Novel & Cerita ลูกสาวครูบ้านนอก

มยุรีส่ายหัวอย่างระอากับเสียงตึงตัง สอนกี่ครั้งก็ไม่เคยจำสักทีว่าอย่าวิ่งขึ้นบันได นางหันกลับมาส่งยิ้มแหย ๆ ไปให้ภูผา ลูกชายเพื่อนที่นางรั้งตัวให้อยู่รอรับกับข้าวกลับไปด้วย รู้สึกขายหน้าไม่น้อยที่ลูกสาวทำตัวไม่น่ารักต่อหน้าคนอื่น ทั้งที่ตัวเธอขึ้นชื่อว่าเป็นครูผู้ประสาทวิ ชา สั่งสอนลูกศิษย์ลูกหามาตั้งกี่สิบรุ่น แต่กลับสั่งสอนลูกตัวเองไม่ค่อยได้

สำหรับเธอแล้วมันช่างดูผิดแปลกจากสิ่งที่ควรจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นก็ดูมีเงินไม่น้อย แต่ทำไมคนลูกถึงได้ดูเหมือนบ้านนอกเข้ากรุงไปได้ “คุณคิดถูกแล้วครับผมไม่เคยออกมาเจอโลกอื่นนอกจากคนในโรงเรียนจริง ๆ”

“ยายน้ำหลานสาวเรก็เหมือนแม่ไม่มีผิด ขี้เกียจทำงานบ้าน เมื่อไหร่จะไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยก็ไม่รู้” ประโยคนี้มันทำให้ฉันจี๊ดขึ้นสมอง อะไรว๊า...คนที่ต้องไปจากบ้านหลังนี้คือน้าสาวของฉันต่างหาก เพราะถ้าพูดกันตามความจริงถ้าแม่ฉันไม่สงสารว่าน้าเรไรยังไม่มีผัวก็คงไม่ให้มาอยู่กลายเป็น หอกข้างแคร่แบบนี้ มาอยู่กินกับเราไม่พอแถมยังมาแอบเล่นชู่กับผัวแม่ หมั่นไส้ชะมัด

นินิวก็ยกมือสวัสดีคุณครูอย่างที่เนยอบรม ถึงจะเรียนโรงเรียนนานาชาติแต่การไหว้เป็นเอกลักษณ์ของไทย เธอจึงบอกลูกว่าต้องไหว้ผู้ใหญ่อย่างอ่อนน้อมทุกครั้งและลูกสาวของผมก็ทำได้อย่างน่ารัก ลูกผมโคตรน่ารัก “ฝากน้องด้วยนะคะคุณครู” “พ่อจ๋า” ลูกสาวตัวน้อยของผมโผเข้ากอดขาผมไว ้แน่น ทำให้ผมต้องย่อตัวกอดลูกสาวไว้ หัวใจคนเป็นพ่อเวลานี้กำลังร้าวรานราวกับจะแตกสลาย

ฮูหยินเฮอมองเด็กสาวที่เดินออกมาจากสำนักศึกษาด้วยท่าเดินอ่อนช้อย ตอนเดินขึ้นรถม้าก็น่ามอง เสียดายที่ครอบครัวธรรมดาเกินไป ไม่เช่นนั้นนางจะเล็งให้บุตรชายตนเอง แต่นี้ต้องหาให้บุตรของน้องสามีที่เป็นบ้านรอง จะหาต่ำเกินก็ดูจะเป็นการจงใจเกินไป ถึงให้สาวใช้ลองสืบหาคุณหนูสก ุลไม่โดดเด่นแต่ดูดีเพื่อแสดงให้รู้ว่านางใส่ใจบุตรชายบ้านรอง "นางเป็นบุตรสาวบ้านไหนรึ?" "นางเป็นบุตรสาวบ้านหลัวเจ้าคะ บิดาเป็นช่างสร้างบ้านที่หมู่บ้านฝูเหยาเจ้าคะ"สาวใช้คนสนิทรายงานตามที่ได้สืบมา

ครูสมรวัยสี่สิบกว่ามองเด็กหญิงที่ย่างเข้าวัยสิบสี่อย่างสงสัย ก่อนที่จะขอตัวเรียกไปคุยด้วย “เป็นแบบนี้นี่เอง ครูได้ข่าวว่าครอบครัวหนูย้ายไปอยู่ที่อื่น ครูก็ไม่รู้ว่าที่ไหน หนูคงลำบากมากนะลูก” “หนูอยากเรียนค่ะครู แต่ไม่มีเงิน ที่บ้านหนูไม่เหลืออะไรอีกแล้ว” เด็กน้อยร้องไห้สะอื้นเบา ๆ ในโชคชะตาของตัวเอง โผเข้ากอดร่างของครูสมรเอาไว้แน่น ครูสมรกอดรัดร่างเด็กสาวอย่างสงสารจับใจ

มินตราพูดไม่ออกเมื่อได้ยินขอร้องของชายสูงวัย เธอเป็นเพียงครูสาวบ้านนอกผู้เรียบง่าย ไม่เคยมีประสบการณ์ในเรื่องซับซ้อนเช่นนี้มาก่อน

บทที่ 10 ผ้าแพรอาบน้ำแต่งตัวเตรียมที่จะพาลูกสาวนั้นไปเที่ยวข้างนอกพาไปโรงเรียนเด็กศูนย์ของประเทศโรงเรียนนานาชาติที่มีแต่ลูกคนรวยคนมีเงินเรียน

หญิงสูงวัยที่ยังสวยตามวัยยืนมองลูกสาวจากระเบียงเล็ก ๆ หน้าบ้าน คุณครูพัชรีปีนี้อายุหกสิบปีพอดิบพอดี เกษียณออกมาอยู่บ้านอย่างสบายใจ จากที่ไม่มีลูกกวนตัว มีผัวกวนใจ เวลานี้ผัวไม่มีแต่ลูกตัวดีกำลังกลับมากวนตัว “แม่หิว” นั่นไงขายังไม่ก้าวลงจากรถก็กวนเธอทันที “จะกินอะไร ” คุณครูเอ่ยถามลูกสาวคนเดียว นี่มีแค่คนเดียวยังกวนตัวขนาดนี้ ถ้าใครมีลูกมากนอกจากจะยากจน คุณครูคิดว่าคงอยู่ยากด้วยอีกอย่าง

"พ่อไม่ให้ไป" คำแรกจากปากประมุขของบ้าน เขายอมให้ลูกสาวออกไปทำงานนอกบ้านได้เพราะอยู่ในสายตาของเขาด้วยบอดี้การ์ดเกือบสิบคนแต่ครั้งนี้เขาให้ไม่ได้ที่นั้นมันไกลเกินกว่าที่อิทธิพลของเขาจะไปถึง