แม่บ้าน の小説・ストーリー

แม่บ้านที่เพิ่งเข้ามาหมายจะทำอาหารเที่ยงให้เจ้านายชะงักแล้วก้มหน้าลง เธอจะเข้ามาในบ้านหลังนี้ต่อเมื่อทำอาหารและทำความสะอาดนอกนั้นก็อยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เคยพาเธอไป "ฉันช่วยนะคะ" "ไม่ต้อง ฉันทำเอง" "ค่ะนายใหญ่" "แค่เตรียมยาลดไข้และผ้าเช็ดตัวให้ฉันพอ" "ได้ค่ะ" แม่บ้านรับป ากก็รีบทำตามคำสั่ง

“โอ๊ย..... ไม่ต้องพูดมาก...ถ้าแกไม่อยากให้บ้านหลังนี้ถูกขายทอดตลาด แล้วก็โดนไล่ออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมาละก็...ก็แต่งๆไปซะ....แม่แกขนาดตายไปแล้วก็ยังสร้างเรื่องสร้างปัญหาไม่จบไม่สิ้น” ทำไมนะ.... ทำไมต้องเป็นเธอที่โดนด่า โดนบ่นอยู่ตลอดเวลา....ทั้งที่เธอไม่เคยทำอะไรเลย.... เงินที่เป ็นหนี้อยู่ตอนนี้.... ถ้าไม่ใช่ป้าและลุงเอาบ้านของแม่เธอไปจำนองไว้เพื่อที่ท่านทั้งสองจะเอาเงิน2.5ล้านบาทไปทำธุรกิจล่ะก็ เรื่องมันก็ไม่เป็นแบบนี้...

“พ่อขู่ผม!” “ฉันไม่ได้ขู่แต่ฉันพูดจริง ถ้าแกอยากเห็นแม่เลี้ยงที่แสนดีของแกเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า แกก็ไปขอร้องเธอสิ ฉันรับรองได้เลยว่าแกได้เห็นสมใจแน่” ไบรอันลูกรัก ถ้าพ่อไม่ทำแบบนี้ แกก็ต้องวิ่งไปซบอกแม่เลี้ยงที่แสนดีของแกอีก พ่อไม่อยากเห็นแม่เลี ้ยงแกมาบีบน้ำตา อ้อนวอนพ่อเพราะแกอีกแล้วไบรอัน เพราะแกไม่ใช่เด็กแล้ว แกโตพอที่จะรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตนเองได้แล้ว “เลือกมาสักคนที่ถูกใจแกมากที่สุด” เขาเน้นย้ำและชี้ไปที่รูปภาพห้าใบนั้น

คนสวยส่ายหน้าให้คนไม่เป็นงาน “ฉันเป็นแม่บ้านคนครัวคนทำความสะอาด ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวแบบคุณหรอกค่ะ” นีนนารารีบบอกเผื่อคนตรงหน้าจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป

ฉันมองสีหน้าเกรงใจของคนตรงหน้า เธอคงจะเป็นแม่บ้านที่แฮคเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ “เปล่าค่ะ หนูตื่นพอดีน่ะ ป้าเป็นแม่บ้านเหรอคะ” “ใช่ค่ะ ป้ามาทำความสะอาดอาทิตย์ละหนึ่งวัน ปกติไม่ค่อยมีใครอยู่ นานๆ ทีจะเจอคุณแฮคสักครั้ง เอ่อ... คุณหนูมีอะไรให้ป้าช่วยมั้ยคะ”

ร่างอวบอิ่มสวมชุดเดรสสีดำเดินมายังห้องนั่งเล่น เมื่อหญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสรรพแล้ว เสียงกดกริ่งหน้าประตูเพนต์เฮาส์ดังขึ้นมาพอดี ไกอาจึงเดินไปดูหน้าจอแสดงผลที่อยู่ข้างๆ ประตู และเธอพบว่าเป็นหญิงสาวสวมชุดแม่บ้านสีดำ มือบางจึงเลื่อนไปเปิดประตูให้หญิงแก่อย่างเ ชื่องช้า “สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อโจลี่นะคะ เป็นแม่บ้านประจำที่นี่ค่ะ” โจลี่ แม่บ้านที่วินเซนต์จ้างให้มาทำความสะอาดที่นี่และดูแลทุกอย่างที่เพนต์เฮาส์เป็นประจำ เธอเอ่ยทักทายหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม

ใครนะ พุฒิตาหันมองซ้ายขวา ก่อนชี้ที่ตัวเอง แม่บ้านอะไรกัน เธอมาทำงานในตำแหน่ง ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารและสุขอนามัย’ ต่างหาก!

บ้าจริง เคยอยู่ต่างหาก “อ้อ! คุณเองหรือคะ นายจ้างบอกดิฉันว่าห้องนี้มีคนอยู่ เธอจะกลับมาตอนไหนก็ได้ ก็เลยจ้างให้เรามาทำความสะอาดทุกสองสัปดาห์” “นายจ้าง...คะ...ใครจ้างคะ” “ชื่อคุณหัสวีร์ค่ะ” แม่บ้านตอบ “คุณจะให้ฉันมาวันอื่นหรือรอฉันทำความสะอาดดีคะ” “ไม่เป็นไรค่ะ คุณทำงานได้เลย ฉันกำลังจะออกไปแล้ว”

"ฉันชื่อรัตน์ค่ะ เป็นแม่บ้านของแพนเฮาส์แห่งนี้" "แล้วแพนเฮาส์นี่เป็นของใครกัน ใช่ของผู้หญิงที่ชื่อม่านรุ้งหรือเปล่า"

“ไปทำงานแก้เหงาไหม” “ทำงาน? งานอะไรจ๊ะ” “บ้านนายหัวต้องการแม่บ้านไปทำความสะอาด” “นายหัวไหน?” “นายหัวกฤช”