ยัยแว่นวิศวะของหมาซาน Mga Nobela at Kwento

วันต่อมา ปริญญ์นั่งรถมามหาวิทยาลัยเขาเดินมาถึงตึกคณะแพทยศาสตร์แต่ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปเพราะเขานัดเพื่อนในเกมเอาไว้ว่าจะมาสมัครเรียนวิศวะด้วยกัน ยืนรอไม่ถึง10นาที เด็กหนุ่มหน้าตาดีก็เดินเข้ามาทักแม้จะรู้จักกันผ่านเกมออนไลน์แต่เขาก็รู้จักกันมานานหลายปีแล้ว "ไปโว้ ย สาว ๆ รออยู่" "ไอ้สมุทรมึงกับกูนี่หน้าโคตรอ้อนตีนเลย เข้าไปตึกวิศวะจะโดนไหมวะ" ปริญญ์ทำสีหน้าชั่งใจดูสภาพเขากับเพื่อนสิ

กาแฟยืนนิ่ง ไม่ใช่ไม่คิดแต่ไม่มีหลักฐานต่างหากล่ะเธอเลยไม่อยากสนใจ และอีกอย่างคือนิด้าแทบจะไม่ติดต่อเธอมาเลยช่วงนี้ เหมือนค่อย ๆ หายออกไปจากชีวิต หรือไม่ก็รู้ตัวว่าทำอะไรเอาไว้! มหา’ลัยแอล ฉันขับรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของคณะวิศวะ ไม่ใช่หน้าคณะแบบรอบที่แล้ว เช็กความเร ียบร้อยเสร็จก็ก้าวลงจากรถท่ามกลางสายตานักศึกษาของคณะนี้ ไม่แปลกที่คนจะมองอาจเพราะเป็นผู้หญิงและสวยละมั้ง

‘พี่หมีมาเปลี่ยนชื่อที่เราเซฟไว้แน่ๆ เลย’ เธอคิดถึงคนคุยล่าสุดชื่อหมีที่เธอกำลังตามจีบ เป็นรุ่นพี่คณะวิศวะ แต่คราวนี้เป็นวิศวะโยธา ไม่ใช่วิศวะยานยนต์ที่ทำยังไงๆ เธอก็เป็นได้แค่น้อง “พี่หมี เพิ่งเจอกันแท้ๆ คิดถึงน้องแล้วเหรอ” เธอแกล้งหยอกกลับไป ไม้ซุงกำหมั ดแน่น ยายกระต่ายบ้านี่แทนตัวเองว่า ‘น้อง’ กับไอ้พี่หมี มันพิเศษมากๆ ล้ำหน้าไปอีก

สายฟ้าจ้องมองคนร่างบางด้วยสายตาเรียบสลับกับตุ๊กตาหมีขาวใส่แว่น ที่สภาพดำปิ้ดปี๋ของเธอ " หึ! ยัยเด็กแว่น" *** สายฟ้าแกเป็นไบโพล่าป่ะ ถามจริง เดี๋ยวผีเข้าผีออก สาปมันค่าาาา !!! ถ้าวันนี้ปั่นไหว จะมาให้อีกตอนนะคะ ไม่แน่ใจว่าจะไหวไหถ้าไม่ไหวเจอกันตอนเช้านะคะ เยิฟฟฟ

BAD ENGINEER 57 | สันดานไม่ดี ต้องยันหน้า | เมื่อเปิดประตูเข้าในห้อง ดวงตาหวานกลมโตถึงกับเบิกตากว้าง ข้าวของกระจัดกระจายลงบนพื้นระเกะระกะไปหมดแทบไม่มีทางให้เดิน

ร่างบางของสาวสวยอย่างอันนาในชุดกระโปรงทรงเอสั้นเพียงสิบสี่นิ้วนั้น ร่างบางเอวขอด เรียวขาเรียวเล็กผิวขาวเนียนละเอียด เดินมาจนกระทั่งถึงตึกของคณะวิศวะ อันนาฉันรู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับสายตาหลากหลายคู่ของใครหลายคนที่มองมาที่ฉัน ซึ่งนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันหลงมาเดินที่ตึกคณ ะวิศวะ แน่นอนว่าการที่มีสาวสวย ต่างคณะมาเดินคนเดียวแบบนี้ ก็มักจะได้รับความสนใจให้กับหนุ่มๆ อย่างเช่นตอนนี้ไง ที่เริ่มจะมีเสียงโห่แซว ที่ดังขึ้นมาขณะที่ร่างบางนั้นกำลังเดินมาถึงชั้นสาม "สวย กระชากใจกูชิบหาย" เสียงผู้ชายแปลกหน้าคนที่หนึ่งนั้นดังขึ้นมา

“ จริงเหรอคะ “ “ อื้ม เห็นพวกเมษา ตั้งฉายาให้เด็กปีหนึ่ง นางฟ้าของชมรม “ “ ดีจัง555 “ ฉันพูดยิ้ม “ แต่ฉันคิดว่า มันไม่เหมาะกับเธอ “ “ ทำไมคะ “ ฉันหันไปถามพี่วายุ “ เพราะเธอมันคือปีศาจแมว “ วายุพูดยิ้มบางๆ

แป้งหอมกลอกตาแล้วคว้าแขนเพื่อนลากออกไป “โอ๊ย ยัยบ๊อง! เขินอะไรขนาดนั้นเนี่ย ไปเรียนได้แล้ว!” น้ำชาหัวเราะเสียงใส ถูกเพื่อนลากออกไปอย่างเลิ่กลั่ก ส่วนไดม่อนที่มองตามอยู่ก็ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปทางตึกวิศวะด้วยท่าทีเย็นชาแต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่หยุ ด

ดวงตากลมโตซึ่งโผล่พ้นมาจากซอกของโขดหิน พยายามเพ่งมองกระดาษสีน้ำตาลแผ่นใหญ่ ทว่าด้วยระยะที่ไกลเกินไปจึงมองไม่เห็นรายละเอียดที่แน่ชัด แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจคือซูชิงโม่ ระลึกชาติที่เกิดเป็นวิศวกรหญิงได้เช่นเดียวกัน! “ยังอยากตามมาจองล้างจองผลาญกันในภ พนี้อีกหรือ ยัยมิลิน!”

" อ้าว..แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราวะ??" " แล้วแกอยู่วิศวะหรือป่าวล่ะ??" " ก็อยู่ไง แต่ก็ไม่ต้องเรียกมาก็ได้" " ยัยมีนาแกลองมองไปทางนั้นดิ้!!" วินนี่ชี้ให้มีนามองไปทางพี่รหัสของตัวเองที่กำลังมองมาที่เธอ