Novel-novel oleh นามปากกา กามินี

ตอนที่ 16 ทวงความเป็นธรรมยามเหม่า (05.00 – 07.00 น.) ท้องฟ้าเพิ่งจะเปลี่ยนสี หมอกบางๆ ยังคงปกคลุมทั่วเมืองหลวง ทว่าหน้าประตูอู่เหมินซึ่งเป็นทางเข้าหลักของวังหลวง บรรยากาศกลับไม่เงียบเหงาเฉกเช่นทุกวันสตรีร่างระหงในชุดพระชายาสีแดงเข้มปักลายหงส์สยายปีก สวมกวานทองคำประดับทับทิมเต็มยศ นั่งคุกเข่าแผ่นหลังเหยียดตรงอยู่บนแผ่นหินศิลาหน้าประตูวังหลวง ใบหน้างดงามหมดจดนั้นเชิดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางสายลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะราษฎรและพ่อค้าแม่ขายที่กำลังเริ่มตั้งแผงขายของในยามเช้า ต่างพากันมามุงดูด้วยความประหลาดใจ เสียงซุบซิบดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ“นั่นพระชายาของหมิงอ๋องมิใช่หรือ เหตุใดจึงมาคุกเข่าอยู่หน้าประตูวังแต่เช้าตรู่เช่นนี้” “ได้ยินว่าเมื่อวานในงานเลี้ยงชมบุปผา หมิงอ๋องคลุ้มคลั่งทำร้ายบุตรชายราชครูจางจนพิการ ฮ่องเต้กริ้วมาก สั่งโบยถึงสามสิบไม้และกักบริเวณ พระชายาคงมาขอความเมตตากระมัง”ทหารยามรักษาการณ์หน้าประตูวังเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งเข้ามาหมายจะเชิญพระชายาให้กลับไป ทว่าหลิวซูเมิ่งกลับตวัดสายตาเย็นชามองจนทหารเหล่านั้นชะงักฝีเท้า ไม่กล้าแตะต้องตัวนาง“หม่อมฉันหลิวซูเมิ่ง พระชายาแห่งหม

ตอนที่ 15 โทษทัณฑ์อ้อมกอดอุ่นซ่านและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายของพระชายา เปรียบดั่งน้ำทิพย์ชโลมไฟในใจของหมิงอ๋อง กู้เหยียนซื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ซบหน้าลงกับลาดไหล่บอบบาง แววตาสีเลือดที่เคยวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่งค่อยๆ จางหายไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงความสงบนิ่งที่เย็นเยียบดังเดิมฮ่องเต้กู้เทียนอี้เห็นน้องชายสงบลงแล้ว ความหวาดกลัวเมื่อครู่จึงแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดและรู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง โอรสสวรรค์เช่นเขากลับต้องก้าวถอยหลังให้แก่น้องชายวิปลาสผู้นี้ต่อหน้าขุนนางนับร้อย ช่างเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้!“จับตัวหมิงอ๋องเอาไว้!” ฮ่องเต้ตวาดลั่น องครักษ์เสื้อแพรหลายสิบนายกรูกันเข้ามาล้อมรอบทั้งสอง ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องตัวกู้เหยียนซื่อแม้แต่คนเดียว“ฝ่าบาท...” หลิวซูเมิ่งหมุนตัวกลับมาบังร่างสวามีเอาไว้ นางย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้น “ท่านอ๋องเพียงแค่ปกป้องเกียรติของหม่อมฉัน คุณชายจางล่วงเกินหม่อมฉันด้วยวาจาสามหาว ทั้งยังหมายจะแตะเนื้อต้องตัว โทษฐานลบหลู่เบื้องสูงเช่นนี้ ท่านอ๋องลงมือเพียงเท่ายังนับว่าเมตตาแล้วเพคะ”“หุบปาก!” ฮ่องเต้ชี้หน้า “นี่คืออุทยานหลวง งานเลี้ยงที่เราจัดขึ้น กู้เหย

