สามีร้ายหวงแหนรัก の小説・ストーリー

เสียงกวิณภัทรร้องถามด้วยอารมณ์ฉุนนิดๆที่เห็นขายอื่นยืนลูบหัวเมียตัวเองอยู่ แล้วยิ่งเป็นผู้ชายที่เคยบอกว่ารักเมียเขาด้วยยิ่งคิดยิ่งอารมณ์เสีย “ผมก็แค่มายินดีกับน้องปรายเฉยๆครับ คุณไม่ต้องมแสดงออกว่าหึงหวงขนาดนั้นก็ได้ครับ”

ใบหน้าของจางเลี่ยงหวงวิตกกังวล “ข้าสงสารท่านอ๋อง” “หึ! ใครจะยอมกันเล่า ” คุณหนูฟ่านเขม่นเข่นเขี้ยว “ผู้ชายของข้า อย่าหวังว่าผู้อื่นจะได้แตะต้อง ข้าไม่มีทางปล่อยสามีของข้าให้อยู่ในอ้อมกอดของหญิงอื่น”

อาการหึงหวงของเธอทำให้สกายรู้สึกดีเป็นบ้า ชอบมากเวลาที่เมียหวง เเต่เอาจริง ๆ เฟรย่าขี้หึงไม่เท่าเขาหรอก เเค่ผู้ชายมองมาทางเธอเพียงเสี้ยวนาที เขาก็ขากระตุกเเล้ว เขาหวงเธอยิ่งกว่าที่เธอหวงเขาเสียอีก "เฟรหวงมากค่ะ สองเเสบก็หวงเเด๊ดดี๊เหมือนกัน" มือบางข้างหนึ่งลู บเเก้มสากของสามีด้วยความหวงเเหน เเละเเน่นอนไม่ใช่เเค่เธอที่หวงสามี ลูกชายฝาเเฝดทั้งสองก็หวงเเด๊ดดี๊มากเหมือนกัน ต่อไปเธอคงต้องให้สองเเสบช่วยเป็นหูเป็นตา หากว่ามีผู้หญิงคนไหนส่งสายตาให้เเด๊ดดี๊ให้รีบมาบอกหม่ามี้ทันที

คนเป็นสามีดึงแก้มป่องทั้งสองข้างของภรรยาอย่างมันเขี้ยว “สามีแสนดีอย่างพี่ซัน เดียร์ก็ไม่ยอมให้ใครแย่งไปง่ายๆ เหมือนกันค่ะ” เรนเดียร์โถมกายลงไปกอดคอพันแสงไว้แน่นอย่างหวงแหน

�่เล็กๆแล้วมีครอบครัวกับผู้ชายที่รักซื่อสัตย์และยกย่องให้หล่อนเป็นหนึ่งเดียวในใจไม่ใช่เป็นตัวสำรองหรือเป็นแค่ตุ๊กตาเริงระบำในชีวิตของใคร...แต่เพราะเขาเองนี่แหละดึงกระชากหล่อนเข้ามาในวงโคจรบ้าๆนี่ คิดเห็นแก่ตัวต้องการใช้ชีวิตอยู่กินฉันสามีภรรยาสามคนผัวเมีย นึก ว่าเท่ห์ นึกว่าเจ๋ง นึกว่าทำพี่พอได้

ราม : มึงคิดอะไรอยู่ไอ้โซ่ โซ่ : อะไร ราม : มึงชอบน้องเขาเหรอวะ โซ่ : เปล่า ราม : ขนาดนี้แล้ว มึงยังกล้าปฏิเสธเนอะ อย่าให้กูต้องด่ามึงว่าโง่เลย มึงชอบเขาไอ้สัตว์โซ่ ตามเขาขนาดนี้ มึงจะบอกว่าหวงน้องสาวเหรอ ไอ้... กูไม่อยากจะพิมพ์

ฟางถิงถิงครางพร้อมกับขยับสะโพกเสียดสีอยู่บนท่อนลำร้อนระอุ ในเมื่อภรรยาคนงามยั่วยวนถึงเพียงนี้ มีหรือที่เขาจะทานทนไหว อ๋องหนุ่มสอดนิ้วเข้าไปในความอ่อนนุ่มฉ่ำแฉะหนึ่งนิ้วแล้วขยับนิ้วเร็วๆ “อ๊ะ อ๊ะ...สามี อื้อ...อ๊า”

“หวง!” “หวงแปลว่าอะไร...แปลว่ารักหรือเปล่าคะ” คนช่างยั่วเอียงคอถามอย่างน่ารัก จนเขาต้องเอามือรั้งต้นคอของเธอไปใกล้ ๆ แล้วขยี้ริมฝีปากด้วยความหมั่นเขี้ยว “อื้อ...สามีใจร้าย” เธอเอามือเล็กปัดป่ายใบหน้าของเขาออกให้ห่าง

“ข้ารู้ว่าท่านพี่รักข้า หัวใจข้าก็เป็นของเขาเช่นกัน แต่ถ้ารักแล้วเราต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอ เชื่อฟังทุกคำสั่ง ยินยอมก้มหน้าฟังทุกคำด่า ท่านป้าว่าข้าที่เป็นถึงบุตรสาวของตวนอ๋องที่ผู้คนเคารพยำเกรง ควรจะปล่อยให้เรื่องดำเนินต่อไปเช่นนั้นหรือไม่” “ไม่ควรเจ้าค่ะ แต่การทะเลาะของสามีภร รยาเป็นเรื่องปกติ หากมีปัญหาก็ควรหาโอกาสทำความเข้าใจ มิใช่คิดแตกหักหรือตัดขาด…” ซุนหยามองหน้าหมอหลวงสกุลหวงที่กำลังลิ้มรสอาหาร สลับกับฮูหยินน้อยคนงามอย่างมิสบายใจนัก

"ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเมียพี่ ถ้าไอถูกรังแกแม้แต่ปลายเล็บพี่สัญญาว่าพี่จะเอาเรื่องคนที่มันมาทำร้ายเมียพี่ให้ถึงที่สุด" "ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ แค่นี้ไอก็รักพี่ริวจะแย่แล้ว :) " ยิ่งได้ยินคำว่ารักจากริมฝีปากบางๆของเธอหัวใจที่เคยแข็งแกร่งของเขาก็เต้นไม่เ ป็นระส่ำขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกทั้งรักและหวงแหนผู้หญิงตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก จากมาเฟียสุดโหดกลายเป็นลูกแมวที่เชื่องในมือของผู้หญิงตัวเล็กๆไปซะแล้ว