กล้าหาญ Novels & Stories

หน คิ้วโก่งโดยไร้การตกแต่ง หน้าผากโหนกนูน ดวงหน้าสวยหวานหยดย้อย แก้มใสเหมือนแก้มเด็ก จมูกเชิดรั้น และนัยน์ตากลมโตที่เจือไปด้วยแววหวานซึ้ง แต่ตอนนี้มีแววแห่งความตื่นกลัวเหมือนกวางน้อยระวังภัย และท่าทางลนลานหวาดผวานั้นก็ปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวมาร์โคขึ้นม าอย่างแรงกล้า

Aing_Star : กูหมายถึงกล้ามค่ะ กล้าม เห็น‍‍ ๆ‍ อยู่ว่าหมอไธม์กล้ามใหญ่ตัวแน่นกว่า มึงแหกแน่อีกล้วย เอ้ยระวังโดนเย็บจริง‍‍ ๆ‍ เพราะแหก คนสวยชื่อกล้วย : โอ้ย ไม่คุยด้วยแล้ว คุยอะไรกันเนี่ยน่าอายมาก แค่นี้นะ

ส่วนซามูไรก้าวช้าแต่มั่นคง ดาบญี่ปุ่นในมือเขายกขึ้นเหนือไหล่ สายตาคมวาวดั่งเหยี่ยวที่จับเหยื่อ ความนิ่งนั่นแฝงด้วยรังสีสังหารที่น่ากลัว เสียงโลหะกระทบกัน ฉัวะ! กระบี่จีนเบาแกร่ง เส้นทางการรุกไล่พลิ้วหลบพริ้วเข้ม ส่วนดาบญี่ปุ่นหนึ่งฟัน หนักแน่นเด็ดขาด ดุจผ่าฟ้าให้แย กออก

ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกอย่างห้ามใจตัวเองไม่ได้ มันแน่นไปหมดและมีความตื่นเต้นผสมเจือปนด้วย การมามีอะไรนอกสถานที่แบบนี้มันทำให้เขารู้สึกวูบวาบไม่ได้ “เพ มิลค์กี้เสียวท้อง” มานิตาร้องอย่างออดอ้อนเมื่อเพทายเริ่มขยับตัวตนมากขึ้น ช่องทางรักที่แน่นขนัดมันทำให้ตัวตนแข็งร้อนขยับเข้าออกอ ย่างยากลำบาก แต่ยังดีที่มีน้ำหล่อลื่นที่ช่วยให้เขาขยับได้บ้าง

ร่างกายของบาสเตียนเกร็งไปทั่วทุกส่วน เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านอย่างยากจะดับ “อ่าาา ... บะ เบบี๋ ... ดีมากครับ อย่างนั้นแหละ” ด้วยความยาวของอาวุธร้ายทำให้มันสัมผัสภายมคอของเค้กจนบางทีก็แทบอยากจะคายมันก็มา นี่คงเป็นที่มาของคำว่า กลืนไม่เข้าคายไม่ออกซินะ มือเล็กเร่งขยับขึ้นลงพร ้อมกับเรียวปาดอวบอิ่มที่เร่งขยับตามแรงมือ ร่างกายชายหนุ่มกระตุกเกร็งสองสามครั้ง เจ้าอาวุธร้ายกระตุกหงึกหงักภายในโพรงปากบ่งบอกว่าบาสเตียนกำลังอยู่ในห้วงอารมย์สุดท้าย

ฉันกวาดสายตาไปยังอกแกร่งที่มีรอยสักสวยงามไล่ลงยังกล้ามท้องแน่นๆ ด้วยแววตาเป็นประกายและหัวใจที่เต้นแรงระรัว ก่อนจะเอ่ยพึมพำขึ้นมาเบาๆ " อันตรายมากจริงๆด้วย " "พี่ต่างหากที่อันตราย" กองทัพพูดขึ้นและค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมยกแขนโอบเอวเล็กให้ลงมาทาบทับบนตัวของ เขาด้วยรอยยิ้มบางๆ

เกิดอาการตึงแน่นที่ตรงหว่างขา ด้วยเลือดลมพุ่งตรงไปที่จุดเดียว ทำให้กล้ามเนื้อที่อ่อนตัวค่อยๆ แข็งขึ้นมาเป็นลำ จนแทบจะเก็บซ่อนความสงบเรียบร้อยอยู่แต่ในพื้นที่คับแคบไม่ไหว และแค่สาวสวยหันมาหา ก่อนจะกระดิกปลายนิ้วคล้ายจะเรียกให้เขาเข้าใกล้ แค่นั้นความต้องการก็พวยพุ่งจนหม ดความยับยั้งแล้ว

ยวนเหลือเกิน เขาก็ไม่ใช่ไม่เคย เชี่ยวเชิงจนกรำ พักไปบ้างเพราะเข้าไปสู่โลกสิ้นอิสระ อา...เรียกไม่ได้หรอกว่าพัก...แสนก็คือแสน ที่ริลองเรียนรู้ทุกสิ่ง เขาไม่ใช่คนดีที่มีโอกาสอยู่ในโลกใสสว่างมากนัก โลกของแสนคือสีเทา เกือบดำ และเขาก็ใช้โอกาสในโลกนั้นได้อย่างคุ้มกับที่เกิดมา "ผมข อแค่อย่างเดียวถ้าผมชนะ ผมอยากกินข้าวกับคุณนาย"

ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดสูตรทมิฬของเสี่ยภูริทัตเริ่มสำแดงเดชทันทีที่เข้าสู่กระแสเลือด ไอ้อ๊อดรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่ปะทุขึ้นจากภายใน ท่อนเอ็นที่เคยหดฝ่อกลับตั้งตระหง่านแข็งชันจนแทบจะปริแตก เลือดลมสูบฉีดพล่านราวกับม้าศึกคลั่ง ยาตัวนี้รุนแรงกว่าไวอาก้าที่มันเคยใช้ห ลายเท่าตัว มันพรากเอาสติสัมปชัญญะและความละอายชั่วดีไปจนสิ้น แม้จะอยู่ต่อหน้าผู้คนนับสิบ แต่มือของไอ้อ๊อดกลับสาวรูดอาวุธของตนอย่างบ้าคลั่งไร้ยางอาย บัดนี้มันไม่ต่างอะไรจากเดรัจฉานที่ถูกกิเลสครอบงำโดยสมบูรณ์

เตมินทร์กระเซ้าเพื่อนสนิท แต่ในใจก็หวั่นไม่น้อย “เหอะ ใครกลัว ฉันไม่มีกลัว ฉันแค่ถามดูแค่นั้นเอง เผื่อสุดากลัวไง” ศุภกฤษณ์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ “ต่อให้สิบเฮอริเคน หรือรถไฟเหาะ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ว่าน่ากลัว เสียวยันไส้ติ่ง แทคคนนี้ก็ไม่กลัว เล่นได้อยู่แล้ว”