거절당함 の小説・ストーリー

แผลที่เก็บไว้ในส่วนลึก ถูกเปิดออกมาและโดนเฉือนอีกครั้ง ด้วยคำพูดของคนรักเจ็บเหลือเกิน อวี้เอ๋อร์แม่ขอโทษ แม่ผิดไปแล้ว แม่ผิดต่อเจ้าแล้ว ฮูหยินรองสะอื้นไห้ ทุกอย่างมันจุกอกไปหมด จุกจนนางไม่อยากแบกรับอะไรไว้อีกแล้ว

“ไม่หรอก” เกื้อกูลตอบปฏิเสธเพราะรู้ดีว่านภิศาไม่มีทางกลับไปที่บ้านอย่างเด็ดขาด เธอหนีจากเขา เธอจะต้องไม่กลับไปที่บ้านแม่ของเธอแน่ๆ

“ที่ผ่านมามันเป็นความผิดฉันเองที่ไม่เคยชัดเจน ที่ไม่พูดเพราะเห็นว่าเธอเองก็ไม่เคยยุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันแต่ตอนนี้มันไม่ใช่…ตอนนี้เธอยุ่งกับคนของฉันใส่ร้ายเขาให้ลูกชายฉันฟัง ลองคิดนะจ๋าว่าเธอควรจะกลับมาไหม” ประโยคที่ไม่ได้พูดว่าไล่แต่ความหมายมันไม่ต่างกันเลยแม้แต่นิดเด ียว จารีที่รู้แล้วว่าชายหนุ่มไม่ให้โอกาสเธออีกแล้วจึงยอมปล่อยร่างสูงให้เป็นอิสระก่อนจะรีบปาดน้ำตาใสออกให้พ้นใบหน้า หัวใจของเธอเจ็บปวดอย่าที่สุดเหมือนถูกคนที่เคยคิดว่ารอเธอมาตลอดปฏิเสธออกมาอย่างไม่มีเยื่อใย “ฉันยังรักนายนะ…”

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

คนถูกค่อนขอดได้แต่ยิ้มแหยๆ ไม่กล้าเถียงเพราะเป็นเรื่องจริง “ใครจะเก่งเหมือนเราล่ะยายนุช ทำตัวเป็นอันธพาล มีเรื่องกับคนโน้นคนนี้ไม่เว้นแต่ละวัน”

หน้าจอโหลดขึ้นเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่ข้อความแจ้งเตือนจะเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ‘คำขอเข้าร่วมกลุ่มของคุณถูกปฏิเสธ’ ซินเหยาชะงักไปเล็กน้อย สายตานิ่งค้างอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะเลื่อนอ่านข้อความเหตุผลที่ปรากฏด้านล่าง

ฉันหันไปตะคอก “หนูเสียสละให้ครอบครัวนี้มามากพอแล้ว หนูจะไป!” “ไม่ได้!” พ่อคว้าแขนฉันไว้ “ไปไม่ได้! ฉันไม่อนุญาต!” “ไม่อนุญาตงั้นเหรอ?” “ฉันเป็นพ่อของแก!” เขาตะโกน “ฉันมีสิทธิ์ตัดสินชีวิตแก!”

“ค่ะ” “อุ๊ยตาย! แล้วนี่จะเอายังไงต่อ มีหวังถูกแคนเซิลงานหมดยกแผงแน่ กำลังรุ่งอยู่แล้วเชียว” “ไวน์ต้องกราบขอโทษเจ้ด้วยนะคะ ไวน์ไม่มีอะไรจะแก้ตัว”

น้ำเสียงราบเรียบแข็งกระด้างราวกับหลุดออกมาจากเครื่องรับอัตโนมัติ ดวงตาของพวกมันค้างเติ่ง นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ปากขมุบขมิบพร่ำบ่นถึงแต่ประโยคเดิม ๆ ซ้ำ ๆ เพราะได้รับการโปรแกรมมาแค่นี้ . /ไม่มีสัญญาณตอบรับ.. จากการร่วมรักที่ท่านเรียก.. ก.. ก/ . /ขอโทษค่ะ.. ท่าเย็ดที่ท่านเรีย ก ยังไม่เปิดให้บริการ กรุณาติดต่อ.. อั๊ก..ก.. อ่ะ.. อ่าาา.. อ่าาา

“ตกลง” ชายหนุ่มตอบตกลงโดยที่ไม่ต้องผ่านกระบวนการคิด ด้วยความอยากครอบครองเป็นเจ้าของเรือนร่างสาวน้อยคนนั้นมีมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีของพวกนี้เป็นแรงกระตุ้นความท้าทาย อาทิตย์ก็ยิ่งเริ่มรู้สึกสนุก