แม่บ้าน の小説・ストーリー

ภูวดลตะโกนเรียกแม่บ้านวัยห้าสิบปีเสียงดังลั่นคฤหาสน์ "ค่ะเจ้าสัว" แม่บ้านวัยทองรีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นนายทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกหา

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มขณะมองไปที่ซาบริน่า ซาบริน่ารู้สึกอึดอัด “… คุณคือ?” ผู้หญิงคนนั้นแนะนำตัวเองว่า “ฉันป้าควินตันค่ะ เป็นแม่บ้านที่รับใช้คุณผู้หญิงมามากว่าสิบปีแล้ว คุณผู้หญิงโทรมาแจ้งฉันเป็นพิเศษ และขอให้ฉันดูแลลูกสะใภ้ของเธอให้เป็นอย่างดี รีบตามฉันมาค่ะ”

ป้าแนนคือหัวหน้าแม่บ้านที่พูดถึง เป็นเรื่องปกติที่พ่อกับแม่เธอจะเดินทางไปต่างประเทศเพราะเรื่องงานอยู่บ่อย ๆ แต่สำหรับการไม่มีแนนคอยดูแลบ้านนั้นถือว่าเป็นเรื่องแปลกพอสมควรเพราะว่าแนนถือว่าเป็นคนเก่าแก่ที่แม่ของเธอไว้ใจให้ดูแลที่นี่ที่สุด "เอ่อ…คือว่า…" แม่บ้านสาวแสดงถึงความอ้ำ อึ้งไม่ยอมพูดออกมา จนเธอเริ่มจะหงุดหงิดยืนขมวดคิ้วรออยู่นานสุดท้ายก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่มาใหม่ดังให้หันกลับไปมอง

“อ๋อค่ะ แล้วตอนนี้คุณสินเนอร์อยู่ที่ไหนหรอคะ?” “นายน้อยอยู่ที่ห้องยิงปืนค่ะ นายหญิงน้อยจะรับอะไรเป็นพิเศษไหมคะ? เดี๋ยวป้าทำให้ อ้อ! ป้าลืมแนะนำตัว ป้าชื่อป้าณนะจ๊ะ เป็นแม่บ้านของที่นี่ แล้วก็มียัยแก้วอีกคนหนึ่งเป็นหลานของป้าเอง” ป้าณีแนะนำตัวพร้อมส่งยิ้มให้นายหญิงน้อ ยของเธอ

บ้านทักทายนายหญิงของพวกเธออย่างอ่อนโยน เพราะนายหญิงของบ้านนี้อ่อนโยนกับพวกเธอมากๆ ผิดกับเจ้านายตัวจริงที่พร้อมไล่พวกเธอออกทุกเมื่อถ้าเกิดทำให้เขาไม่พอใจ “มีครับนายหญิง ผมรับเอาไว้ให้แล้ว” แม่บ้านยังไม่ทันเอ่ยปากตอบอะไรออกไปเพราะก็คงไม่ได้รู้เรื่องนี้ ด้วยงานในหน ึ่งวันของพวกเธอคือทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่หลังนี้

แม่บ้านถือยาและกะละมังเล็กใส่น้ำเข้ามา "อุ้ย! ทำไมห้องมันเละเทะแบบนี้ละคะคุณหนู" แม่ศรี แม่บ้านคนเก่าคนแก่ถามขึ้น "แม่ศรีออกไปได้ละ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" คุณหญิงสั่งแม่บ้าน

หล่อนทำเสียงสั่งสอนในตอนท้าย สเตฟานมีแม่บ้านวัยกลางคนที่คอยดูแลทำความสะอาดประจำเพนต์เฮาส์ ซึ่งปกติจะเข้ามาทำความสะอาดและเปลี่ยนปูผ้าชุดเครื่องนอนให้ตอนพวกเขาไม่อยู่

มีเพียงแม่บ้านไม่กี่คนที่ขะมักเขม้นทำหน้าที่ของตน บางครั้งพวกหล่อนจะปรายสายตาเรียบเฉยมามองสิ่งแปลกปลอมอย่างก้องและดาวที่เพิ่งดับเครื่องยนต์ “ถ้ามาหาเสี่ย เชิญนั่งรอก่อนค่ะ” แม่บ้านวัยกลางคนในชุดสุภาพเดินเข้ามาแจ้งพลางผายมือไปยังเก้าอี้รับรองใต้ถุนบ้าน ก่อนจะเดินจากไปอย่าง เงียบเชียบ

หญิงสาวสวมใส่ชุดแม่บ้านสีน้ำตาลอ่อนจับใบหน้าของตัวเองและหันกลับมาโต้ตอบกลับ "ฉันเป็นแม่บ้านนะคะ ไม่ใช่เป็นทาสของคุณที่จะทำอะไรก็ได้ คุณผู้ชายคะ คุณผู้หญิงอาละวาดอีกแล้ว" แม่บ้านคนนี้ผ้าแพรไม่ได้รับเข้ามาทำงานเองแต่เป็นแม่บ้านคนใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน เธ อผยองและไม่เห็นหัวผ้าแพรเลยสักนิดทั้งยังเอ่ยเรียกให้คนมาช่วยจนเสียงดังลั่นบ้าน

ขับรถไปเรื่อย ๆ นี่ล่ะดีแล้วไอ้เต้าหู้จะได้อยู่กับแม่มันได้นานหน่อย -เวลาต่อมา- “คุณคะ” “คะ” ฉันหันไปตามเสียงเรียกเลยเห็นแม่บ้าน มาถึงที่นี่ได้เกือบสองชั่วโมงเพิ่งเห็นแม่บ้านนี่ล่ะค่ะ “สวัสดีค่ะ น้าชื่อปานนะคะ เป็นแม่บ้านของคุณอคินค่ะ”