روايات وقصص ضمن โหดเหี้ยม

แน่นอนว่าทุกคนล้วนตกใจเหลือเชื่อกับข่าวที่ได้รับ เพราะหงเฮยหลงมิใช่แค่โจรป่าเถื่อนชั้นต่ำอย่างที่เข้าใจผิด แต่เป็นถึงเจ้าแห่งหุบเขาเฮยซานฉายาปีศาจมังกรดำ ผู้ยิ่งใหญ่ลึกลับที่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าล่วงล้ำ

�ม่โฉวเอ่ยจบก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณของตนเองออกมา เกิดหมอกดำของความชั่วร้ายคล้ายดังหลุมดำ สัตว์สี่ขาเดินออกมาจากหลุมนั้นและคำรามเสียงดัง มันคือไฮยีน่าร่างกายไม่ใหญ่หรือเล็กแต่กลับทรงพลัง ดูน่าเกรงขาม ที่ขาของมันสี่ข้าง ถูกหุ้มด้วยเหล็กหนามสีเงินแวววาว เคี้ยวยาวกว่าไฮยี น่าที่เคยพบเห็น ตัวของมันเต็มไปด้วยรอยบาดแผลเหมือนกับรอยบาดแผลนั้นเป็นเพียงแค่เครื่องประดับบนตัวที่ทำให้มันดูน่าเกรงขามเท่านั้น "สัตว์ชั้นต่ำเช่นเจ้า อยู่ไปก็รกแผ่นดิน"

ย่างน่าเวทนา ร่างไหม้สูงใหญ่นั้นค่อยๆ เดินผ่านร่างของชายผู้เป็นนายของมัน ก้าวเข้าหาบ่าวชายคนหนึ่งที่ยืนนิ่งจ้องมองมันตาเบิกโพลงพร้อมกับปลดปล่อยเยี่ยวรดพื้นอย่างหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ มันอ้าปากจนเห็นกล้ามเนื้อสีแดงส่งกลิ่นเน่าเหม็นคละคลุ้ง กว่าจะรู้สึกตัวร่างของบ่าวชายตนหนึ ่งก็ถูกตัดฉับด้วยคมเขี้ยวจนเหลือแต่กายที่ไร้ศีรษะ

อสุรกายความมืดบอด (The Blinding Void) ปีศาจตัวที่สาม เป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด รูปร่างของมันคล้ายเมฆหมอกสีดำหนาทึบที่ลอยเข้ามาในทางเดินทันทีที่มันปรากฏตัว มันดูดซับแสง ทำให้ทางเดินลับนั้นมืดมิดจนมองไม่เห็นอะไรเลย * "มองไม่เห็น! ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!" เร็นรู้สึกตื่นตระหนก ความมื ดมิดทำให้เขาไม่สามารถใช้ทักษะการต่อสู้ได้ * "ข้าก็มองไม่เห็นเหมือนกัน! บาระ! ใช้ผ้ายันต์!" มาวินตะโกน

มีเสียงกรีดร้อง ทั้งยังมีเสียงร่ำไห้ ถึงขั้นมีเสียงร้องเรียกมารดา โจรภูเขาวิฬาร์ผู้ถูกขนานนามว่าเหี้ยมโหด เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกว่าความเหี้ยมโหดที่แท้จริงเป็นอย่างไร บางคนไม่โดนระเบิด แต่กลับล้มลงแน่นิ่งบนพื้น ฉี่ราดกางเกง

เผชิญหน้าจอมมาร/2 สายตายังคงจับจ้องร่างนั้นไม่วางตา เกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว ผ้าห่มนวมสีหวานลายดอกไม้ ห่มคลุ่มร่างนั้นจนมิดเห็นเพียงศีรษะเล็กๆโผล่ออกมาแค่ช่วงบน มือเรียวยื่นมาแตะส่วนที่คิดว่าเป็นหลังของคนในโปงผ้า ก่อนจะโถมตัวลงไปรวบร่างนั้นมากอดแรงๆ “ว้าย! ใครน่ะ ปล่อยนะ” เสียงกรี๊ดดังมาจากร่างในผ้าห่ม พร้อมกับอาการดิ้นขลุกขลักอย่างคนที่ตกใจสุดขีด ทำให้คนที่อยู่นอกผ้ายิ้มขำ หากไม่ปล่อยง่ายๆ กลับกอดรัดร่างนั้นแน่นขึ้น

แฮร่ แฮร่ ฉั้วะ ฉึก ตุ้บ เหลียนฮวามองเขาใช้ดาบฟันหัวซอมบี้ตาไม่กระพริบ ขนาดฆ่ายังทำหน้าตาย เชื่อเขาเลยจริงๆ “มาทำไม” หญิงสาวถามเสียงนิ่งเก็บสีหน้าดีใจเอาไว้ ยื่นมือออกไปวาดฟันพวกมันที่เข้ามา ทว่าถ้านางไม่ได้ตาฝาด เหตุใดแค่เขาใช้สายตามอง ซอมบี้พวกนี้ถึงทำท่า แค่ยืนขู่ไม่เข้าไปโจมเขาเลยล่ะ แต่ดูนางสิเข้ามาหลายตัวพร้อมกันเลยทีเดียว

16 จับผี เว่ยเสี่ยวเหอตวาดพลางกดจุดที่หัวไหล่จนร่างนั้นทรุดฮวบลงกับพื้น นางจุดตะเกียงส่องหน้าอีกฝ่ายทันที แสงไฟเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างซูบผอมเนื้อตัวมอมแมม สวมชุดขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยเขม่าดำ เขาสั่นไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่กลัวผีแต่กลัวผู้ห� �ิงที่เรี่ยวแรงมหาศาลตรงหน้า “อย่าทำอะไรข้าเลยแม่นาง ข้าผิดไปแล้ว” ชายผู้นั้นพร่ำอ้อนวอน “เจ้าเป็นใคร มาแกล้งเป็นผีหลอกคนทำไม”

ก๊อกๆๆ เหมือนผีจะหลอกเขากลางวันแสกๆ เพราะเสือไม่เห็นใครเลยแต่เสียงเคาะประตูยังดังอย่างต่อเนื่อง เสือจึงต้องเปิดประตูออกไปดู ว่าผีที่ไหนมาเคาะประตูบ้านกลางวันแสกๆ “Gruetzi” ทันทีที่เสือเปิดประตูออกไป ก็เจอเด็กคนนึงยืนยิ้มกว้าง ก่อนจะพูดอะไรก็ไม่รู้

หึหึ เทวากลั้วขำในลำคอ “ทำไมวะ หรือมึงมีหลักแหล่งลงหลุมแล้วเหรอถึงได้ขำเหมือนไม่สนใจของรางวัลที่กูให้”