ล่อลวงรักคุณอามาเฟีย Mga Nobela at Kwento

EP35 - เล่ห์รัก กลร้าย เจ้านายมาเฟีย (มาเฟีย) มาเฟียขมวดคิ้วแล้วมองหน้าหญิงสาวด้วยความตกใจ นี่เธอกำลังเถียงเขาอยู่ใช่ไหม

� สักที "อาหงส์ อาเฟิส อาม่าขอให้ลื้อทั้ง 2 ครองคู่กันตลอดไป อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุข มีอะไรก็หันหน้าคุยกัน ให้พวกลื้อจำวันนี้เอาไว้ให้ดี รักกันยังไงก็ขอให้รักกันแบบนั้นตลอดไป" อาม่ากิมฮัวก็อวยพรพร้อมกับน้ำตาซึม ในที่สุด หลานสาวที่เธอรักมากที่สุด ก็เป็นฝั่งเป็นฝ าสักที

ขวัญรดาเผลอยิ้มออกมากับท่าทีขี้โอ่ของระบบฯ แต่รอยยิ้มของเธอก็ต้องหุบลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงของอาม่า "อะไรกันอาช่อ!" อาม่าที่เห็นท่าทีของลูกสะใภ้ก็รีบปรี่เข้ามาดู "ถูกหวยเหรอลูก! ถูกหรือเปล่า" หล่อนถามอย่างตื่นเต้น

เขาแค่นเสียงถามอย่างเย้ยหยัน เย้ยหยันตัวเองที่โง่งมให้หล่อนหลอกล่อล้อเล่นตามอำเภอใจ อมิยากระชับอ้อมแขนที่โอบรอบเอวเขา “โธ่ เบิร์น แอมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรสักนิดนะคะ แอมรักคุณ แอมรักคุณมากที่สุด”

ฉันว่าอย่างใจคิดหน้าตาวิตก ฉันไม่ได้อยากจะไปเป็นหนึ่งในบรรดาเมียของคุณทศพลนะ ฉันไม่ชอบผู้ชายซาดิสม์ ฉันชอบผู้ชายสุขรุมอ่อนโยนแบบท่านรอง

เธอหายตัวไปพร้อมตราบาปว่าหนีตามชายชู้ ทิ้งให้เขาเจ็บปวดและเลี้ยงลูกเพียงลำพัง เขารอวันที่จะได้แก้แค้น แต่เมื่อเธอกลับมาคนที่ร้องไห้และเจ็บที่สุด กลับเป็นหัวใจของเขาเอง

ลี่ซื่อ หรือโม่ฮูหยินผู้สง่างามในวันเก่าไม่มีแล้ว มีเพียงสตรีวัยกลางคนที่แม้ยังคงมีเค้าความงดงาม หากแต่ความอิดโรยซูบซีดกลับทำให้นางดูอ่อนแอเต็มทน ...ดูเหมือนนางจะล้มป่วยจริงๆ “อวี๋เอ๋อร์” หญิงสาวมองเห็นความรู้สึกผิดในดวงตาแดงก่ำคู่นั้น เพียงแต่จะถามหาความเห ็นใจจากนาง? นางไม่มีให้ และไม่มั่นใจว่าโม่อวี๋คนเดิมจะสามารถให้อภัยมารดาของตัวเอง

เอวาลงจากรถรีบเดินเข้าไปหาคนรักของลูกชาย ความทุกข์ใจของการรอใครสักคนเธอเคยผ่านมาหมดแล้ว ตอนนั้นสามีไปออกรบช่วยประเทศพันธมิตรไม่รู้ว่าสามีเป็นตายร้ายดียังไงความทรมานนั้นมากกว่านี้หลายเท่าตัวนัก "หนู" มุกงามได้ยินเสียงคนเรียกก็เลยหันกลับไปมอง "คุณแม่คะ" เธอไม่รู้ตัวว่าเผ ลอเรียกท่านว่าแม่ด้วยซ้ำ

ความรักของเขาจะติดตามเธอไปทุกหนแห่ง และความรักนี้ จะไม่มีวันที่ใครจะได้ครอบครองมันอีกนอกจากกอหญ้า “ฉันจะรักเธอแค่เพียงคนเดียวกอหญ้า…” อัลฟ่าเอ่ยเช่นนั้น เหม่อมองท้องฟ้าคล้ายกลับส่งกอหญ้ากลับสู่สวรรค์

ซูชิงลั่วอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขนแล้วหันมาให้นางดู มุมปากก็ยิ้มตลอดเวลา “อามาหาเจ้าแล้วนะ พอโตขึ้นต้องรักอาให้มากๆ นะรู้หรือไม่” ลู่เหิงจือก้มศีรษะเหลือบมองนางด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือไปแตะแก้มของเด็กเบาๆ แล้วโบกมือเรียกลู่ซือไหว “เจ้ามาดูนี่สิ ดวงตาเหมือนพี่สะใภ้ของเจ้าห รือไม่”