ไร้เดียงสา Novels & Stories

Nawawala pa rin si Freesia, hindi niya pa rin ito mahanap, at ngayon pati si Diana, mawawala rin ba dahil sa walang kakwenta-kwentang bagay? Paano pa siya mabubuhay? Kung ang dalawang anak niya ay mawawala na lang? Itinakda na ba siyang mabuhay sa dalamhati habang-buhay para sa kanyang mga anak? "Ma, sorry. Hindi ko naman gustong gawin 'to, pero sobrang lungkot ko na talaga at hindi na ko makapag-isip ng tama." Umiling si Diana habang umiiyak, "Ilang araw na akong hindi nakakatulog ng maayos, kahit ipikit ko lang ang mga mata ko, hindi ako masaya sa mga nangyayari sa buhay ko. Ayaw ko na."

Walang kulay sa labi. Naalala niya ang sinabi ni Faith. Kulang lang siya ayos. Paano ba siya makakapag-ayos, wala siyang pera pambili ng makeup, damit, sapatos, at gamit. Hindi siya pangit, mahirap lang. Huminga siya nang malalim… at dahan-dahang tinanggal ang goma sa buhok niya. Bumagsak ang buhok niya sa balikat. Parang may nawalang bigat.

Sansaglit pa’y sumilay ang nang–uunawang kislap sa mga mata nito at dumungaw roon ang relief. “So you're telling me that you have an Amnesia? Is that the reason why you couldn't remember me and ran away last night? I thought you were just...” he contemplated in a low voice. His English was richly flowing out of his mouth. “Hindi, mayro’n akong diarrhea kaya ‘di ako makaalala.” Pamimilosopo niya kahit inaasahan na niyang hindi gagana ang pagiging sarcastic niya sa kausap.

Ngumiti ako kay Tito at tumango. Ramdam ko rin na mabait si Kieferd pero halata rin na may kasungitan siya. Nagpaalam ako kay Tito upang umakyat sa taas sa k’warto ko upang magbihis na. Nagbihis lang ako ng isang simpleng dress na pinarisan ko ng isang doll shoes. Nagsuklay lang ako, hindi ako sanay gumamit ng mga make-up make-up kaya naman tamang punas lang ako sa aking mukha.

sambit nalang nito na pinaandar na ang kaniyang sasakyan paalis upang puntahan ang kliyenteng naghihintay sa kaniya. PAGKARATING ni Sofia sa tahanan ng kaniyang tiyahin ay ang kaniyang pinsan ang sumalubong sa kaniya. Aware si Sofia na walang amor sa kaniya ang pamilyang pinag-iwanan sa kaniya ng kaniyang ina bago ito mamatay sa sakit nito. Tinitiis niya lang ang pangaalipusta, panliliit ng mga ito dahil wala pa siyang bahay na matitirahan dahil kapos ang perang meron siya na tinatago niya sa mga ito. Nagtitiis lang si Sofia hanggang makahanap siya ng trabaho upang makalipat na ng bahay, pero sa ilang taong paghahanap ng trabaho ay lagi siyang umuuwing luhaan na nagiging katatawanan sa mga i

Tila ito isang babala na ibinalik na ang lahat ng pader at grid na kanilang binuwag. Kung tutuusin, naiinis si Lauren sa sarili niyang reaksyon. In her point of view, hindi naman talaga siya dapat maapektuhan ng ganito. Wala namang opisyal na namamagitan sa kanila. Walang commitment, walang label, at walang pinanghahawakang pangako. Maaring isang simpleng halik lang iyon na dala ng matinding puyat, ulan, at bugso ng impulses matapos ang mahabang gabi ng trabaho. Isang structural malfunction kumbaga.

VENIXE SINADSAD ko ang upuan kung saan ako nakatali at lumapit sa may edge ng cabinet at doon kinaskas ko ang tali sa kamay ko. 'Shit!' Matatagalan ako sa pagkaskas dito dahil hindi ito matalim. Inikot kong muli ang paningin sa kabuuan ng silid baka may mahanap pa ako na pwede kong gamitin para makalas ang tali.

Ang sarap panggigilan no'ng mga character na lumalabas sa may butas para pukpukin. Matapos 'yon ay niyaya ko siya sa may dance-dance. Madali lang naman 'yon, gagayahin lang naman 'yung sayaw sa may screen. Gusto ko kasing makita kung gaano ka-game si Yatco. 'Yon, hindi niya naman ako nabigo at napilit ko siya. Tawa ako nang tawa kasi madali lang 'yung step pero hindi niya magawa nang maayos dulot ng hiya. Saka idagdag na rin natin na medyo matigas talaga ang katawan niya.

gulat na gulat ako nung nakita kong malapit ang mukha ni Sir Dio sa mukha ko. “You left your door wide open. Sabi ko mag-lock ka diba? Napaka-irisponsable mo naman sa sarili mo.” ito na naman siya. Wala na naman siyang emosyon. Medyo masakit yung sabihan akong iresponsable ha! Matapos niyang mai-close ang deal dahil sakin. Ang heartless mo, Dio Vergel Fajardo. “Freshen up, magdi-dinner na.” tumingin ako sa orasan at mag-a-ala sais na ng gabi.

"So? Ano naman kung hindi ka na niya mahal? Eh di make her fall for you again. Walang masama kung susubukan mo. Saka kailan ka ba sumuko sa isang bagay, DJ? Alam kong lahat ng bagay na gusto mo ay nakukuha mo sa pagsisikap." Umiling siya. "Iba si Jullie, Kenesis. Iba siya. Hindi siya isang bagay na madaling makuha. Siya lang ang taong minahal ko ng husto sa buong buhay ko. Oo, gago ako. Idiot. Kasi pinakawalan ko siya noon at hinayaan kong matangay ng takot sa puso ko. But what can I do now? Tuluyan na siyang nawala sakin dahil sa kagaguhan ko."madiin niyang hinawakan ang bote ng beer na para bang doon niya nalalabas ang lahat ng frustrations niya sa buhay. "What if you made a deal to yourse