โศกนาฏกรรม Novels & Stories

กระทั่งวันหนึ่ง ช่างไม้คนหนึ่งไปเจอศพของภรรยาคนตัดไม้ในห้องใต้ดิน พบว่าท้องของภรรยาเขาถูกผ่า อวัยวะภายในหายหมด กลายเป็ฯศพที่แห้งเหี่ยว ช่างไม้รายงานเรื่องนี้ต่อกษัตริย์โบราณ ท่านจึงเริ่มตระหนักถึงปัญหา แต่ก็สายไปเสียแล้ว

"แม่งอย่างมาแสร้งทำเป็นโศกเศร้าเสียใจ พี่สาวฉันตายแล้ว แกกับผู้หญิงร่านคนนั้นได้อยู่ด้วยกันแล้ว แกดีใจมากใช่ไหม" สวี่จื้อต่อลู่หลีหมัดหนึ่ง เขาต่อไปด้วยร้องไห้ไปด้วย "แกมันไอ้ชาติชั่ว พี่ฉันรักแกขนาดนั้น แกล่ะ แกไม่ช่วยเธอ แกให้เธอตั้งท้องลูกของแกแล้วตายไป แก มันสรเลว แกกับลู่โยวต่างเป็นคนชั่ว พวกแกต้องได้ชดใช้กรรม"

เมลดาตกใจจนหน้าซีด “ก็เขาบอกผมเองว่าตอนอยู่อเมริกาเขาอยู่กับคุณแค่สองคนพอกลับมาที่นี่ถึงมีลุงวิน มีคุณยายถ้าพี่วินเขาเป็นพ่อของบอสตันจริงๆ เขาจะทิ้งให้คุณอยู่กับลูกแค่สองคนเหรอโมเดล” “คุณเคยเจอบอสตันแล้วเหรอ” “ผมเห็นเขาครั้งแรกที่งานศพ” “แต่วันนั้นคุณไม่ได้คุยกับเขา อย่ามาโกหกฉันหน่อยเลยค่ะวาคิม”

อนย้าย ด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่และความมุ่งมั่นที่จะได้พบหลงเหยียนอีกครั้ง หวงจิงอวี๋ใช้ปลายคมมีดแหลมคมกรีดลงบนเนื้อของตน ริมฝีปากท่องตามอักขระในคัมภีร์โบราณที่เขาแอบท่องจำเอาไว้ คำสาปที่เขากำลังใช้เป็นการจองจำวิญญาณของตนเองไว้ เพื่อรอคอยวันที่จะได้พบหลงเหยียน อีกครั้งในห้วงเวลาเดียวกัน

ไวล์ลีพูดขึ้น "สะกดจิต?" "ใช่ จะมีแวมไพร์ตนหนึ่งชื่อว่าโครนอส เขาสามารถสะกดจิตแวมไพร์ที่มีเลือดผสมได้ยกเว้นเลือดแท้เขาไม่สามารถทำได้ต่างกับมนุษย์ที่โครนอสสะกดจิตได้ง่ายแต่ต้องแลกกับการให้กินยาเพื่อเขาจะได้ควบคุมตลอดไป"

สรวิชญ์มองรินรดาที่ขึ้นรถของกนกอรก่อนที่จะขับออกไปจนหายไปจากสายตา แทนที่เขาจะรู้สึกดีใจที่ตัวเองกำลังจะหย่ากับรินรดา เขาจะได้มาใช้ชีวิตอยู่กับกวินนาถ แต่พอเขารู้ว่า เขากำลังจะหย่ากับรินรดาจริง ๆ หัวใจของเขากลับรู้สึกหนักอึ้งพิกล ราวกับของสำคัญบางอย่างกำลังหลุดหายไ ปอย่างไม่มีวันหวนกลับอีกครั้ง ทว่าพอสติสัมปชัญญะก็กลับคืนมา เมื่อเสียงของยี่หวาบ่นดังลั่นรถ เมื่อเธอต้องจ่ายเงินจำนวน สิบล้านแลกกับการได้เขามาครอบครองโดยถูกต้อง

ราฟาเอล ฟร้องส์ ซาตานหน้าหยก จอมวายร้าย จอมยียวน จอมกวนประสาท แทนฤทัยแทบจะปาโทรศัพท์เครื่องหรูให้พังพินาศไปเสียให้สมกับความพรุ่งพล่านในใจหากไม่คิดถึงราคาที่ซื้อมาสูงลิบลิ่ว “คนบ้า ไอ้คนทุเรศกวนประสาทที่สุด” แทนฤทัยสะบัดศีรษะเร็วๆ เพื่อสลัดความคิดเกี่ยวก ับ ราฟาเอลทิ้งไป ผู้ชายคนนี้เธอไม่สมควรจะเสียเวลาไปใส่ใจ สาวจอมหยิ่งเดินกลับไปแต่งตัวเพื่อออกไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ โดยไม่รู้เลยว่า นับจากวินาทีนี้ ชีวิตสาวโสดที่สงบสุขของตนจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า...

คำพูดของดารินทำให้ภาพเหตุการณ์ในราตรีหนึ่งเมื่อปีที่แล้ววาบเข้ามาในมโนนึกของพลอยพิชญา มันเป็นเหตุระทึกที่เธอนั่งรถคันเดียวกับมาเรียสและดารินออกไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน คู่รักทั้งสองดื่มเหล้าจนเมามายและดารินก็อาสาเป็นคนขับรถ เธอคิดว่าเพื่อนสนิทคงไม่เมามากอย่างที่คิด แต่แล ้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น รถเสียหลักพุ่งแฉลบออกจากถนนสายหลักนอกเมืองและชนต้นไม้อย่างจัง ดารินและพลอยพิชญาบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ทว่าคนที่สาหัสที่สุดคือมาเรียส

ซูโฮยื่นหนังสือเล่มเล็ก ๆ ให้โรเซ่ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ซูโฮ: “ผมมีสิ่งนี้อยากจะให้คุณครับ ผมเขียนมันขึ้นมาเพื่อคุณ” โรเซ่รับหนังสือเล่มนั้นมาด้วยความตื่นเต้น เธอเปิดอ่านและพบว่ามันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการผจญภัยของนักเดินทางที่พบกับความรักและความสุขในโลกที่เต ็มไปด้วยเวทมนตร์

เพราะแสงสีทองที่แยงตาเข้ามา จันทร์จิราจึงค่อยๆ กะพริบตา ปรับให้ชินกับแสงสว่าง ภาพความทรงจำค่อยๆ ฉายเข้ามาช้าๆ เธอเกิดอุบัติเหตุแล้วเหตุใดอยู่ดีๆ จึงมานอนอยู่กลางป่าเช่นนี้ หรือนี่คือทางสิ้นสุดของชีวิต ร่างบางค่อยขยับลุก แล้วก้าวเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เส