Novel & Cerita กล้าหาญ

บทที่ 14 เคลียร์ใจ เพทายจ้องมองเพื่อนตาไม่กะพริบเมื่อได้ฟังเรื่องเล่าที่ออกมาจากปากของวาโย ยิ่งได้ฟังหัวใจชายหนุ่มยิ่งเต้นแรงเพราะไม่อยากจะเชื่อหู และไม่คิดว่ามานิตากำลังตกอยู่ในอันตรายมากแค่ไหน “ทำไมมิลค์กี้ไม่เล่าให้กูฟัง...กูจะตามไปจัดการมัน” “เพราะมึงเป็นอย่างงี้ไงว ะเพ...มึงอารมณ์ร้อน มึงไม่ฟังใคร และอีกอย่างมิลค์กี้มันโดนขู่ ถ้าพวกนั้นมันรู้ว่ามิลค์กี้เล่าเรื่องทุกอย่างให้มึงฟังมันจะเกิดอะไรขึ้นวะเพ มิลค์กี้กับแม่มันจะเป็นอันตรายแค่ไหน” วาโยคิดว่าตอนนี้เพทายอาจจะมีสติมากกว่าเมื่อก่อน

ร่างกายของบาสเตียนเกร็งไปทั่วทุกส่วน เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านอย่างยากจะดับ “อ่าาา ... บะ เบบี๋ ... ดีมากครับ อย่างนั้นแหละ” ด้วยความยาวของอาวุธร้ายทำให้มันสัมผัสภายมคอของเค้กจนบางทีก็แทบอยากจะคายมันก็มา นี่คงเป็นที่มาของคำว่า กลืนไม่เข้าคายไม่ออกซินะ มือเล็กเร่งขยับขึ้นลงพร ้อมกับเรียวปาดอวบอิ่มที่เร่งขยับตามแรงมือ ร่างกายชายหนุ่มกระตุกเกร็งสองสามครั้ง เจ้าอาวุธร้ายกระตุกหงึกหงักภายในโพรงปากบ่งบอกว่าบาสเตียนกำลังอยู่ในห้วงอารมย์สุดท้าย

ฉันกวาดสายตาไปยังอกแกร่งที่มีรอยสักสวยงามไล่ลงยังกล้ามท้องแน่นๆ ด้วยแววตาเป็นประกายและหัวใจที่เต้นแรงระรัว ก่อนจะเอ่ยพึมพำขึ้นมาเบาๆ " อันตรายมากจริงๆด้วย " "พี่ต่างหากที่อันตราย" กองทัพพูดขึ้นและค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมยกแขนโอบเอวเล็กให้ลงมาทาบทับบนตัวของ เขาด้วยรอยยิ้มบางๆ

เกิดอาการตึงแน่นที่ตรงหว่างขา ด้วยเลือดลมพุ่งตรงไปที่จุดเดียว ทำให้กล้ามเนื้อที่อ่อนตัวค่อยๆ แข็งขึ้นมาเป็นลำ จนแทบจะเก็บซ่อนความสงบเรียบร้อยอยู่แต่ในพื้นที่คับแคบไม่ไหว และแค่สาวสวยหันมาหา ก่อนจะกระดิกปลายนิ้วคล้ายจะเรียกให้เขาเข้าใกล้ แค่นั้นความต้องการก็พวยพุ่งจนหม ดความยับยั้งแล้ว

ลุกหลิกไปมาด้วยความหวาดหวั่น เหลือบมองชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้างแล้วก็รีบหลุบตาลงมองพื้น เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผากและไรผม เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อไม่ต่างกัน ครั้นพอเห็นผู้ที่เดินเข้ามาใหม่อีกสามคน ความกลัวก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนร่างสั่นเทิ้มโดย อัตโนมัติ

ยวนเหลือเกิน เขาก็ไม่ใช่ไม่เคย เชี่ยวเชิงจนกรำ พักไปบ้างเพราะเข้าไปสู่โลกสิ้นอิสระ อา...เรียกไม่ได้หรอกว่าพัก...แสนก็คือแสน ที่ริลองเรียนรู้ทุกสิ่ง เขาไม่ใช่คนดีที่มีโอกาสอยู่ในโลกใสสว่างมากนัก โลกของแสนคือสีเทา เกือบดำ และเขาก็ใช้โอกาสในโลกนั้นได้อย่างคุ้มกับที่เกิดมา "ผมข อแค่อย่างเดียวถ้าผมชนะ ผมอยากกินข้าวกับคุณนาย"

ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดสูตรทมิฬของเสี่ยภูริทัตเริ่มสำแดงเดชทันทีที่เข้าสู่กระแสเลือด ไอ้อ๊อดรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่ปะทุขึ้นจากภายใน ท่อนเอ็นที่เคยหดฝ่อกลับตั้งตระหง่านแข็งชันจนแทบจะปริแตก เลือดลมสูบฉีดพล่านราวกับม้าศึกคลั่ง ยาตัวนี้รุนแรงกว่าไวอาก้าที่มันเคยใช้ห ลายเท่าตัว มันพรากเอาสติสัมปชัญญะและความละอายชั่วดีไปจนสิ้น แม้จะอยู่ต่อหน้าผู้คนนับสิบ แต่มือของไอ้อ๊อดกลับสาวรูดอาวุธของตนอย่างบ้าคลั่งไร้ยางอาย บัดนี้มันไม่ต่างอะไรจากเดรัจฉานที่ถูกกิเลสครอบงำโดยสมบูรณ์

เตมินทร์กระเซ้าเพื่อนสนิท แต่ในใจก็หวั่นไม่น้อย “เหอะ ใครกลัว ฉันไม่มีกลัว ฉันแค่ถามดูแค่นั้นเอง เผื่อสุดากลัวไง” ศุภกฤษณ์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ “ต่อให้สิบเฮอริเคน หรือรถไฟเหาะ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ว่าน่ากลัว เสียวยันไส้ติ่ง แทคคนนี้ก็ไม่กลัว เล่นได้อยู่แล้ว”

“ใจกระเจิง” เขียน : กาสะลอง สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

ล้ว "ขอตัวนะคะ " ดุจดวงใจเดินเข้ามาในห้องเก็บของส่วนตัว แล้วเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน รถมอเตอร์ไซด์สีชมพูหวานจอดที่ด้านหลัง แต่เธอก็ไม่ได้กลัวอะไร รองเท้าผ้าใบสีเทาเข้ม คู่ใหม่ ที่พี่ชายซื้อส่งมาให้ ทำให้คุณหมอสาว ที่อยู่ต่างจังหวัดห่างไกล แต่ยังคงดูแพงทั้งตัวอยู่ ตลอดเวลา