ไร้เดียงสา の小説・ストーリー

insane. ***end of chapter***

Gagoo talaga. this is absolutely insane.

Bakas sa mukha nito ang pag aalala habang kausap ang amo. “Wala naman akong kaaway, Mario. Imposibleng may magtatangkang kitilin ang aking buhay.” Napuno pa rin ng takot si Arthur matapos sabihin ang mga katagang iyon kay Mario. Alam niya sa kanyang sarili na isang malaking pagkakamali ang kanyang nagawa ilang taon na ang nakakaraan pero imposibleng manganib ang kanyang buhay dahil doon.

Nabigla ang lahat sa ginawa nitong pagsigaw kaya’t mabilis na napatango ang lahat. Naglakad na papaalis ang kaniyang ama. Hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Napahilamos na lamang siya gamit ang sariling mga palad at doon ay binuhos ang lahat ng sakit sa pag-iyak. Sa tanang buhay niya ay ngayon lang nagalit ng ganito ang kaniyang ama at tama nga ang sinabi sa kanila ng kanilang ina na iba ito kung magalit. Kakaibang tao rin kapag sinira mo ang tiwala. Sinimulan niya ito sa pagsisinungaling at ngayon ay isang kahihiyan ang ginawa niya. Kaya ang ginawa nitong pagtatapos ng usapan patungkol sa kaniya ay malabo ng bawiin. Saan na siya pupulutin kung gayon? Umiiyak na rin ang kapatid ni

My day ended with a ferris wheel kiss. ************************ Hit it dudes -MissteriousGuile

Hindi nito magagawang punan ang matinding pangangailangan niya kaya nakagawa siya ng matinding kasalanan. Matagal siya bago nakasagot. Sinabi niya ang buong katotohanan para lubayan na siya agad nito. Hindi makapaniwala ang muka ni Czarius sa kanyang narinig. Namutla siya at tila binagsakan ng langit at lupa. Hindi niya lubos akalain na ang babaeng iningatan at minahal niya ng husto ay magagawang magpagalaw sa iba kapalit ng 20,000. Hindi niya magawang magsalita para magalit at sisihin si Rica. Dahil malaki ang pagkukulang niya bilang nobyo nito. Kung sana lang ay may kaya siya o kasing yaman ni Hash Coleman. Hindi na nito kailangang ibigay ang sarili. Kusa niyang ibibigay ang pera at hihint

hinaplos niya ang pisngi nito pababa sa may panga na tinutubuan na ng buhok. He chuckled and shook his head. “Baby, my life isn’t perfect. It’s a mess, too. Wala na akong magulang, maaga akong nabalo, hanggang ngayon hindi ko alam kung ano ba ang nangyari sa pamilya ko,” huminga ito ng malalim at tumingin sa kanya. “We all have flaws and you have to understand that I love you and all your flaws. I won’t force you to tell me anything you’re not ready to share, I will wait for you. I will always wait for you, you should keep that in your mind, okay?” hinawakan na rin ni Daniel ang magkabilang pisngi niya at hinalikan siya sa noo.

Nais niya mang magsinungaling dahil ayaw niyang masaktan ang pasyente na matagal na niyang inalagaan pero ayaw niyang umasa ito. Parang naubusan ng hangin si Nicolo dahilan kaya nahirapan siyang huminga. He can't walk again? He can't walk again. Mariin siyang napapikit. Kung hindi na siya makakalakad, how is he supposed to show himself to Autumn? Hindi lang siya ilang taong nawala, he's literally a useless now.

“Mahimbing din ang tulog mo kanina kaya hindi na lang kita ginising.” “Sorry kung napasarap ang tulog ko,pagkatapos ko uminom ng gamot.” “It's okay,” nakangiti sabi ni Dax, kinuha nito ang disposable container mula sa plastic. “Okay lang ba sa’yo na walang soup?”

sabi ng ginong na ikinaluha ko. “My God, I’m so very disappointed with my only son. Sa lahat at dinami-rami ng babae sa mundo, bakit sa ’yo pa na nagtatrabaho sa isang club siya pumatol at nagkaanak. God, what a humiliation for this family. Ano na lang ang sasabihin ng ibang kapamilya namin at ng mga angkan namin na sa isang p****k lang nagkaanak si Dave.”