แม่บ้าน

“อ๊าย… เสียวมากจ้ะพ่อสันต์จ๋า… อูย” สะใภ้บิดตัวไปมา เพียงแค่พ่อผัวกระดกปลายลิ้นรัวๆ ร่างของหล่อนก็แทบลอยตามกับลีลาการเบิร์นขั้นเทพของพ่อผัว “ใส่เถอะจ้ะ… หนูอยาก เอาแรงๆ แทงลึกๆ อย่าปรานีหนู” จากนั้นสะใภ้ก็มีอันต้องร้องครางลั่น เมื่อท่อนเอ็น ‘ฝังมุก’ ยาวใหญ่ใกล้เคียงท่อนแขนเด็ก อัดเข้ามาพร้อมกับจังหวะโก่งเอวกระเด้าเข้าใส่เต็มลำเต็มรู กระแทกเข้าสุดออกสุด เม็ดมุกเสียดครูดสองกลีบเบ่งบวม ทำเอาสะใภ้บิดตัวไปมา ได้ลิ้มลองท่อนเอ็นฝังมุกของพ่อผัว กระแทกรัวให้อย่างซาดิสม์ดุดัน

เมื่อ “ขวัญข้าว” หญิงสาวยากจนต้องมาทำงานเป็นแม่บ้านในสวนทุเรียนของ “กิตติ” เจ้านายหนุ่มเจ้าของสวนผู้แสนเย็นชา แต่เบื้องหลังแววตานิ่งนั้นคือแรงปรารถนาและความร้อนแรงที่เธอไม่อาจหนีได้…

น่านพยัคฆ์ มีปมอดีตอันแสนเจ็บปวด เขาจึงหันหลังให้กับความรักอย่างไร้เยื้อใย จวบจนกระทั่งได้เจอกับดอกเบี้ยถูกใจ แม่เนื้อหอมคนงาม แม่นางฟ้าประจำไร่ ความรักของเขาจึงกลับมาเบ่งบานขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ... นิดา สาวน้อยแสนอาภัพ เมื่อเธอสูญสิ้นบิดามารดา ชีวิตกลับต้องผกผันจากลูกคุณหนูอยู่สุขสบายกลับต้องกลายไปเป็นสาวใช้ให้เขาโขกสับ ซ้ำร้ายหนักไปกว่านั้น เธอดันถูกกำหนดในสัญญา ระบุให้เธอเป็นเพียงสะใภ้เอาไว้ขัดดอกเพื่อใช้หนี้เท่าน้น....

เรื่อง ทะลุมิติมาเป็นคุณนายทหาร ยุค 70 เมื่อพยาบาลสาวโสดทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณแม่ลูกหนึ่ง พวงด้วยสามีที่เกลียดเธอเข้าไส้ คล้ายสวรรค์จะยังไม่พอใจ เธอยังต้องมาสู้รบกับแม่สามีใจทราม แล้วจากนี้เธอจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไง เรื่อง เมื่อนางร้ายทะลุมิติมาเป็นหญิงชนบท เธอเป็นถึงนางร้ายเบอร์หนึ่ง ในชีวิตไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะทะลุมิติมาอยู่ในยุคที่อดยากถึงขนาดนี้ สามีก็ไม่รัก แถมเธอยังมีลูกสาวต้องเลี้ยงดูอีก ทั้งยังมีแม่สามีที่ร้ายกาจ แต่คนอย่างเธอหรือจะยอม เรื่อง ข้ามเวลามาเป็นหญิงชั่วช้าที่สามีจะหย่า หลี่เซียงเฟย ที่เป็นถึงบุตรภรรยาเอกของท่านกั๋วกง โดนลอบทำร้าย ทำให้นางข้ามเวลามายุค 80 แถมยังมีลูกหนึ่ง สามีก็เอือมระอา แม่สามีก็ไม่ปลื้ม แต่นางหรือจะสน เงินเท่านั้นค่ะที่นางต้องการ

ชีวิตที่แสนมีความสุขของผู้หญิงธรรมคนหนึ่ง ต้องมีเหตุ เหมือนผีผลักใ้ห้เธอต้องมาแต่งงาน กับผู้ชายที่ไม่เคยเห้นหน้า เพื่อรักษาหน้าตาของครอบครัว พี่สาวของเธอคือเจ้าสาวตัวจริง แต่หนีไปอยู่กับแฟนแล้ว