ตอนที่ 14 งานเลี้ยงบุปผาข่าวการกลับบ้านเดิมของพระชายาหมิงอ๋องที่จบลงด้วยการโบยคุณหนูใหญ่สกุลหลิวหน้าประตูจวน แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่ง ชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของอ๋องปีศาจยิ่งถูกตอกย้ำ ทว่าในขณะเดียวกัน ข่าวลือเรื่องความโปรดปรานที่เขามีต่อพระชายาก็ทำให้ผู้คนต่างประหลาดใจและอิจฉาห้าวันต่อมาฮ่องเต้กู้เทียนอี้มีรับสั่งให้จัดงานเลี้ยงชมบุปผาขึ้นในอุทยานหลวง โดยอ้างว่าเพื่อต้อนรับพระชายาองค์ใหม่ของหมิงอ๋องอย่างเป็นทางการ ทว่าแท้จริงแล้วคือการเรียกขุนนางบุ๋นบู๊มารวมตัวกันเพื่อหยั่งเชิงอำนาจของน้องชาย และเปิดโอกาสให้สายตาหลายสิบคู่คอยจับผิดหลิวซูเมิ่งภายในงานเลี้ยงที่ประดับประดาด้วยดอกไม้นานาพรรณ ขุนนางและฮูหยินต่างนั่งประจำที่ หมิงอ๋องกู้เหยียนซื่อและหลิวซูเมิ่งนั่งอยู่บนตำแหน่งรองจากบัลลังก์มังกร รัศมีความน่าเกรงขามของทั้งคู่นั้นโดดเด่นเสียจนกดข่มรัชทายาทกู้เหยียนห่าวที่นั่งอยู่อีกฝั่งจนหมองลงไปหลิวซูเมิ่งนั่งจิบชาเงียบๆ นางลอบสังเกตความเคลื่อนไหวในงาน สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ในกลุ่มฮูหยินขุนนางขั้นหนึ่ง สตรีผู้นั้นแต่งกายหรูหราราวกับฮองเฮา

ตอนที่ 13 กลับบ้านเดิม/ตอนจบภายในงานเลี้ยงต้อนรับที่ถูกจัดเตรียมอย่างเร่งรีบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด แม่ทัพหลิวพยายามชวนกู้เหยียนซื่อสนทนาเรื่องการเมืองเพื่อหยั่งเชิง ทว่าท่านอ๋องกลับตอบเพียงคำสองคำ ก่อนจะหันไปคีบอาหารป้อนให้พระชายาอย่างเอาใจใส่ สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคน ผิดกับหลิวซูเหยียนที่พูดคุยกับน้องสาวเหมือนไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา“ท่านอ๋องไม่ได้รังแกเจ้ากระมัง หากเขารังแกเจ้า ข้า... ข้าจะยอมแลกชีวิตช่วยเจ้า” ถึงแม้หลิวซูเหยียนจะกระซิบ ทว่าในห้องแคบๆ ก็ดังยิ่ง หมิงอ๋องริมฝีปากกระตุก เช่นเดียวกับคนสกุลหลิวที่หลั่งเหงื่อจนเปียกแผ่นหลัง“เจ้าจะทำอันใดข้าหมิงอ๋องได้เล่าคุณชายรอง หากเจ้าอยากเอาชนะข้า ไม่สู้ไปฝึกปรือกับกองทัพเจิ้นกั่วก่อนดีกว่า” หลิวซูเมิ่งรู้ดีว่าสวามีกำลังหยิบยื่นโอกาสให้กับพี่รอง ดังนั้นนางจึงรีบหันไปจับมือพี่ชายกุมเอาไว้“ดียิ่งเจ้าค่ะ พี่รองไปอยู่ในค่ายหมิงหลัวดีหรือไม่ ท่านพี่ไม่ได้เปิดรับผู้ใดง่ายๆ นะเจ้าคะ ท่านไปเถิดนะๆ วันหน้าหากท่านอ๋องรังแกข้า พี่รองจะได้ปกป้องข้าได้” ชา

ตอนที่ 13 กลับบ้านเดิมเช้าของวันที่สามตามธรรมเนียมการแต่งงาน คือวันที่เจ้าสาวต้องกลับไปเยี่ยมครอบครัวเดิม หรือที่เรียกว่ากุยหนิงหน้าประตูจวนแม่ทัพสกุลหลิว บรรยากาศเงียบเหงาคล้ายไม่ได้รอคอยการมาเยือนของบุตรสาวคนเล็กแม้แต่น้อย แม่ทัพหลิวเจี้ยนกั๋ว ฮูหยินผู้เฒ่า ไป๋ซื่อ และหลิวซูเยว่ ล้วนมารวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ด้วยสีหน้าหลากหลาย บ้างก็เยาะเย้ย บ้างก็รอดูความย่อยยับของนังตัวอัปมงคล จะมีเพียงหลิวซูเหยียนผู้เดียวเท่านั้นที่เฝ้ารอน้องสาวด้วยความเป็นห่วงวันที่น้องสาวออกเรือน เขาถูกวางยาสลบไม่ได้พบหน้านาง หากเขารู้ตัว เขาจะไม่มีวันปล่อยให้นางต้องถูกจับแต่งงานแทนหลิวซูเยว่แน่“ป่านนี้นังเด็กตัวซวยนั่นคงถูกอ๋องปีศาจทรมานจนเหลือแต่ร่างไร้วิญญาณไปแล้วกระมัง” ไป๋ซื่อเหยียดปากพูด พลางจิบชารสเลิศ ทำราวกับว่าเด็กที่พูดถึงมิใช่ลูกของตน“ท่านพี่ท่านควรเตรียมโลงศพและกระดาษเงินกระดาษทองไว้สักหน่อยนะเจ้าคะ ถึงอย่างไรนางก็เคยเป็นคนของสกุลหลิว”“ท่านแม่พูดถูกเจ้าค่ะ” หลิวซูเยว่แสร้งทำหน้าเศร้าขัดกับการแต่งกายยิ่งนัก วันนี้นางแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนงดงามดุจเทพธิดา เพื่อเตรียมข่มน้องสาวฝาแฝดโดยเฉพ

ตอนที่ 12 จัดการสายลับในจวน(ตอนจบ)“พระชายา อย่าเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ อาการของท่านอ๋องกำเริบ หากเข้าไปตอนนี้ท่านอ๋องอาจจะพลั้งมือสังหารท่านได้” องครักษ์คนสนิทรีบห้ามปราม“หากพระชายาจะเข้าไป กระหม่อมจะเข้าไปมัดท่านอ๋องเอาไว้กับตั่งก่อนพ่ะยะค่ะ”หลิวซูเมิ่งชะงัก มัดกับตั่งเช่นนั้นหรือ บุรุษผู้หยิ่งทะนงเช่นเขาต้องถูกมัดเอาราวกับบะจ่างทุกครั้งที่พิษกำเริบเลยหรือ นางไม่ฟังเสียงห้ามปราม ผลักประตูเข้าไปทันทีสภาพในห้องเละเทะไม่เหลือชิ้นดี กู้เหยียนซื่อคุกเข่าอยู่กลางห้อง มือหนากุมขมับแน่น เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน ดวงตาที่เคยคมกริบบัดนี้แดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง ไอสังหารพวยพุ่งรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก“ออกไป!” กู้เหยียนซื่อตวาดลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน “ข้าบอกให้ออกไป!”หญิงสาวไม่ได้ถอยหนี นางก้าวเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว กู้เหยียนซื่อที่ขาดสติพุ่งตัวเข้ามาบีบลำคอระหงของนาง ร่างบางถูกยกขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น อากาศในปอดเริ่มหมดลงทว่าดวงตาของหลิวซูเมิ่งกลับไม่มีความหว

ตอนพิเศษ ครอบครัวสกุลหลินและวาสนาในเมืองหลวงหนึ่งเดือนหลังจากเหตุการณ์กบฏสงบลง และภัตตาคารกุ้ยหลายกลับมาเปิดกิจการอย่างยิ่งใหญ่ ณ ประตูเมืองทิศใต้ของเมืองหลวงฉางอัน ขบวนรถม้าหรูหราจำนวนสามคัน พร้อมทหารคุ้มกันนับสิบนาย เดินทางมาถึงท่ามกลางความสนใจของชาวบ้าน นี่เป็นขบวนที่ท่านแม่ทัพเซียวจวินเหอ ส่งไปรับครอบครัวของภรรยา จากหมู่บ้านชายแดนให้ย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงตามสัญญา“โอ้โฮ... ท่านพ่อดูนั่นสิ กำแพงสูงเกือบถึงฟ้าเลยขอรับ” หลินเป่าโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างรถม้า ตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น“อาเป่าอย่าทำตัวบ้านสิ เดี๋ยวพี่เขยของเจ้าก็ขายหน้าเขาหรอก” ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น ทว่าหลิวเฉิงก็ก็ลอบมองออกไปเช่นกัน ผ่ามือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ นั่งหลังตรงไม่กล้าพิง เขาเป็นเพียงชาวบ้านแก่ ๆ คนหนึ่ง การที่ลูกเขยผู้สูงศักดิ์ส่งคนมารับเยี่ยงอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทำให้เขาทั้งปลาบปลื้มและประหม่าไปพร้อมกันเมื่อขบวนรถม้ามาหยุดที่หน้าจวนแม่ทัพสกุลเซียว ประตูจวนเปิดกว้าง หลินเยี่ยนเยว่ในชุดผ้าแพรพรรณงดงาม และเซียวจวินเหอในผ้าฝ้ายสบาย ๆ พร้อมทั้งบุตรชายหญิง ต่างก็ยืนรอรับอยู่ด้วยรอยยิ้ม“ท่านพ่อ! อาเป่า!” หลินเย

ตอนที่ 30 รสชาติแห่งวาสนาและการเริ่มต้นใหม่ (จบ)เจ็ดวันหลังเหตุการณ์กบฏเมืองหลวง ภัตตาคารกุ้ยหลายที่เคยปิดเงียบมาตลอดสัปดาห์ บัดนี้กลับมาคึกคักยิ่งกว่าเดิม แต่ไม่ใช่ด้วยลูกค้าที่มาทานอาหาร แต่เป็นชาวบ้านนับพันที่มายืนรอชื่นชมบารมีของ “ท่านแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน” และ “ฮูหยินเซียว”หลินเยี่ยนเยว่ยืนอยู่หน้าร้าน นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อน ใบหน้าอิ่มเอิบแม้จะมีความกังวลซ่อนอยู่ในดวงตา ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา นางทำได้เพียงส่งเสบียงอาหารและยาสมุนไพรเข้าไปในวังหลวง คอยฟังข่าวสารด้วยใจจดจ่อ จนกระทั่งวันนี้... วันที่เขาบอกว่าจะกลับมาเสียงกีบม้ากระทบพื้นถนนดังกังวานขึ้น ฝูงชนแหวกทางออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นขบวนเกียรติยศของทหารองครักษ์เสื้อแพร และที่นำหน้าขบวนมาอย่างสง่าผ่าเผยบนหลังม้าสีดำทมิฬคือเซียวจวินเหอ เขาสวมชุดเกราะเต็มยศสีเงินวาววับ ผ้าคลุมไหล่สีแดงเพลิงโบกสะบัด แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดไม่ใช่ชุดเกราะ แต่คือรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งตรงมาให้นางเพียงผู้เดียวเซียวจวินเหอกระโดดลงจากหลังม้า เดินตรงเข้ามาหาหลินเยี่ยนเยว่ท่ามกลางสายตาประชาชี เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้านาง ถอดหมวกเกราะออก

ตอนที่ 29 ยุทธการกู้บัลลังก์และจุดจบของทรราชเสียงการปะทะกันของอาวุธโลหะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณประตูเมืองทิศใต้ เซียวจวินเหอบนหลังม้าศึกสีดำทมิฬไล่ต้อนศัตรูอย่างดุเดือด หอกยาวในมือของเขาร่ายรำดุจพญามังกรคะนองน้ำ ทุกครั้งที่ตวัดออกไป จะต้องมีทหารกบฏล้มตายดุจใบไม้ร่วง เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม กองกำลังของฝ่ายกบฏที่พยายามจะยึดประตูเมืองก็แตกพ่ายยับเยิน ธงรบของฝ่ายกบฏถูกหักสะบั้นลง“ท่านแม่ทัพ เรายึดประตูเมืองคืนได้แล้วขอรับ” รองแม่ทัพวิ่งมารายงานด้วยใบหน้าเปื้อนเลือดและรอยยิ้มแห่งชัยชนะ “ข้าศึกภายนอกถูกสกัดกั้น ไม่สามารถข้ามกำแพงเมืองเข้ามาได้!”เซียวจวินเหอพยักหน้าเล็กน้อย แต่ทว่า... คิ้วเข้มของเขากลับขมวดเข้าหากันแน่น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่ามันง่ายเกินไปรุ่ยอ๋องวางแผนก่อกบฏมานานนับปี จะพ่ายแพ้ง่ายดายเพียงเพราะถูกยึดประตูเมืองแค่นี้หรือ และที่สำคัญจำนวนทหารกบฏที่ปะทะเมื่อครู่ แม้จะดูเยอะ แต่ก็เบาบางกว่าที่คาดการณ์ไว้มากทันใดนั้นสายตาของเซียวจวินเหอ ก็เหลือบไปเห็นควันไฟสีดำทมิฬกลุ่มใหญ่ พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าใจกลางเมือง ทิศทางนั้นไม่ใช่ค่ายทหาร... แต่มันคือวังหลวง!“แย่แล้ว...” เซ

ตอนที่ 28 ความจริงท่ามกลางเปลวเพลิงกบฏบรรยากาศหน้าภัตตาคารกุ้ยหลายตึงเครียดเป็นอย่างมาก แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบชุดเกราะสีทองของกององครักษ์เสื้อแพรและชุดเกราะสีดำของทหารรักษาการณ์เมืองหลวงที่ยืนประจันหน้ากัน ราชโองการสีทองในมือขององค์รัชทายาทหลี่เสวียนยังคงชูเด่น เป็นดั่งคำประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืนรุ่ยอ๋องที่คุกเข่าอยู่บนพื้นกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดลมในกายปั่นป่วนด้วยความโกรธแค้นและความหวาดกลัว คำว่าประหารที่หลี่เสวียนเอ่ยออกมาเมื่อครู่ ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขารู้ดีกว่าใครว่าฮ่องเต้พี่ชายของเขาเป็นคนเช่นไร หากเข้าวังไปตอนนี้ ด้วยหลักฐานศพหน้าจวนและพยานบุคคลอย่างเซียวจวินเหอ เขาไม่มีทางรอดแน่ อย่างดีก็ถูกเนรเทศ อย่างร้ายก็ดื่มยาพิษพระราชทาน“ไม่...” รุ่ยอ๋องพึมพำเสียงเบา แววตาที่เคยซ่อนเร้นความทะเยอทะยานเริ่มเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่งของสัตว์ป่าที่จนตรอก“ข้าจะไม่ยอมตายเยี่ยงสุนัขข้างถนน... บัลลังก์นั่นควรจะเป็นของข้ามาตั้งนานแล้ว”ทันใดนั้น รุ่ยอ๋องก็เงยหน้าขึ้น แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก “หลานชาย... เจ้าบีบคั้นข้าเอง!”“ตายซะเถอะ!!!”ฉับพลันนั้น รุ

ตอนที่ 27 ปิดเมืองล่าและราชโองการสายฟ้าแลบเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในเมืองหลวงที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความอึมครึมและหวาดหวั่น ข่าวเรื่องศพชายฉกรรจ์นับสิบศพที่ถูกกองประจานไว้หน้าจวนรุ่ยอ๋องแพร่สะพัดไปราวดอกเห็ดหน้าฝน บ้างลือว่าเป็นฝีมือของพรรคมาร บ้างลือว่าเป็นความแค้นส่วนตัวของจอมยุทธ์พเนจร แต่สำหรับผู้ที่รู้ตื้นลึกหนาบาง ข่าวนี้คือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจวนรุ่ยอ๋อง“บัดซบ! บัดซบที่สุด!” เสียงตวาดลั่นของรุ่ยอ๋องดังสะท้อนก้องห้องโถง แจกันลายครามราคาแพงถูกปาลงพื้นแตกกระจายระบายอารมณ์ ใบหน้าของบุรุษผู้สูงศักดิ์บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ“มันกล้า... มันกล้าหยามข้าถึงเพียงนี้! ไอ้คนแซ่เซียว!”รุ่ยอ๋องเดินวนไปมาดุจเสือติดจั่น ความลับที่ว่าแม่ทัพเซียวจวินเหอยังไม่ตายนั้นน่ากลัวพอแล้ว แต่การที่มันกล้าเปิดเผยตัวตนและท้าทายเขาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ แสดงว่ามันต้องมีแผนการบางอย่าง หรือไม่ก็มีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่ง“ไม่ได้การ... ข้าจะปล่อยให้มันมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้ไม่ได้ หากมันเข้าวังไปฟ้องฮ่องเต้ ข้าจะลำบาก” รุ่ยอ๋องหยุดเดิน แววตาฉายแสงอำมหิต “สั่งการแม่ทัพ

ตอนที่ 26 คมดาบในเงามืดและพันธมิตรผู้สูงศักดิ์รัตติกาลมาเยือนเร็วกว่าปกติ เมฆดำก้อนใหญ่เคลื่อนตัวมาบดบังดวงจันทร์จนมิด ทำให้ทั่วทั้งเมืองหลวงตกอยู่ในความมืดมิดอันน่าหวาดหวั่น ภัตตาคารกุ้ยหลายปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเร็วกว่ากำหนด เซียวจวินเหอสั่งให้เสี่ยวลิ่วและบ่าวไพร่ทุกคนลงไปหลบซ่อนตัวในห้องใต้ดิน พร้อมกำชับว่าห้ามออกมาเด็ดขาดไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตามภายในโถงร้านอันกว้างขวาง เหลือเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่วูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง แม่ทัพเซียวนั่งขัดสมาธิอยู่กลางร้าน บนโต๊ะข้างกายมีมีดสั้นคู่ใจวางอยู่ ส่วนหลินเยี่ยนเยว่นั่งอยู่ไม่ไกล นางกำถุงเครื่องเทศที่มีฤทธิ์แสบตา ไว้แน่นตามคำแนะนำของสามี แม้ใจจะสั่นระรัว แต่นางเชื่อใจเขาหมดหัวใจ“พวกมันมาแล้ว...” เซียวจวินเหอลืมตาขึ้น นัยน์ตาสะท้อนแสงเทียนวาวโรจน์ สิ้นเสียงของเขา เทียนเล่มเดียวกลางร้านก็ดับวูบลง ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! เงาร่างสีดำนับสิบสายพุ่งทะลุหน้าต่างและหลังคาเข้ามาในร้านราวกับฝูงค้างคาวผี กลิ่นอายสังหารรุนแรงจนทำให้อากาศในร้านเย็นเยียบ พวกมันคือหน่วยแมงป่องโลหิต นักฆ่าเดนตายของรุ่ยอ๋อง“ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือพยาน!” หั