Romans & histoires You Don't Own Me

Bahagya itong lumapit sa kaniya. "Kung kaya mo akong ipademanda, go because I assure you, you can't sue me! At puwede bang tanungin mo ang sarili mo?" Pagak na tumawa ang binata kapagkuwan. "Ask yourself kung makakalaya ba ako? Try it, Lane. Hindi ka makakawala rito sa islang kinalalagyan natin. You. Are. Mine! Hindi ka puwedeng umalis. I won't let you out wether you like it or not. You are my property, you are mine, and your body is mine, too. Everything from you... are mine."

Hinding hindi ko hahayaang mangyari ulit 'yon. Tumigil ang labi niya sa pisngi ko at pinakatitigan ako. "You can't stop me, when I want you, I want you. You don't have say on that. I own you, " iniwas ko ang tingin dahil sa sinabi nitong nagpatulo sa luha ko. Bakit kapag siya ang kausap ko, pakiramdam ko ang hina hina ko?

Tinawag niya pa ako pero hindi na ako lumingon sa kanya. Ayos na ako. Tahimik na ulit ang buhay ko. Ayoko nang magulo ito. Kung ano man ang nagyari sa amin sa nakaraan ay hanggang doon nalang. Hindi ko na hahayaan pang magulo ang tahimik kong buhay. I may have given myself to him but that doesn't mean that he owned me. No one owns me.

Am I that desperate to have a man in my life? Mas lalo niya nilapit ang mukha niya saakin. Halos maduling na ako. "As long as you are mine, you own me baby." I smiled. "Good." "Let's do what the couple do alone in their room, can we?" He asked. I nodded my head. "Yes baby... Own me tonight." "Gladly."

Binawi ko ang pulsuhan. Sinamaan ko rin siya ng tingin. “I won’t let you, Leon. Just go back to where you belong,” tugon ko at pasimpleng lumingon sa buong paligid. “Then just go back to UK! That’s where you belong! You belong to me! I own you!” galit na galit niyang sabi at hinablot ang pulsuhan ko dahilan para bahagya akong masaktan. “You don’t own me, Leon! If it’s money I can pay it back with money! Hindi mo—”

Nag-echo sa buong bahay. "No one owns me, Kiann." He hissed. "You’re in my territory. So, you’re mine Crystal. Don’t forget that." Kumuyom ang kamao ko. Tinitigan ko siya ng diretso, hindi nagpapapigil. I laughed again, mas sarcastic. Sa ganitong paraan siya mag-angkin? Like a possession? Like I'm something to be locked up and controlled? No, Kiann Del Valle.

Bahagya siyang napailing na tila naaalala ang younger self niya. “No one can own you except me.” Napakurap ako habang pilit pinipigilan ang sarili kong ngumiti. Dahil sa totoo lang… sobrang possessive pakinggan noon. Pero nakakainis dahil… kinilig ako. At mukhang napansin niya iyon dahil bigla siyang napangiti nang mas malalim. “Nakangiti ka.” “Hindi ah.”

i said "Really??" he said and gave me a death stare ngunit napasinghap ako ng hinapit nya ang braso ko. "K-kael.... " "Hm? " he hummed, still looking at my eyes "Please own me" "Remember what i say that day...I bought you but i didn't intend to own you" sambit nito at nag-echo sa akin ang sinabi nya "Please Kael" binitawan nya ako at halis matumba ako sa lakas nito.

“Backing me in public, then acting like this is just another game you’re playing.” Tinitigan ko siya. “I don’t play, Amelia.” Napakunot ang noo niya. “Could’ve fooled me.” Lumapit ako paunti-unti, hanggang sa kailangan niyang itaas ‘yung baba niya para tignan ako. “I don’t play,” sabi ko nang mababa. “I own.” Napatigil siya. “You can’t own people.” sabi niya mahina.

"As if I'll allow you to do that." "You've never resisted me ever since, Vell. I know your body still longs for you. What did I tell you before, huh?" He moved closer to me. He towered over me. Napaatras ako sa paglapit niya. "I own you. Akin ka." "A-Ano ba!"