สามีร้ายหวงแหนรัก の小説・ストーリー

แฟรงก์เดินปรี่เข้ามาดึงตัวของผู้ชายคนนี้ออกจากตัวเมียของเขาที่นั่งกอดกันกลมแบบไม่อายใครๆ ตอนเดินมาเขาเห็นมันจับมือเมียของเขาก่อนจะโผล่เข้ากอดกัน จนเขาต้องรีบวิ่งเข้ามาตะบั้นหน้ามันทันที “โอ้ย” ธนากรร้องออกมาด้วยความเจ็บ พร้อมกับฟุบลงไปกับพื้นทัน ก่อนจะโดนชายหนุ่มตรงหน ้าเข้ามาต่อยซ้ำอีกรอบ

"อืมนั่นสินะ ถ้าอย่างงั้นฉันก็ขอเอาใจช่วยแกละกันนะขอให้ผ่านหนึ่งปีนี้ไปให้ได้โดยสวัสดิภาพ แต่...." "แต่อะไรของแก" "แต่ฉันก็หวังว่าแกจะไม่ได้มีผัวเด็กชื่อนักรบนะ555555" "กรี๊ดดด แค่คิดฉันก็ขนลุกแล้วยัยปุ้ย ฉันจะบอกแกให้นะว่าถ้าฉันจะหาผัวสักคน ผู้ชายนั้นต้องเป็นคนดีแล้วก

เสียงครางร้องขอราวคนขาดสติ มินตราไม่หลงเหลือความอายอีกต่อไปแล้วทุกอย่างเกิดจากความรักที่มีอยู่เต็มหัวใจ ในเมื่อเธอรักเขาและเขาเองก็รักเธอสิ่งที่ทำอยู่มันก็เต็มไปด้วยความสุข “เมียชอบแรงๆ เหรอ” “อื้อ....มินเสียวที่สุด” เสียงของคนรักยิ่งทำให้เขาครางฮือในลำคออย่างพอใจ ผู้ห ญิงแบบนี้สินะที่เขาทั้งรักและหลง หญิงสาวแสนหวานที่กลายร่างเป็นแม่เสือสาวยามที่บรรเลงเพลงรัก ยิ่งเธอครางมากเท่าไหร่กวินภพก็ยิ่งชอบมากขึ้นเท่านั้น

ส่งเสียงอ้อนพร้อมสายตาที่น่าสงสารที่สุดในชีวิตให้เลยนะ จะไม่ใจอ่อนสักหน่อยหรอ “ไม่ให้ใส่มันสั้น” เมียใครใครก็หวงมั้ยครับ ขาอ่อนเมียก็อยากเก็บไว้ดูคนเดียวมั้ยล่ะ

น่าเสียดายที่สามีน่าตายของนางกลับตวาดนางเสียงแข็งกลับมาเสียนี่ ทั้งที่นางหวังดีแท้ๆ “ไม่แต่ง! ผู้อื่นหวังให้สามีมีภรรยาเพียงคนเดียว ไฉนเจ้าจึงไม่เข้าใจในเรื่องนี้เสียบ้าง ไม่รู้สึกหึงหวงข้าบ้างเลยรึ?” จื่อเว่ยตวาดนางเสียงดังจนขันทีและองครักษ์รวมไปถึงนางกำนัลด้านนอกตำหน ักสะดุ้งโหยง

ดวงตาทอประกายเคร่งขรึม “โหลวหรานนางอาภัพนัก ที่มีสามีเป็นหยางหวาง เขาไม่แม้จะรักนางเพียงแค่คิดว่าตัวถูกบังคับ” คำพูดนั้นเหมือนคมดาบบางเฉือนผ่านความเงียบหยางหวางก้มหน้าเล็กน้อย ไท่ซางหวงเอ่ยต่อ

"ท่านนี่นะข้าจะสนใจใครเล่า สามีรูปงามราวเทพเซียนเช่นนี้" "เจ้าไม่สนใจใครแต่คนอื่นสนใจเจ้านี่ ไม่อยากพาเจ้าเข้าตำบลเลย ไปคราใดมีแต่สายตาของบุรุษจับจ้องหมายปองเจ้าทั้งนั้น แต่ว่าซินเอ่อร์นางหวงพี่ชายและแน่นอนนางต้องหวงพี่สะใภ้ด้วยแน่ๆ แส้ในมือนางพร้อมฟาดคนที่จะมาแย่งเมียพี่ ชายนางแน่ๆ"

เขมมิกาตอบกลับอย่างปกป้องว่าที่สามี “ใช่ค่ะ หมอว่านน่ะชอบแซวหมอธาม สงสัยจะลืมไปว่า ก่อนหน้านี้ ตัวเองก็ไม่ต่างจากเพื่อนเท่าไรหรอก” เมรีญามองสามีด้วยสายตาเจ้าเล่ห์จนอีกฝ่ายหลุดขำออกมา

สามี(19) ((ทำเป็นใกล้ชิดสนิทสนมกับลูกสาวเจ้านาย ใฝ่สูงอยากได้พ่อหรือเปล่านะ)) ((นั่นสิแก))

ว่านรักเกือบเผลอหลุดปากทำให้ไรอันถึงกับขมวดคิ้วมองหญิงสาวอย่างสงสัยมากกว่าเดิม "เราทำไมเหรอ...เราเป็นสามีภรรยากันผมหวงคุณก็ไม่เห็นแปลกนี่ครับเพราะของอะไรที่เป็นของผมผมก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเท่าไร"