แม่บ้าน の小説・ストーリー

ลานป้าพร ป้าพรเป็นแม่บ้านของบ้านวรโชติเมธีกุล เจ้าของบ้านก็คือหมออคิราห์ วรโชติเมธีกุลหรือหมอพอร์ช เมื่อป้าพรจากไปแล้วตอนนี้ในบ้านหลังนี้ก็มีแค่เธอคนเดียว และบ้านหลังใหญ่ก็มีคุณหมอพอร์ชคนเดียว เมื่อป้าของเธอเสียชีวิตหมอพอร์ชก็จ้างแม่บ้านคนใหม่มาแทนป้าพร แต่ไม่ได้ จ้างให้มาอยู่ประจำเหมือนป้าพร จ้างเพียงมาช่วยดูแลงานบ้านแต่เป็นแบบเช้ามาเย็นกลับ ตอนเช้าเป็นหน้าที่ของเธอต้องไปทำอาหารเช้าให้คุณหมอ แม้หมอพอร์ชจะดื่มแค่กาแฟดำหนึ่งแก้ว แต่กาแฟแก้วนั้นเธอก็ต้องเป็นคนชง

เธอยกมือขึ้นไหว้หญิงตรงหน้า "ฉันทิพย์นะเป็นภรรยาคุณเสก" ทิพย์ แม่ใหญ่ของบ้านแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นมือไปจับแขนของมัทนา "เข้ามาในบ้านก่อนจะพาไปแนะนำให้รู้จักคนอื่น"

จากนั้นเธอทานอาหารต่อและเป็นคนเก็บล้างเอง แม้ว่าสมิติจะบอกว่าไม่ต้องทำ ห้องเขามีแม่บ้านดูแลประจำ “แม่บ้านเหรอคะ” “ใช่ อายุจะห้าสิบแล้วทำงานดี นิสัยดีไม่จุกจิกเรื่องเจ้านายไก่ไม่ต้องคิดมากหรอก” หญิงสาวหน้าตึง เธอไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย

“โอ๊ย..... ไม่ต้องพูดมาก...ถ้าแกไม่อยากให้บ้านหลังนี้ถูกขายทอดตลาด แล้วก็โดนไล่ออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมาละก็...ก็แต่งๆไปซะ....แม่แกขนาดตายไปแล้วก็ยังสร้างเรื่องสร้างปัญหาไม่จบไม่สิ้น” ทำไมนะ.... ทำไมต้องเป็นเธอที่โดนด่า โดนบ่นอยู่ตลอดเวลา....ทั้งที่เธอไม่เคยทำอะไรเลย.... เงินที่เป ็นหนี้อยู่ตอนนี้.... ถ้าไม่ใช่ป้าและลุงเอาบ้านของแม่เธอไปจำนองไว้เพื่อที่ท่านทั้งสองจะเอาเงิน2.5ล้านบาทไปทำธุรกิจล่ะก็ เรื่องมันก็ไม่เป็นแบบนี้...

“เป็นมาตั้งแต่เสมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้วล่ะครับ แต่มันก็ไม่เคยทำความเดือดร้อนให้ใคร แค่พูดมากกว่าปกติก็เท่านั้น ว่าแต่คืนนี้รุ้งคงเหมือนได้ออกมาศุดอากาศหายจเลยสินะครับเพราะไม่ค่อยได้ออกไปไหน” “ค่ะ...รุ้งเป็นแม่บ้าน อยู่แต่กับบ้าน คอยทำกับข้าวและดูแลเรื่องที่บ้านให้เผ่าก็เท่านั ้น”

" นี่เจ๊แกรู้ไหม วันนี้ฉันไปทำความสะอาดห้องประชุม แล้วได้ข่าวเด็ด " หนึ่งในแม่บ้านที่ลัสท์จำได้ว่าเป็นขาเม้าและชอบเก็บข่าวสารเล็ก ๆ น้อย ๆ มาปะติดปะต่อกันก่อนจะกระจาย ความแม่นยำค่อนข้างมากจนคิดว่ามาทำงานผิดสายอาชีพ กำลังพูดเรียกความสนใจกลุ่มแม่บ้านด้วยกัน " มีอะไร ๆ รีบพ่นออกมาเลยมาอย่ามาพูดยั่วแล้วหยุดสิ "

(โซฟาในห้องรับแขก) ตกค่ำนั้นขวัญฤทัยกลับเข้ามาในห้องพัก อาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดหอมฟุ้ง หลังจากเจ้านายต้องขับรถออกไปทำธุระด่วน เขาบอกให้เธอนอนพักต่อหายเหนื่อยแล้วค่อยกลับห้อง แต่ขวัญฤทัยยังมีงานบ้านต้องทำต่อให้เสร็จ เธอจึงแบกร่างหนักอึ้งเดินขาถ่างเจ็บหน่วงต รงเนินเนื้อสาวลงมาทำงานที่ทำค้างไว้จนเสร็จเรียบร้อยทุกประการ ต่อให้ตกเป็นของเจ้าของบ้านแต่เธอก็ยังมีสถานะเป็นเพียงแม่บ้านแลกเงินเดือนให้เขาอยู่ดี ขวัญฤทัยพยายามไม่คิดมาก ยังไงสิ่งที่เสียไปแล้วก็ไม่อาจทวงคืนกลับมา

“ผมก็อยากจะพบแม่ แต่พี่เอนเขาฝังใจเกลียดแม่มาตลอด ป้าแมรี่ที่ดูแลพวกเราบอกว่าแม่ไม่รักพวกเราถึงได้ทิ้งเราไปแต่งงานใหม่” “ป้าแมรี่คือใครคะ” “ป้าแมรี่เป็นแม่บ้านของเราครับ ดูแลเรามาตั้งแต่เราเป็นเด็ก ทำงานที่ไร่นี้ตั้งแต่คุณพ่อบุกเบิกไร่นี้ใหม่ๆ จนป่านนี้ยังไม่ยอมไปไห นเลย”

ฉันเอ่ยถามชื่อป้าออกไปกลายๆ “ป้าชื่อนุ่มค่ะนายหญิง แล้วก็เรียกแค่ป้านุ่มพอค่ะ ไม่ต้องคุณหรอกค่ะเดี๋ยวขี้กลากจะกินหัวป้าเอา” ป้านุ่มผู้เป็นแม่บ้านประจำเพนท์เฮ้าส์นี้ บอกชื่อพร้อมกับเอ่ยตอบอย่างอารมณ์ดี จนฉันรับรู้ได้ถึงความเมตตาที่แผ่ออกมาจากหญิงสูงวัยตรงหน้า

คเชนทร์ยังคงเน้นย้ำคำเดิม “เอ่อ แม่บ้านหรือเปล่าครับบอส ที่นั่นจะมีแม่บ้านประจำคนหนี่ง ชื่อว่าป้ามา” วิชิตรีบบอก เขาจำได้ว่าจ้างแม่บ้านประจำไว้เฝ้าบ้านให้บอสหนึ่งคน อาศัยอยู่ที่นั่นเลย