gagawin mo ba?"

Simple lang, pero may elegance. Ilang beses akong nag-type at nag-delete ng reply bago ako nakaisip ng something na parang natural pakinggan pero medyo witty pa rin. “I loved the Raymond Burr reference! And I completely agree that a good conversation is rarer than casual dates. How about this: each of us asks ten questions. If by the end we feel compatible, then we meet. Are you up for this kind of game?” Pinindot ko agad ang send bago pa ako magbago ng isip.

He was being sarcastic while questioning me. “Wala naman akong dapat ikuwento sa’yo eh, and to answer your questions — hindi kita na-miss at lalong hindi kita yayakapin. Walang dahilan para ma-miss kita! You better know that!” Nakataas ang kilay at prangka kong sagot sa kanya.

sabay middle finger ko sa kanya. "May tanong ako..." mahinahon kong tanong. May gusto lang naman akong alamin... "W-what is it?" kunot-noong tanong ni Elizabitch. "Kapag ba pinagpatuloy mo 'yung mga kabobohan mo sa buhay... makakatulong ba 'yon sa pagtae?" Natawa ako dahil sa corny kong joke. Sinamahan ko pa ng palakpak. Umiling-iling naman siya habang umiiyak.

Talagang nagawa pang magtanong kung nakaalis na gayung obvious naman diba? ‘What is your plan? Siguro ka bang kontento ka na titigan lang siya malayuan?” seryosong tanong niya dito. Isang malakas na buntong hininga ang naging sagot nito sa kanya bago ito naglabas ng sigarilyo mula sa loob ng bulsa ng suot na pantalon.

“That’s a weird question to ask at midnight.” “It’s a simple one.” Napalunok ako. “He humiliated me.” “That’s not what I asked.” Biglang sumikip ang lalamunan ko. Kasi apparently, ang lalaking ito ay marunong lang magtanong ng mga terrible questions kapag madilim ang kwarto at hindi ko magamit ang sarcasm ko as a shield. I shifted onto my back at tumitig sa ceiling. “No.” His voice dropped. “No?”

"Nice one, Pres!" "Bff namin 'yan!" I hoped that my answers would satisfy him and make him stop asking questions, but I was wrong. He smirked and said, "You're so smart and well-informed. You must have read a lot of books and articles on these topics. Tell me, do you have any original thoughts or ideas of your own, or do you just repeat what you hear and read from others?"

Hindi dahil sa hiya. Kundi dahil hindi ako sanay na pinag-uusapan ng ibang tao ang personal kong buhay. "They've been asking questions." Patuloy niya. "What kind of questions?" Kung ano-anong klaseng tanong. "Is the wedding happening?" "Who is the woman?" "Have you met already?" "Do you like each other?" Napabuntong-hininga ako. Business people really love gossip. Mukhang mayaman man o hindi, pare-pareho lang.

“I have a question.” Napapikit si Mariya at maingat na napabuntong-hininga. “Yes, what is it?” naging tugon na lamang niya. Kung uungkatin na naman nito ang tungkol sa ama at tatanungin na naman siya kung kailan ito uuwi o uuwi pa ba, ay wala siyang magawa kundi gumawa ulit ng kuwento. “Do you like surprises?”

At, fudge, sinasagot lang namin ang mga tanong ng isa't isa ng mga tanong. "Hmm, I guess this question portion will not end, so I should ask you first. Nasaan ang walis mo?" I uttered at lumingon sa paligid namin para hanapin ag isang bagay, at ipinakita niya sa akin ang kanyang naguguluhan na mukha. Ano ang magagawa ko? Kailangan ko ng mga sagot. Kailangan kong malaman kung witch ba talaga siya. "Huh? Anong walis?" Tanong niya ulit sa akin. Hindi ba niya alam kung ano ang walis? Broom! Nyeta!