Juego の小説・ストーリー

“ฉันจ้าง ไม่ได้ใช้ฟรี” “แกมีแผนอะไรวะ”

เวลาผ่านเกือบห้านาทีได้ เกมจ้องตากันแบบเด็กๆ ถึงจบลงโดยที่หล่อนเป็นฝ่ายหลบตาเขาก่อน เสียงฝีเท้าก้าวมาหยุดืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆทว่าเย็นเยียบนั่นทำเอาใบบัวหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ฝ่ามือบางเริ่มชื้นเหงื่อ สายตาหลุบต่ำลงทันทีที่เ ห็นอีกฝ่ายจ้องตรงมายังเธอเขม็ง “ Could you please explain the topic i just taught in a way that i can understand, For example, What is the main point of this article? ”

“เจ้ปอ รถยนต์คันหนึ่งไม่ได้ถูกๆ นะคะ มินไม่มีสตางค์ผ่อนหรอกคะ ใช้ไอ้เป๋คันนี้ ถนอมๆ หน่อย มันก็อยู่กับมินมานานแล้วเหมือนกันค่ะ” “ทางหาเงินง่ายๆ มีเยอะแยะไม่เอา ทนกัดก้อนเกลือกินศักดิ์ศรีอยู่ได้” เสียงแผ่วๆ ของอีกฝั่งมินตราฟังไม่ทัน เธอพยายามตะแคงหูฟังเต็มที่ “คะ ...เจ้ปอว่าอะไรนะคะ”

“พี่เคยได้ยินคำว่าพาลินโดรมไหม” “เคยครับ ตอนเรียนคณิต แต่จำความหายไม่ค่อยได้” “มันคือตัวเลข หรือคำ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่อ่านจากข้างหน้ามาข้างหลังหรืออ่านจากข้างหลังมาข้างหน้าก็จะอ่านเหมือนกัน อย่างเช่นตัวเลข 909 คำว่า นาน นอน กนก ถ้าภาษาอังกฤษก็ dad mom pop”

หืม? ซ่งจื่อหาน: ฉันไม่ใช่เด็กอายุ 16 อีกต่อไปแล้วนะคะ ที่จะมาเล่นเกมเดาใจอะไรแบบนี้ ฉู่เฮ่าชวน: ดีใจจังที่ได้ยินแบบนั้น

‘เพียะ’ ฉันเดินไปตบมันอีกครั้ง จนร่างบางล้มลงไปนั่งพับเพียบที่พื้น เจินตั้งท่าจะลุกขึ้นมาสู้ แต่ด้วยเจินเป็นคนล้มก่อน คนคุมเกมส์ก็คือฉัน ฉันถีบท้องมันลงไปนอนอีกครั้ง!