플레이보이 Novels & Stories

ผมสั่งคนที่ไม่ยอมลงมาง่ายๆ "พี่ไทม์พาเพลงกลับได้มั้ยคะเพลงขอร้อง คือว่าเพลง คือ..." "คืออะไร" "เพลงไม่ได้พกยาคุมมา" "แล้วไง"

ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเพ้อ ๆ ระหว่างที่ใช้แก่นกายถูลงบนความนุ่มชุ่มชื่นของอีกฝ่าย ขนาดมียางบาง ๆ กั้นไว้ยังให้ความรู้สึกที่ดีขนาดนี้ “พร้อมนะ” เพลย์บอยหนุ่มไม่ได้หวังคำตอบ เพราะเขาดันตัวตนเข้าไปในช่องทางของอีกฝ่ายทันที เฮือก!! “อ๊า เจ็บ ไม่เอาแล้ว”

เพลย์บอยหนุ่มหันมามองเธอที่ยืนหน้าดำหน้าแดงพร้อมกับระบายยิ้มขำ ปลายนิ้วสวยดันปุ่มเปิดสวิตช์ไปยังระดับปานกลาง ทำให้ส่วนปลายหมุนควงเป็นรูปตัวโอชวนเสียวท้องน้อย “แรงนะเรา ใช้แบบมีปุ่มรอบแท่งด้วย” “อะ ไอ้!” เจ้าของห้องคิดคำด่าไม่ออก รีบพุ่งตัวเข้าไปยื้อแย่งจากมืออีกฝ่ายสุด กำลัง “เอาคืนมาเลยนะ! มันของส่วนตัว!”

“ปาลิดาค่ะ” “จ้ะ.. น้องปาลิดา มีชื่อเล่นไหมจ๊ะ” “ชื่อ..หนูปลาค่ะ” “อุ๊ย! น่ารักจัง หนูปลาต้องมาพรุ่งนี้ 10 โมงนะจ๊ะ” “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ พี่นุจ”

โอเค ประเด็นของคุณแพตตี้จบไป แต่เหล่านางแบบที่เคยเป็นข่าวล่ะ เพราะไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย ไม่อย่างนั้นจะได้ชื่อว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อได้ยังไง “แล้วนางแบบที่เคยเป็นข่าวกับคุณชายล่ะ” “นางแบบพวกนั้น แพตตี้ก็จัดการให้ทั้งหมดเพราะเป็นคนที่รู้จัก และบางคนก็เป็นเพื่อนของแพตตี้เ องด้วย”

คนตรงไปตรงมารีบพยักหน้ารัว ๆ จนทุกคนพากันขำเสียงดัง เกมการแข่งขันต่อไปก็เป็นเกมการใช้กำลังจริง ๆ แต่ไม่ใช่ว่าใช้กำลังแบบต่อสู้หรืออะไรทำนองนั้น ทว่าเป็นเกมการทดสอบกำลังขาของฝ่ายชายที่ต้องนอนราบลงกับพื้น และใช้หน้าแข้งยกร่างคู่ของตนให้ลอยขึ้น คล้ายกันกับท่าเด็กเหินเครื่องบิน ใครสับขายกได้มากกว่ากันในเวลาที่กำหนดฝ่ายนั้นจะเป็นผู้ชนะไป

ใบบัวเบะปากออกมาเหมือนเด็ก มีอยู่เสี้ยวนาทีหนึ่งที่ลีโอรู้สึกเอ็นดูความใสซื่อไร้เดียงสาเหมือนเด็กๆ ของเธอ

แมนนี่ที่นั่งคิดอยู่ครู่นึงก็เสนอขึ้นมา "เออๆ เอาดิ้" ทอยหนึ่งในเพื่อนของนิวตันเอ่ยขึ้น "กูไม่เล่นได้ไหมกูเล่นไม่เป็น" สายน้ำเอ่ยขึ้นเพราะเธอไม่เคยเล่นเกมส์อะไรแบบนี้แล้วทุกคนก็อยู่ในสภาพกึ่มๆ กันเกือบจะหมดแล้วรวมถึงเธอด้วยถ้าขืนเล่นไปก็กลัวจะหลุดปา กเรื่องของแอสตัน