“ท่านพี่กลับไปก่อนเถอะ… ข้าอยากเล่นน้ำต่อสักพัก… ” อารมณ์ที่ยังค้าง ทำให้ซูเจียวยังรู้สึกงุ่นง่านไม่หาย “งั้นข้าจะรอ… ” “ไม่ต้อง… เดี๋ยวข้าตามกลับไป” ซูเจียวรีบกล่าว… ทำให้สามีของนางต้องกลับไปก่อนเพราะรู้สึกหนาวเหมือนจะเป็นไข้ อาจเป็นเพราะว่าเขาใช้ร่างกายทำงานอยู่ท่ามกลางแสงแดดร้อนมาทั้งวัน ครั้นเมื่อมาเจอกับน้ำเย็นร่างกายจึงปรับตัวไม่ทัน ซูเจียวมองส่งจนร่างของสามีลับไปจากสายตา… และตอนที่นางขยับกายลุกขึ้นมานั่งคุกเข่า จู่ๆ ร่างสูงใหญ่กำยำก็พุ่งออกมาจากพงหญ้าที่ซุ่มดูอยู่ข้างหลัง “อ๊ะ… ” ซูเจียวสะดุ้งเมื่อโดนจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว… ครั้นเมื่อเหลียวกลับมามอง นางก็ต้องตกใจเมื่อแทบช็อกเมื่อพบว่าชายที่กำลังจับลำเอ็นยาวใหญ่แทงเข้าใส่รูสวาทของนางอย่างแรงนั้นคือลี่ถังพ่อสามี “ท่านพ่อ… อ๊ะ… อ๊ายยยยย… ” ซูเจียวสะดุ้ง นางร้องอุทาน ก่อนที่เสียงตกใจนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงของความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่เมื่อลี่ถังเอามือรวบสะโพกของนางแล้วโก่งเอวแทงลำเอ็นรัวเข้าใส่เป็นจังหวะ “อ๊ายยย… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ” ซูเจียวเพิ่งอารมณ์ค้างมาจากสามีของนาง… ร้องครวญครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน

เมื่อโชคชะตา (และหนี้สิน) ถีบให้ ‘พุฒิตา ซูเชฟสาวสายมูเลี้ยงแมว’ ต้องกลายมาเป็น แม่บ้านจำเป็น ของ ‘ราเชนทร์ นักกฎหมายสุดเนี้ยบสายซึน’ งานนี้ไม่ใช่แค่บ้านต้องสะอาด อาหารต้องเลิศรส แต่หัวใจก็ดันสั่นสะเทือนจนเก็บอาการไม่อยู่! จากแม่บ้านมือใหม่ผู้ชอบดูดวงเปิดไพ่อยู่เป็นนิจ ดวงตกต้องมาปะทะกับนายจ้างที่ขยันบ่นใส่เธอยับ แต่ไหงไป ๆ มา ๆ เขากลับคอยเฝ้าหน้าจอนั่งดูแม่บ้านตัวเองทั้งวันซะงั้น!? จากศัตรูที่ไม่มีวันลงรอย สู่คู่กัดที่ต้องใช้ชีวิตใต้ชายคาเดียวกัน เรื่องราวชุลมุนวุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้น ทั้งฮา ทั้งหวาน และทั้งเขิน เพราะบ้านหลังนี้…ไม่ได้สะอาดแค่พื้น แต่สะเทือนมาถึงหัวใจ!

ตื่นขึ้นมาพบลูกกับสามีที่จากไป แต่น้ำท่วมใหญ่กำลังจะมา! มีมิติ มีเสบียง มีครอบครัวดี ซือหยาไม่สนคำครหา ใช้เงินซื้อที่นา ที่อยู่อาศัย ที่ทำกิน! สร้างความมั่นคง จนคนที่เคยดูถูกต้องก้มหัวขอความช่วยเหลือ!

ที่ฉันรับเธอมาอยู่ด้วยนั่นเพราะแม่เธอขอร้อง ทำงานเป็นคนใช้ในบ้านหลังนี้ได้ถือว่าบุญแล้ว...“เพราะเป็นลูกสาวเมียน้อยใช่ไหมหนูถึงได้ถูกรังเกียจขนาดนี้ แต่ก็ดี หนูจะได้ไม่รู้สึกผิดเอาทีหลัง :) ”

เธอกับเขารักกัน ในวันที่ชายหนุ่มเป็นเพียงแค่ยามส่วนเธอก็แค่แม่ค้าขายข้าวแกง แต่วันนี้จากยามเขากลายเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลใหญ่เจ้าของโรงสีและกิจการอื่น ๆ อีกมากมาย ฐานะที่เปลี่ยนไป ก็ทำให้การแสดงออกของตฤณเปลี่ยนไปด้วย คำว่ามือที่สามจะไม่มีค่าเลย ถ้าสองคนจับมือกันแน่นพอ