โหดเหี้ยม

นิยายรักจีนโบราณ เรท NC25+ ไป๋หลินเอ๋อร์ : ลูกสาวชาวนา ปลอมตัวเข้ามาในสำนักคุ้มภัยเสวี่ยจง ในฐานะ ยิ่งตี้ เพื่อตามหาชายคนรัก โจวหมิงเจ๋อ : เจ้าสำนักคุ้มภัยเสวี่ยจง รูปงามดั่งเทพ แต่เย็นชา โหดร้าย บิดาของโจวจางหมิ่น ไป๋หลินเอ๋อร์ ลอบเข้ามายังสำนักคุ้มภัยเสวี่ยจงในฐานะยิ่งตี้ สินสอดของเจ้าสาวมอบให้เจ้าบ่าว บุตรชายคนโตของตระกูลโจว เพื่อสืบหาคนรักที่ถูกจับตัวไว้ ทว่าโจวหมิงเจ๋อ เจ้าสำนักผู้เย็นชา ปีศาจร้ายในคราบมนุษย์ บุรุษชั่วข้าสังหารคนรักนางต่อหน้า ประทับตราบนหัวไหล่ กรีดเลือดร่วมสาบาน เป็นตายพรากจาก ผูกสัญญาสองเรา อยู่ร่วมใช้ชีวิตคู่กันนิจนิรันดร์ หากต้องการหนีจากอสูรร้าย มีเพียงความตายเท่านั้น ทว่า...ตระกูลโจวมีความลับซุกซ่อนไว้ นางจะทำเช่นไรเมื่อได้รับรู้บางสิ่ง ปีศาจตนนี้อาจไม่ใช่ปีศาจสำหรับนางอีกต่อไป?

"ฉันเป็นคนประมูลเธอมา เท่ากับว่าเธอเป็นของฉัน!" มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นกับหญิงสาวที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในอดีตหลังจากที่เขาประมูลเธอมา ทั้งที่เขาพยายามห้ามใจ..ไหนเธอดันกลายเป็นขนมหวานจานโปรดของเขาได้ มาเฟียหนุ่มที่ขึ้นว่าไร้หัวใจและโหดเหี้ยมที่สุดจนคนในเมืองต่างหวาดกลัว แม้แต่กฏหมายก็ทำอะไรเขาไม่ได้...เคยโดนคนลอบสังหารหวังจาคร่าชีวิตของเขาผู้ซึ่งมีอิทธิพลมากที่สุด แต่ดวงคงยังไม่ถึงคาดพัดพาเขามาเจอกับพ่อลูกคู่หนึ่ง ซึ่งได้ช่วยชีวิตของเขาและลูกน้องคนสนิทไว้และเขาจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลย แต่เมื่อจะกลับมาสองพ่อลูกก็หายไป! ใครจะไปคิดว่างานประมูลใหญ่ที่เขาจัดขึ้นนั้น ทำให้เขาได้พบกับหญิงสาวในกรงทอง ตอนแรกแค่สนใจจะรับมาเป็นลูกน้องมือซ้ายและเอาไว้แก้ขัด แต่เมื่อเปิดผ้าปิดตาของเธอออก กลับกลายเป็นเด็กสาวคนนั้นที่เติบโตขึ้น! ลูกสาวของผู้ที่เคยช่วยชีวิตเขา "คุณสินะที่ประมูลฉัน" "......." "เลวสิ้นดี!" เด็กสาวที่น่ารักคนนั้นได้หายไปเสียแล้ว เหลือแต่เพียงหญิงสาวที่ดื้อด้านสุดๆ จนเขาหมดความอดทน!!

