Novel & Cerita หนี

“โอเค” เพลงพิณรีบวิ่งออกมาหวังที่จะไปหายามาให้แพรไหมแต่สายตาเธอดันเหลือบไปเห็นยัยเพนนีที่ยืนอยู่หน้าห้องทำลับๆล่อๆแต่เธอก็ไม่ได้สนใจที่จะเข้าไปถามอะไรเพราะว่าจะต้องรีบไปหายาให้แพรไหม “ไหวมัยแพรนี่เป็นแบบนี้บ่อยไหมพี่ว่าเราไปหาหมอดีกว่านะ”

นางพิสมัยทำท่าฮึดฮัด หันมาทางมัญชุพร “หมี่ น้องบอกอะไรแกบ้างไหม ว่าจะหนีไปที่ไหน” “หมี่ไม่รู้เลยค่ะแม่ มุกไม่ได้บอกอะไรเลย”

องุ่นกล่าวจบพยายามเบ่งกล้ามโชว์คิวอย่างทุลักทุเล "มึงพอเถอะกูอายคนอื่นเขาว่ะ!!! นั่นมันไม่ใช่กล้าม!!! นั่นมันขาหมูต่างหากแม่นางสองกีบที่น่ารักของฉัน~" คิวกล่าวเหน็บแนมฉันเสร็จ จึงรีบยื่นแขนยาวออกมาอย่างกะทันหัน พร้อมใช้นิ้วมือเรียวยาวหยิกเข้าตรงแก้มป่องของฉันก่อนจะวิ่งหนี ไปขึ้นรถ

ฉันพยักหน้า “ถ้าพ่อจะคิดแบบนั้นก็แล้วแต่” ฉันหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป ฉิวฮ่าวมุ่นคิ้วแล้วคว้าข้อมือฉันไว้ “วันนี้เป็นวันสำคัญของเผยฉินเยว่ คุณยังไม่ได้ขอโทษเธอเลย จะรีบไปไหน?”

ตาไม่ขึ้น ตายล่ะ! ยายเตย เป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย กวิสราเตือนตัวเอง ก่อนจะเมินหน้าหนีเรือนร่างยั่วใจนั่น ตายแล้ว! เธออุทานออกมาในใจอีกรอบ เธอบ้าไปกันใหญ่แล้ว มองยังไงว่าตานี่ยั่วยวนใจเธอ กวิสราเอ็ดตัวเองอย่างเดือดดาล ก่อนจะเดินหนีเขาเข้าไปด้านในกระท่อมไม้ซุง เพราะไม่อย ากจะเห็นหน้าเปลวตะวัน คนที่สร้างความรู้สึกหลากหลายให้เธอมาเกือบตลอดวัน

เอี๊ยด ปึก “ มึงจะหนีไปไหน อีแอลลี่ “ เมื่อรถของวิคเตอร์วิ่งมาจอดอยู่ในโกดังร้าง เก็บอาวุธของเขานั้นเองแอลลี่ก็กระโดดลงรถแล้วก็ทำท่าจะวิ่งหนีออกไป แต่เธอก็วิ่งออกไปได้แค่ สองก้าวเท่านั้นวิคเตอร์ก็วิ่งตามเธอมาทัน พร้อมกับจิ๊กหัวของแอลลี่แล้วก็ลากเธอมาอย่างกับ

[วิเคราะห์สถานการณ์: ผู้ใช้กำลังถูกคุกคามโดย 'งูเหลือมยักษ์' (สถานะ: โกรธจัด) ] [อัตราความสำเร็จในการหลบหนี: ต่ำ] [คำแนะนำ: ผู้ใช้มีทรัพยากรเนื้อสัตว์ในคลังเก็บของ] [คำสั่ง: 'ตัดชิ้นเนื้อ' และ 'โยนออกไปไกลๆ' เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเป้าหมาย]

ปฐพีย่างสามขุมไปหาหญิงสาวที่เขาหลงเพ้อ “ไม่” หญิงสาวส่ายหน้าน้ำตาตกพร้อมกับหมุนตัววิ่งหนี “กรี๊ดดดด...” ปากของเธอถูกมือใหญ่ตะปบแน่นหลังจากก้าวเท้าวิ่งหนีได้เพียงแค่ไม่กี่ก้าว ใจของเธอเต้นรัว น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว พยายามดิ้นหนีสุดชีวิตขณะโดนเหนี่ยวด้วยแขนข้างเดียว ไปที่เตียง

แต่ทุกคนคาดไม่ถึงว่าที่ตัวจะโดนฝั่งชิปตั้งแต่ถูกรับเลี้ยงแล้ว ที่รลินและเด็กฝึกคนอื่นรู้ถึงการมีอยู่ของชิปก็เมื่อ เพื่อนในรุ่นคิดว่าตัวเองนั้นเก่งพอจะหลีกหนีได้แล้วและอยากออกไปมีครอบครัว ทางองค์กรรู้เข้าเลยปิดระบบชิปซึ่งมันคือระเบิดเวลา ทุกคนเลยหลีกหนีชะตาชีว ิตอันบัดซบครั้งนี้ไม่ได้นอกจากยอมรับความตายถ้าอยากหลุดพ้น

นายอำเภอเรียกเด็กน้อยที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังประตู เอกวิ่งออกมาด้วยท่าทีซุกซนตามประสาเด็ก ก่อนจะชะงักและหลบอยู่หลังนายอำเภอ สายตาเล็กๆ จ้องมองชายแปลกหน้าตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น เพราะใบหน้าของเสี่ยใหญ่นั้นดูดุดันและน่าเกรงขาม