Novel & Cerita แฟนตาซีมืด

"ใช่แล้ว ลายมือเช่นนี้คงมีแต่ผีเท่านั้นที่อ่านออก" "แล้วอ่านว่าเช่นไรเล่าเจ้าคะ" "หยกงามใต้เงาจันทร์ สำนวนไม่เลวเลย" "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ"

เหมือนเอาผีในหนัง conjuring มาขี่ไม้กวาด เป็นการสมาสเอาความ horror มารวมเข้ากับแฟนตาซีได้อย่างพิลึกพิลั่น ด้วยความสัตย์จริงว่าคงไม่มีผู้กำกับคนไหนทำหนังแนวนี้ออกมาเป็นแน่ มันย้อนแย้งเกินไป คนบ้าอะไรร้องไห้ออกมาเป็นสีน้ำเงิน ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ปล่อยแสงเลเซอร์ออกมาได้ด้วย . เด็กน้อยยังคง ปล่อยให้น้ำตาไหลลงพื้นต่อไปอีกกว่าครึ่งนาที เขาหยุดมันไม่ได้และเท่าที่รู้คือสิ่งนี้น่าจะเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้บาเรียสลายตัวออกไป บาเรียของเรนโบว์ยังคงอยู่ บางเรียของเฟอร์นันโดก็เช่นกัน แล้วบาเรียอันไหนล่ะที่คลายพันธนาการออกไป คำตอบก็คืออันตรงกลาง!

มือก็ชะงัก เธอหยิบหนังสือปกแข็งสีหม่นเล่มหนึ่งขึ้นมา ‘ใต้เงาแสงจันทร์’ มุมปกมีรอยถลอกนิด ๆ เหมือนผ่านการเดินทางมานาน “หืม…ทำไมมันคุ้นจัง…”

โซนิค ตั้งแต่ที่โซนิคเห็นน้ำหนาวเดินเข้าในผับมาซึ่งเธอมีหน้าตาเหมือนกับหญิงสาวที่อยู่ในรูปติดบัตรที่เขาเห็นเมื่อกลางวัน บวกกับคำพูดที่ซีเมลทิ้งท้ายไว้ให้เขา “รูปนี่มือสกปรกของมึงมาไม่มีสิทธิ์มาแตะ จำไว้” ยิ่งทำให้ชายหนุ่มมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้สำหรับซีเมลแล้ว ไม่ธรรมดาแน่ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นหล่อนจะกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่ทำให้น้องชายฝาแฝดผู้เย็นชาปานน้ำแข็งขั้วโลกได้คลั่งจนแทบบ้าก็ได้ และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ

เมื่อแผ่นหินเปิดออกก็ยังมีทางเดินแคบ ๆ ทอดยาวไปด้านหน้าที่ไม่มีแสงไฟอะไรเลยอีก “พยายามใช้ประสาทสัมผัสเจ้าในการเดิน มันเป็นแค่ทางตรง ๆ เท่านั้น” เพราะทั้งมืดและแคบหวงตี้จึงเอ่ยเตือนน้องอย่างนั้น จนมาถึงสุดทางก็เป็นเป็นห้องใหญ่ ที่มีม้วนหนังสือ และหินแกะสลักภาษาแปลก ๆ เอาไว้

"แกมันไอ้สารเลว พี่สาวของฉันตาบอดถึงได้ชอบสารเลวอย่างแก ศพของเธอยังไม่เย็น แกก็มาอยู่กับผู้หญิงร่านไร้ยางอายคนนี้ที่นี่ แกทำให้พี่สาวของฉันตายตาไม่หลับ" สวี่จื้อตาแดงและแทบอยากจะต่อยลู่หลีให้ตายไปแบบนี้ ลู่หลีก็ไม่ใช่คนที่จะยอมถูกรังแก จึงต่อยกลับทันที ทั้งสองคนต่อ ยกันจนแยกยังไงก็แยกไม่ออก สุดท้ายถูกหมอจับแยกออก

วันต่อมา บ้าน "มาหาใครเหรอ" " มาหาคุณ" สามวันต่อมา ป่าเวทย์มนตร์ ที่นี้คือประตูมิติที่จะพาไปยังโลกของปีศาจ " เราเข้าไปในนี้เหรอ"

าบ “อื้อ” คนที่กำลังหลับฝันหวานร้องออกมาเบา ๆ เมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรมายุ่มย่ามกับร่างกายและยิ่งหนักขึ้นเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรมากัดเข้าที่คอจนสะดุ้งเพราะความเจ็บเหมือนมดกัด ขนตาแพรสวยกระพริบตาสองสามครั้งแล้วค่อยลืมตาขึ้นก็แทบหายง่วงทันทีเมื่อร่างสูงที่คร่อมอยู่บน ตัวกำลังวุ่นวายกับลำคอของเธอ

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก พลอยพิชญามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นใจ เธอไม่เคยเห็นทัศนียภาพที่ไหนสวยเท่ากับที่นี่ ดูลี้ลับคล้ายดินแดนมหัศจรรย์ที่ถูกแอบซ่อนไว้ที่โพ้นทะเล หญิงสาวสูดลมหายใจลึกก่อนเดินตามร่างสูงเข้าไปในบ้านซึ่งการตกแต่งภายในก็ดูเรียบ ๆ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นสี ขาวกลมกลืนกับพื้นไม้และผนังสีครีม

แววตาของ ดาวฤกษ์นั้นกรุ้มกริ่ม “คนบ้า ทำไมพึ่งมาบอก” ราตรีดาวทุบแผงอกเปลือยของดาวฤกษ์หนักๆ ซึ่งหมอหนุ่มก็ยืนนิ่งให้เธอทำตามใจตัวเอง “รู้แบบนี้แล้วตรีจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ แค่บอกให้พี่หยุดหรือไปต่อ”