พันธะวิวาห์ล้างแค้น Mga Nobela at Kwento

พันธนาการรัก แค้นสามหัวใจ นามปากกา มุกรัญจวน ตอนที่ 11 เจ้าสาวจากตระกูลเคน ช่วงบ่ายของกรุงเทพมหานคร อบอ้าวกว่าที่ความทรงจำของมีเรียจะตามทัน

ณัฐชาพูดพร้อมจับมือเขา เดินออกไปยังห้องจัดงาน เสียงปรบมือดังกระหึ่มทั่วสวนทุกคนกล่าวคำยินดีให้กับบ่าวสาว ทั้งคู่ยิ้มให้กันในขณะที่เดินเคียงข้างกัน ความรักที่มีกำลังส่องสว่างเหนือทุกความขัดแย้งและความเจ็บปวดที่เคยผ่านไปแล้ว สัญญาที่พวกเขาทั้งคู่มีต่อกันคือการรักกันตลอดไป แม้ในยา มที่ทุกอย่างดูมืดมน แต่ในที่สุดความรักก็จะคอยลบเลือนทุกความแค้นไป จบบริบูรณ์.....

วิวาห์แสนขมในครั้งนี้มันเกิดขึ้นเพราะร่างสูงขัดความต้องการของคุณย่าไม่ได้ และเมื่อท่านสิ้นบุญ เธอก็จะปลดปล่อยพันธะนี้ให้ “แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ความแค้นในใจจะไประบายออกที่ไหนดี” บุรุษตัวโตทำท่าทางขบคิดเอียงศีรษะไปทางซ้ายเล็กน้อยอึดใจต่อมาก็พูดออกมาทำให้ร่า งของคู่สนทนาชาหนึบ “หรือให้ฉันไประบายกับคุณสรวิศ ได้ข่าวว่ากลับมาแล้ว”

หลังจากที่ฮันเตอร์กับตะวันแต่งงานและได้จดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ได้รับไต้ฝุ่นกับกำปั้นเป็นลูกบุญธรรม และตั้งแต่นั้นมาชีวิตและครอบครัวของฮันเตอร์ก็สมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้นจนใครๆ ก็ต้องอิจฉา “หึหึ” “หมั่นไส้ว่ะ” สกายพึมพำออกมาก่อนที่เขาจะหันไปถา มเพื่อนรักอีกคนด้วยความสงสัย “ว่าแต่เรื่องที่มึงโดนของเป็นเรื่องจริงเหรอวะ?”

คู่พันธะอันเลือนลาง END

‘ต่อไปเราต้องระวังตัว ระวังใจอย่าให้มันถลำลึกไปมากกว่านี้ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้อย่าหลงได้ปลื้มไปกับการกระทำเล็กๆ น้อย ๆ เค้าอาจอยากทำเพื่อประชดอดีตคู่หมั้น เรามันแค่ตัวสำรองตัวจริงเค้ามาทวงสิทธิ์ของเค้าแล้ว’ พีทษรุทเห็นปฏิกิริยาของภรรยาสาวก็คิดว่าณพิชชาคงเหนื่อย และเพลียจริงๆ เพราะเมื่อคืนเมามากและก็โหมแรงกับบทรักอันแสนเร่าร้อนจนเช้า ก็น่าหรอกที่จะเพลียขนาดเค้าเองยังออกเพลียๆแต่วันนี้แค่อยากพาหญิงสาวมาเปลี่ยนบรรยากาศวันนี้เสียฤกษ์จริงๆ

เลยสักภาพ เธอเป็นอะไร คำถามมากมายติดค้างอยู่ในสมองมึนๆ นี้ เขมิกามองภาพนั้นด้วยความแค้นสุดกำลัง ดวงตาขวาง เข่นเขี้ยว พิธีวิวาห์ของเธอกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี กำลังเป็นไปอย่างที่เธอตั้งใจและวาดหวังว่าจะสวยงาม แต่ทว่าต้องมาสะดุดเพราะผู้หญิงที่แย่งชิงคนรัก ของเธอมาโดยตลอด จากคนแรกจนกระทั่งถึงธัญญ์ เขมิกาคิดว่าจะกำจัดผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตแล้ว เปล่าเลยวชิราภรณ์กลับย้อนเข้ามาในชีวิตของเธอใหม่ และเลือกวันได้อย่างเหมาะเจาะ แค้น...เธอแค้นสุดฤทธิ์ เกลียดวชิราภรณ์เข้าไส้

เฉินห่าวซวนเอ่ยกระซิบบอกกับคนที่นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่าง โจวซิ่วหลันปรือตาขึ้น ดวงตาหวานเชื่อมสบเข้ากับดวงตาที่อัดแน่นไปด้วยความปรารถนาของอีกฝ่ายราวกับต้องมนต์สะกด "ไม่ว่าในอดีตคุณจะเคยรักใครหรือเคยเป็นของใครมาก่อน แต่ในเมื่อคุณแต่งกับผมแล้ว เป็นเมียของผมแล้ว คุณก็ไม่ มีสิทธิ์ที่จะกลับไปหาใครหรือคิดถึงใครอีก คุณต้องมีแค่ผม สามีของคุณเท่านั้น"

เธอแค้นที่ไม่ว่าพยายามจะทำดีแค่ไหนรุ่นพี่หนุ่มก็ไม่เคยรักเธอเลยสักครั้งในเมื่อเธอไม่สมหวังไม่มีความสุขก็อย่าหวังว่าใครหน้าไหนจะมีความสุขโดยเฉพาะรุ่นพี่หนุ่มกับพระพาย "พี่อลันจะต้องอยู่กับความรู้สึกผิด ความเจ็บปวดและเสียใจไปตลอดชีวิต" เธอจับจ้องใบหน้าหล่อด้วยแววตาโ กรธแค้น ว่าจบก็พุ่งไปหาพระพายด้วยความเร็วพร้อมกับใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักพระพายอย่างแรงหวังให้แท้งลูกของรุ่นพี่หนุ่มที่อยู่ในท้อง

จางลู่เหวินหันไปคำรามใส่หานอี้หลงที่ยังคงยืนตะลึงงันอยู่เช่นเดิม หานอี้หลงที่เพิ่งได้สติในเวลานี้ เขาก็เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “จางลู่เหวิน...เจ้าเป็นคนผลักข้าให้มาอยู่จุดนี้...เจ้าแย่งชิงภรรยาของข้า...เจ้าแย่งเหยาเอ๋อร์ของข้าไปอย่างหน้าด้านๆ...บัดนี้ข้าเพียงหาหนทางแย่งช ิงนางกลับมาหาข้าอีกครั้ง...เช่นนั้นข้าทำผิดอันใดเล่า...ในเมื่อเจ้าใช้วิธีสกปรกได้แล้วเหตุใดข้าจะทำบ้างไม่ได้”