Novel & Cerita กล้าหาญ

ล้ว "ขอตัวนะคะ " ดุจดวงใจเดินเข้ามาในห้องเก็บของส่วนตัว แล้วเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน รถมอเตอร์ไซด์สีชมพูหวานจอดที่ด้านหลัง แต่เธอก็ไม่ได้กลัวอะไร รองเท้าผ้าใบสีเทาเข้ม คู่ใหม่ ที่พี่ชายซื้อส่งมาให้ ทำให้คุณหมอสาว ที่อยู่ต่างจังหวัดห่างไกล แต่ยังคงดูแพงทั้งตัวอยู่ ตลอดเวลา

แชมเปญกรี๊ดออกมาสุดแรงเกิด "นังมาเรียมแกระวังตัวไว้ให้ดี ฉันไม่ปล่อยให้แกลอยนวลแน่" แชมเปญประกาศกร้าวออกมาด้วยแววตาโกรธแค้น

อทั้งฉลาด กล้าหาญ และใฝ่รู้เกินกว่าที่ชายส่วนใหญ่จะคาดถึง ทว่าในขณะเดียวกัน เธอกลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความเชื่อมั่นในความดีงามของเพื่อนมนุษย์อย่างใสซื่อตามประสาสาวน้อยผู้อ่อนต่อโลกการที่เธออายุยี่สิบห้าแล้วแต่ยังครองตัวเป็นโสด เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่าผู้ช ายที่เธอเคยพบมา ถ้าไม่เขลาเกินกว่าจะรับคำท้าทายอันซับซ้อนในตัวเธอ ก็คงจะตาบอดจนมองข้ามเธอไปหมดสิ้น หรือไม่พวกเขาก็อาจล่าถอยไปเองเพียงเพราะเห็นแว่นตาที่เธอสวมใส่เป็นเสมือนโล่กำบัง

รอยยิ้มทรงเสน่ห์จุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเมื่อได้ฟังคำพูดที่แสดงออกถึงความเกรงอกเกรงใจ “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมยินดีและพร้อมเสมอหากสิ่งนั้นเป็นความต้องการของมาเรียส...ขึ้นเครื่องกันเถอะครับ นักบินของผมพร้อมแล้ว”

เกมดังกล่าวเป็นการทดสอบความมั่นใจในตนเอง ความอดทน และลักษณะนิสัยของบุคคลอย่างแท้จริง มีเพียงคนที่กล้าหาญเท่านั้นที่จะกล้าเหนี่ยวไกอย่างเฉยเมย อย่างน้อย จากมุมมองของลูคัส เขาได้แพ้ฮาร์วีย์ในเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ฉันหลับตา รวบรวมพละกำลัง และด้วยการเคลื่อนไหวที่ฉับพลันและสิ้นหวัง ฉันพลิกตัวเธอ คว้ามีดสั้นที่ตกอยู่ แล้วพุ่งเข้าใส่เหมือนคนบ้า "แกต่างหากที่สารเลว! แกมัน—" ฉันกรีดร้อง ความกลัวและความโกรธแค้นกลืนกินเหตุผลทั้งหมดไปจนหมดสิ้น

“หม่อมฉันเพิ่งเคยออกรบครั้งนี้เป็นครั้งแรก พอได้เห็นความกล้าหาญขององค์หญิงแล้ว หม่อมฉันก็จะเอาเยี่ยงอย่างบ้าง” “เจ้าจะสู้ศึกสร้างผลงาน? ดีๆๆ” “หม่อมฉันจะสารภาพรักต่างหากเพคะ” “ความกล้าของข้าเกี่ยวอะไรกับเรื่องสารภาพรักของเจ้ากัน”

ไมเคิลกลืนข้าวในปากก่อนจะตอบหน้าตาเฉย “ไม่ยอมก็ฉุด กูชอบความเจ็บปวด” “เค้าชอบกับมึงหรือเปล่า” “ไม่สน” “มึงก็อย่าบ้าพลังให้มาก คนนะไม่ใช่หุ่นยนต์ที่จะทนมึงไหว”

ทั้งหมดยกเท้าถีบบานประตูจนสุดแรง ครั้งเดียวเท่านั้นก็ทำให้กลอนประตูกระเด็นหลุดพร้อมกับเปิดอ้าออก โชติกาที่ยืนถือเศษแก้วไว้ในมือตัวสั่นเทาอย่างหวาดหวั่น เธอไม่เหลือทางเลือกใดอีกต่อไป ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะให้การตายช่วยให้หลุดพ้นจากทุกอย่าง ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวเข้ามาถ� �งตัวหญิงสาวที่กำลังจะใช้เศษแก้วแหลมคมเฉือนที่ลำคอตัวเองอย่างบ้าระห่ำ หากแต่มือหนาก็โฉบฉวยข้อมือเล็กไว้ได้ทันอย่างหวุดหวิดแล้วบิดไปด้านหลังจนมันสร้างความเจ็บปวดให้กับแขนเล็กๆ ของเธอ

เธอถามพลางหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ “แมลงมันเกาะที่ไหล่ของเดียร์น่ะ” เตชินท์ยื่นแขนออกไปปัดแมลงที่เกาะไหล่ของหญิงสาวให้บินออกไปก่อนจะโปรยยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้คนตรงหน้า เขาลอบสังเกตุใบหน้าของภัคธีมาแดงระเรื่อราวกับกำลังขวยเขินในการกระทำของตน