ไร้เดียงสา Mga Nobela at Kwento

Aniya kaya muling nagsitawanan at nagsingitian ang mga kasama nila roon sa loob ng kusina. Napangisi na lang si Aziz sa narinig niya mula sa dalaga. Umiling siya ng tatlong beses sa kaniyang ulo at muli itong tinalikuran. Kung tutuusin isa si Aziz sa pinakamatagal nilang empleyadong nagtatrabaho roon. Kung kaya't hasang-hasa na niya ang lahat ng mga gawain doon at saulo na niya ang bawat pasikot-sikot ng kanilang store. Nagtatrabaho nga pala siya sa isang kilala at sikat na fast food chain, kaya ganoon na lamang silang kahigpit at kaselan lalo na pagdating sa standard. Kaunting pagkakamali lang kasi ay maaaring masira ang reputasyon ng store management at maging ang pangalan ng kumpanyang hu

Mahina niyang bulong. Ngumiti nang bahagya ang estranghero. Hindi masaya. Hindi rin palakaibigan. Kundi isang ngiting puno ng nakakatakot na kumpiyansa. "Maraming bagay ang imposible." Mahina nitong sagot. "Hanggang sa mangyari."

Pagkatapos na ibato ang bote ng champagne ay pabasak na umupo siya sa single sofa. Dinampot ang wine glass na may lamang alak at parang tubig na tinungga ito. Makikita sa kanyang mukha na frustrated na ito. “This can’t be! Paano ‘to nagawa sa akin ni Winter? Bigla na lang silang nawala ng hindi ko nalalaman?” Hindi makapaniwala na singhal ni Sophia habang nakapaskil ang isang sarkastikong ngiti sa mga labi nito. Tila hinihingal sa galit habang nakatitig siya sa sahig. Ang kanyang mukha ay kababakasan mo ng matinding sakit.

And there is no reason to do it too. "Kahit ngumiti nga hindi ko pa nakitang ginawa mo eh." Dagdag pa niya kaya bumuntong hininga si Dawn at hinayaan nalang siyang mag-salita. "Sabi nga ni Charlie Chaplin 'A Day Without Laughter is a day wasted'." Patuloy pa niya kaya kumunot ang noo nito "At anong tagalog no'n?" Usal nito kaya napakamot siya sa kanyang ulo

Singhal ko. Agad itong nakabawi sa pagkakasampal at halos maubusan na ako ng hininga nang mabilis itong makalapit sa akin na may namumulang mukha at mata. Mariin ako nitong hinawakan sa panga at ngumisi. “In case you don’t really know whom you slapped, I’ll introduce myself to you. I am the leader of the known mafia group called Black Spades. You dare hurt me? Then, I will make your life a living hell and you will never escaped from me because I am Death.”

Bigla namang pumasok sa isipan ako ang alaalang ayoko nang balikan kaya napapikit ako at napahawak sa d****b kong dahil sa kirot. "Yong asawa ko sa papel ang dahilan kaya ako namatay. Uncle ayoko na ng gulo, alang-alang sa anak ko. Kung ang pagpapalit ng katauhan ang solusyon para makamit ko ito ay gagawin ko."

Sigaw niyang sabi sakin "Uy! Kung makapag react ka naman! As if naman ba nagmahal ka na eh! Kaliwa't kanan nga babae mo! Kaya wag kang mag judge dahil wala kang alam sa ganon! Dahil alam mo lang gumawa ng kamunduhan sa buhay! Manloko ng mga babae!" Nakakabanas to! Kung umasta akala mo! "Me? Bakit kasalanan ko bang pinanganak akong walang kapintasan sa katawan! Na may ma ala Adonis na katawan at itsura?"

Mukhang uminom ito kasi nalalasahan niya pa ang lasa ng wine. Nagpumiglas siya at pilit itong tinutulak pero hinuli lang nito ang magkabila niyang kamay at itinaas iyon kasabay ng mas agrisibo pa nitong halik sa kan'ya. Nagpumiglas pa siya at nanlaban pero sa huli ay sumuko na siya at nagpaubaya nalang kasi kahit anong laban niya rito ay hindi siya mananalo sa lakas nito. "Ried let her be, let Yessa go!"

sagot ko. "Stop crying, hindi worth it sa walang kwentang taong katulad niya. Sana magising ka na, Rai. At sana ma-realize mong nandito lang ako. Handang damayan ka. Kung alam mo lang kung gaano din ako nasasaktan habang umiiyak ka sa mismong harapan ko pa. F*ck!"

rinig kong galit sa sigaw nito sa akin. Binuksan ko ang pintuan nitong opisina niya at saka nilingon siya sa huling pagkakataon. “And you can’t just made feel that I have mistake this time, Mrs. Zelda. I am not dumb to just sign the contract like it was nothing. I’ve read it and I know I can’t sign it because it’s too risky, but can you blame me? It’s your order for me to sign it so I did because no one can be against you right?” pabalang na sagot ko rito. “And no. Anyone can dare to walk out on you, and I’m one of them, Mrs. Faye Zelda,” pagkasabi ko no’n ay malakas kong isinarado ang pintuan ng opisina niya.