Novels by Kamine

ตอนพิเศษ ครอบครัวสกุลหลินและวาสนาในเมืองหลวงหนึ่งเดือนหลังจากเหตุการณ์กบฏสงบลง และภัตตาคารกุ้ยหลายกลับมาเปิดกิจการอย่างยิ่งใหญ่ ณ ประตูเมืองทิศใต้ของเมืองหลวงฉางอัน ขบวนรถม้าหรูหราจำนวนสามคัน พร้อมทหารคุ้มกันนับสิบนาย เดินทางมาถึงท่ามกลางความสนใจของชาวบ้าน นี่เป็นขบวนที่ท่านแม่ทัพเซียวจวินเหอ ส่งไปรับครอบครัวของภรรยา จากหมู่บ้านชายแดนให้ย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงตามสัญญา“โอ้โฮ... ท่านพ่อดูนั่นสิ กำแพงสูงเกือบถึงฟ้าเลยขอรับ” หลินเป่าโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างรถม้า ตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น“อาเป่าอย่าทำตัวบ้านสิ เดี๋ยวพี่เขยของเจ้าก็ขายหน้าเขาหรอก” ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น ทว่าหลิวเฉิงก็ก็ลอบมองออกไปเช่นกัน ผ่ามือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ นั่งหลังตรงไม่กล้าพิง เขาเป็นเพียงชาวบ้านแก่ ๆ คนหนึ่ง การที่ลูกเขยผู้สูงศักดิ์ส่งคนมารับเยี่ยงอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทำให้เขาทั้งปลาบปลื้มและประหม่าไปพร้อมกันเมื่อขบวนรถม้ามาหยุดที่หน้าจวนแม่ทัพสกุลเซียว ประตูจวนเปิดกว้าง หลินเยี่ยนเยว่ในชุดผ้าแพรพรรณงดงาม และเซียวจวินเหอในผ้าฝ้ายสบาย ๆ พร้อมทั้งบุตรชายหญิง ต่างก็ยืนรอรับอยู่ด้วยรอยยิ้ม“ท่านพ่อ! อาเป่า!” หลินเย

ตอนที่ 30 รสชาติแห่งวาสนาและการเริ่มต้นใหม่ (จบ)เจ็ดวันหลังเหตุการณ์กบฏเมืองหลวง ภัตตาคารกุ้ยหลายที่เคยปิดเงียบมาตลอดสัปดาห์ บัดนี้กลับมาคึกคักยิ่งกว่าเดิม แต่ไม่ใช่ด้วยลูกค้าที่มาทานอาหาร แต่เป็นชาวบ้านนับพันที่มายืนรอชื่นชมบารมีของ “ท่านแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน” และ “ฮูหยินเซียว”หลินเยี่ยนเยว่ยืนอยู่หน้าร้าน นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อน ใบหน้าอิ่มเอิบแม้จะมีความกังวลซ่อนอยู่ในดวงตา ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา นางทำได้เพียงส่งเสบียงอาหารและยาสมุนไพรเข้าไปในวังหลวง คอยฟังข่าวสารด้วยใจจดจ่อ จนกระทั่งวันนี้... วันที่เขาบอกว่าจะกลับมาเสียงกีบม้ากระทบพื้นถนนดังกังวานขึ้น ฝูงชนแหวกทางออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นขบวนเกียรติยศของทหารองครักษ์เสื้อแพร และที่นำหน้าขบวนมาอย่างสง่าผ่าเผยบนหลังม้าสีดำทมิฬคือเซียวจวินเหอ เขาสวมชุดเกราะเต็มยศสีเงินวาววับ ผ้าคลุมไหล่สีแดงเพลิงโบกสะบัด แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดไม่ใช่ชุดเกราะ แต่คือรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งตรงมาให้นางเพียงผู้เดียวเซียวจวินเหอกระโดดลงจากหลังม้า เดินตรงเข้ามาหาหลินเยี่ยนเยว่ท่ามกลางสายตาประชาชี เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้านาง ถอดหมวกเกราะออก