เรย์ คาร์เทอร์ เจ้าพ่อมาเฟียร้ายแห่งอาณาจักรคาเทอร์ (เพื่อนรักของหมอกฤษฎิ์จากคุณหมอที่รัก เรย์ของน้องแก้มใส) โคตรโหด โคตรเถื่อน โคตรร้าย มองความรักเป็นเรื่องไร้สาระ แต่กลับมาแพ้ทางให้สาวขี้ยั่วขี้อ่อยอย่างเธอพลอยไพลิน พลอยไพลิน สาวสวย Sexy ขี้ยั่ว ใจถึง กล้าได้กล้าเสีย เธอไม่เคยรู้เลยว่าความกล้าที่นำพาให้เธอเดินเข้ามาในโลกสีเทาของเขา จะทำให้ทั้งตัวและหัวใจของเธอถูกพันธนาการเอาไว้กับผู้ชายที่ชื่อเรย์ คาร์เทอร์อย่างหมดสิ้นหนทางที่จะหลีกหนีไปไหนได้

มาเดลีน ครอว์ฟอร์ด​ มีสัญญาใจที่ให้ไว้กับ เจเรมี่ วิทเเมน​ เมื่อครั้งที่ทั้งคู่ยังเยาว์วัย ตลอดระยะเวลา 12 ปี​ เธอเฝ้ารอที่จะได้เป็น'เจ้าสาว'​ แต่แล้ว คนที่เธอหลงรักมาตลอดดันเป็นคนเดียวกับคนที่ส่งเธอเข้าไปอยู่ในคุก!​และด้วยน้ำมือของคนที่รัก เธอต้องก้าวผ่านช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดทุกข์ระทม ซ้ำแล้วเธอต้องทนเห็นผู้ชายที่เธอรักกำลังตกหลุมรักผู้หญิงอีกคน ... ที่ไม่ใช่เธอ 5 ปี ผ่านไปอิสระเป็นของเธออีกครั้ง เธอหันหลังให้ความอ่อนแอที่เคยมีในอดีตทั้งหมด การกลับมาของเธอในวันนี้มาพร้อมความเด็ดเดียว เเละเข้มเเข็ง เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เขาสามารถดูถูกเหยียดหยามได้อีกต่อไป!!! ความเข้มแข็งที่เธอมีในครั้งนี้จะฉีกกระชากหน้ากากของบรรดาผู้ที่แสร้งแกล้งบริสุทธิ์ออกมาก่อนจะเหยียบย่ำขยะเหล่านั้นให้จมดิน ผู้ชายคนนั้นต้องได้รับบทเรียน เธอต้องการให้เขาเจ็บปวด ผู้ชายที่ทำผิดต่อเธอนับครั้งไม่ถ้วน การแก้เเค้นกำลังจะเริ่มขึ้น... แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนจากคนโรคจิตที่เย็นชาไร้ซึ้งหัวใจมาเป็นผู้ชายที่แสนอบอุ่นและดูเป็น

เดิมทีเขาคือนายน้อยแห่งแดนมังกร ที่มีมรดกมหาศาลทว่าสี่ปีของการย้ายเข้าไปอยู่ในครอบครัวของภรรยา เขาจำต้องปกปิดสถานะทางสังคม เขาทั้งโดนข่มเหงรังแกและถูกมองด้วยความดูถูกอย่างไรก็ตาม เพื่อลูกสาวและภรรยาแล้ว เขาจำต้องกลับไปยังแดนมังกรมา เพื่อรับมรดกทุกอย่างเพราะครั้งหนึ่งเคยสัญญากับหล่อนว่าจะหล่อนต้องมีชีวิตที่ร่ำรวย ณ ตอนนี้ แม้แต่โลกทั้งใบก็ให้หล่อนได้