ตอนที่ 29 ยุทธการกู้บัลลังก์และจุดจบของทรราชเสียงการปะทะกันของอาวุธโลหะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณประตูเมืองทิศใต้ เซียวจวินเหอบนหลังม้าศึกสีดำทมิฬไล่ต้อนศัตรูอย่างดุเดือด หอกยาวในมือของเขาร่ายรำดุจพญามังกรคะนองน้ำ ทุกครั้งที่ตวัดออกไป จะต้องมีทหารกบฏล้มตายดุจใบไม้ร่วง เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม กองกำลังของฝ่ายกบฏที่พยายามจะยึดประตูเมืองก็แตกพ่ายยับเยิน ธงรบของฝ่ายกบฏถูกหักสะบั้นลง“ท่านแม่ทัพ เรายึดประตูเมืองคืนได้แล้วขอรับ” รองแม่ทัพวิ่งมารายงานด้วยใบหน้าเปื้อนเลือดและรอยยิ้มแห่งชัยชนะ “ข้าศึกภายนอกถูกสกัดกั้น ไม่สามารถข้ามกำแพงเมืองเข้ามาได้!”เซียวจวินเหอพยักหน้าเล็กน้อย แต่ทว่า... คิ้วเข้มของเขากลับขมวดเข้าหากันแน่น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่ามันง่ายเกินไปรุ่ยอ๋องวางแผนก่อกบฏมานานนับปี จะพ่ายแพ้ง่ายดายเพียงเพราะถูกยึดประตูเมืองแค่นี้หรือ และที่สำคัญจำนวนทหารกบฏที่ปะทะเมื่อครู่ แม้จะดูเยอะ แต่ก็เบาบางกว่าที่คาดการณ์ไว้มากทันใดนั้นสายตาของเซียวจวินเหอ ก็เหลือบไปเห็นควันไฟสีดำทมิฬกลุ่มใหญ่ พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าใจกลางเมือง ทิศทางนั้นไม่ใช่ค่ายทหาร... แต่มันคือวังหลวง!“แย่แล้ว...” เซ

ตอนที่ 28 ความจริงท่ามกลางเปลวเพลิงกบฏบรรยากาศหน้าภัตตาคารกุ้ยหลายตึงเครียดเป็นอย่างมาก แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบชุดเกราะสีทองของกององครักษ์เสื้อแพรและชุดเกราะสีดำของทหารรักษาการณ์เมืองหลวงที่ยืนประจันหน้ากัน ราชโองการสีทองในมือขององค์รัชทายาทหลี่เสวียนยังคงชูเด่น เป็นดั่งคำประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืนรุ่ยอ๋องที่คุกเข่าอยู่บนพื้นกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดลมในกายปั่นป่วนด้วยความโกรธแค้นและความหวาดกลัว คำว่าประหารที่หลี่เสวียนเอ่ยออกมาเมื่อครู่ ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขารู้ดีกว่าใครว่าฮ่องเต้พี่ชายของเขาเป็นคนเช่นไร หากเข้าวังไปตอนนี้ ด้วยหลักฐานศพหน้าจวนและพยานบุคคลอย่างเซียวจวินเหอ เขาไม่มีทางรอดแน่ อย่างดีก็ถูกเนรเทศ อย่างร้ายก็ดื่มยาพิษพระราชทาน“ไม่...” รุ่ยอ๋องพึมพำเสียงเบา แววตาที่เคยซ่อนเร้นความทะเยอทะยานเริ่มเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่งของสัตว์ป่าที่จนตรอก“ข้าจะไม่ยอมตายเยี่ยงสุนัขข้างถนน... บัลลังก์นั่นควรจะเป็นของข้ามาตั้งนานแล้ว”ทันใดนั้น รุ่ยอ๋องก็เงยหน้าขึ้น แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก “หลานชาย... เจ้าบีบคั้นข้าเอง!”“ตายซะเถอะ!!!”ฉับพลันนั้น รุ

ตอนที่ 27 ปิดเมืองล่าและราชโองการสายฟ้าแลบเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในเมืองหลวงที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความอึมครึมและหวาดหวั่น ข่าวเรื่องศพชายฉกรรจ์นับสิบศพที่ถูกกองประจานไว้หน้าจวนรุ่ยอ๋องแพร่สะพัดไปราวดอกเห็ดหน้าฝน บ้างลือว่าเป็นฝีมือของพรรคมาร บ้างลือว่าเป็นความแค้นส่วนตัวของจอมยุทธ์พเนจร แต่สำหรับผู้ที่รู้ตื้นลึกหนาบาง ข่าวนี้คือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจวนรุ่ยอ๋อง“บัดซบ! บัดซบที่สุด!” เสียงตวาดลั่นของรุ่ยอ๋องดังสะท้อนก้องห้องโถง แจกันลายครามราคาแพงถูกปาลงพื้นแตกกระจายระบายอารมณ์ ใบหน้าของบุรุษผู้สูงศักดิ์บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ“มันกล้า... มันกล้าหยามข้าถึงเพียงนี้! ไอ้คนแซ่เซียว!”รุ่ยอ๋องเดินวนไปมาดุจเสือติดจั่น ความลับที่ว่าแม่ทัพเซียวจวินเหอยังไม่ตายนั้นน่ากลัวพอแล้ว แต่การที่มันกล้าเปิดเผยตัวตนและท้าทายเขาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ แสดงว่ามันต้องมีแผนการบางอย่าง หรือไม่ก็มีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่ง“ไม่ได้การ... ข้าจะปล่อยให้มันมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้ไม่ได้ หากมันเข้าวังไปฟ้องฮ่องเต้ ข้าจะลำบาก” รุ่ยอ๋องหยุดเดิน แววตาฉายแสงอำมหิต “สั่งการแม่ทัพ

ตอนที่ 26 คมดาบในเงามืดและพันธมิตรผู้สูงศักดิ์รัตติกาลมาเยือนเร็วกว่าปกติ เมฆดำก้อนใหญ่เคลื่อนตัวมาบดบังดวงจันทร์จนมิด ทำให้ทั่วทั้งเมืองหลวงตกอยู่ในความมืดมิดอันน่าหวาดหวั่น ภัตตาคารกุ้ยหลายปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเร็วกว่ากำหนด เซียวจวินเหอสั่งให้เสี่ยวลิ่วและบ่าวไพร่ทุกคนลงไปหลบซ่อนตัวในห้องใต้ดิน พร้อมกำชับว่าห้ามออกมาเด็ดขาดไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตามภายในโถงร้านอันกว้างขวาง เหลือเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่วูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง แม่ทัพเซียวนั่งขัดสมาธิอยู่กลางร้าน บนโต๊ะข้างกายมีมีดสั้นคู่ใจวางอยู่ ส่วนหลินเยี่ยนเยว่นั่งอยู่ไม่ไกล นางกำถุงเครื่องเทศที่มีฤทธิ์แสบตา ไว้แน่นตามคำแนะนำของสามี แม้ใจจะสั่นระรัว แต่นางเชื่อใจเขาหมดหัวใจ“พวกมันมาแล้ว...” เซียวจวินเหอลืมตาขึ้น นัยน์ตาสะท้อนแสงเทียนวาวโรจน์ สิ้นเสียงของเขา เทียนเล่มเดียวกลางร้านก็ดับวูบลง ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! เงาร่างสีดำนับสิบสายพุ่งทะลุหน้าต่างและหลังคาเข้ามาในร้านราวกับฝูงค้างคาวผี กลิ่นอายสังหารรุนแรงจนทำให้อากาศในร้านเย็นเยียบ พวกมันคือหน่วยแมงป่องโลหิต นักฆ่าเดนตายของรุ่ยอ๋อง“ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือพยาน!” หั