ผู้ชายคนนั้น คู่หมั้นของพี่สาวฉัน ใครจะไปคิดว่าเขาจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่นอนกับฉันคืนนั้น ถึงมันจะเป็นแค่ความผิดพลาด แต่เรื่องนั้นฉันไม่เคยลืม —————— เธอหันหน้ามาทางผมก่อนจะซบหน้าลงตรงหน้าอกผมทำราวกับว่าแสดงความเป็นเจ้าของ “อย่าทำแบบนี้ แล้วก็นั่งลง ดี ๆ” ผมพูดดุและรู้สึกไม่สบอารมณ์ ที่เธอมาทำท่าทางแบบนี้กับผม “อยากนั่งคร่อมพี่จัง ขอนั่งคร่อมหน่อยได้ไหมคะ...” คำถามของเธอทำให้ผมพอใจ หน้าตาของเธอดูใสซื่อไม่เหมือนกับคำพูดและการกระทำผมคิดว่าเธอไม่น่าจะใช่คนที่มาเสนอตัวให้ผู้ชายแบบนี้นะ เหอะ!! นี่สินะที่เขาว่าอย่ามองคนแค่ภายนอก “ถ้าอยากนั่งคร่อมฉัน เธอก็ต้องนั่งคร่อมฉันทั้งคืนนะไหวไหม หื้มม...” ผมปัดไรผมที่ปกปิดใบหน้าของเธอไปทัดไว้ข้างหู “ไหวสิคะ พริ้งไหว” “เธอเสนอให้ฉันเองนะ หึ!!”

ในปีที่สี่ของการแต่งงานกับฟู่อิ่นโจว ลู่เหมียนก็ตั้งครรภ์ เธอถือเอกสารไปโรงพยาบาลเพื่อทำประวัติฝากครรภ์ แต่ในระหว่างการตรวจสอบข้อมูล พยาบาลกลับแจ้งว่าทะเบียนสมรสเป็นของปลอม ลู่เหมียนตะลึง: "ของปลอมเหรอคะ? เป็นไปไม่ได้!" พยาบาลชี้ไปที่ตราประทับโลหะบนเอกสาร: "ปั๊มตรงนี้เบี้ยว รหัสก็ผิดด้วยค่ะ" ลู่เหมียนยังไม่ตายใจ เธอรีบไปตรวจสอบที่สำนักงานเขตอีกครั้ง คำตอบที่ได้รับเหมือนกันทุกอย่าง "คุณฟู่แต่งงานแล้ว ชื่อคู่สมรสคือลู่จือยวน..." ลู่จือยวน? ลู่เหมียนราวกับถูกฟ้าผ่า สมองว่างเปล่าไปหมด! ลู่จือยวนคือพี่สาวต่างมารดาของเธอ และยังเป็นรักแรกของฟู่อิ่นโจวด้วย ตอนนั้น พี่สาวหนีงานแต่งงานเพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศตามความฝัน ทิ้งฟู่อิ่นโจวไปอย่างไม่ไยดี แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายมาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฟู่อิ่นโจว!

ในขณะที่ทุกคนในครอบครัวกำลังฉลองวันเกิดให้น้องสาว ฉันกลับถูกขังอยู่ในโรงงานร้างพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด น้องสาวจ้างนักเลงสี่คนมาทรมานฉันจนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ทว่าฉันใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆ คลานไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาสามี "ลี่อวิ๋นเจ๋อ ฉันบาดเจ็บสาหัส คุณรีบมาช่วยฉันที...อยู่ที่โรงงานไม่ไกลจากนี้เอง ไม่เสียเวลาคุณมากหรอก" เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันน่าสมเพชและอ่อนแรงของฉัน สามีกลับแค่นหัวเราะออกมา "สวี่ซือเหนียน ร้องไห้โวยวายไม่ได้ผล ก็เลยเริ่มบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจแล้วใช่ไหม?" "เพื่อที่จะพังงานวันเกิดของน้องสาว เธอถึงกับทำทุกวิถีทางเลยสินะ รีบเอาของขวัญกลับมาขอโทษน้องสาวเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก ปลายสายก็มีเสียงน้องสาวตะโกนเรียกเขาดังแว่วมา เขาไม่รู้เลยว่า ในวินาทีที่สายถูกตัดไป ฉันก็ไม่ต้องการการให้อภัยจากเขาอีกแล้ว และไม่รู้ด้วยว่า ศพส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่ทำให้แพทย์นิติเวชผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาถึงกับต้องขมวดคิ้วและเบือนหน้าหนี... คือภรรยาที่เขาเกลียดชังมานานหลายปี

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว